Harold Pinter, brytyjski pisarz i dramaturg, zaliczany do jednego z najwybitniejszych przedstawicieli teatru absurdu, zmarł w Wigilię 24 grudnia 2008 roku po długiej walce z nowotworem.
Autor urodził się w 1930 roku w Londynie w żydowsko-brytyjskiej rodzinie. Uczył się w Hackney Downs Grammar School i krótko w Royal Academy of Dramatic Art (RADA). Jako młodzieniec publikował poezję. Jak podawał sam dramaturg, jego żydowscy dziadkowie przybyli z Polski i Odessy.
Pinter zaczął publikować pod koniec lat 50. XX wieku. Początkiem prawdziwej kariery była jednak dopiero wydana w 1960 roku sztuka Dozorca. Widzowie przebudzili się z politycznego stuporu i zostali nagle wrzuceni w zupełnie nowe życie – mówił o jego sztukach wieloletni przyjaciel, reżyser Henry Woolf. Przyłączał się tym samym do chóru krytyków, którzy widzieli w Pinterze pioniera nowej ery w brytyjskim teatrze, chyba całkiem słusznie, skoro po latach autorzy Oxford English Dictionary uznali jego dramatopisarstwo za tak charakterystyczne, że umieścili w słowniku specjalny przymiotnik pinteresque opisujący charakterystyczny styl literacki. W 1973 roku został współpracownikiem dyrektora Royal National Theatre. Jego późniejsze sztuki były krótsze, wielokrotnie uznawane jako alegorie ucisku.
Harold Pinter był dwukrotnie nominowany do Nagrody Akademii Filmowej (Oscar) w kategorii Scenariusz adaptowany (za Kochanicę Francuza na podst. powieści Johna Fowlesa – 1981 oraz Betrayal – 1983). Laureat literackiej Nagrody Nobla w 2005 roku, otrzymanej za odkrywanie przepaści pod codzienną gadaniną i wymuszanie wejścia do zamkniętych przestrzeni ucisku.
W styczniu 2005 roku Harold Pinter ogłosił, iż odstępuje od pisania sztuk teatralnych, ponieważ postanowił zaangażować się w działalność polityczną.
