W dniach od 22 do 26 kwietnia 2009 roku potrwa 34. edycja Krakowskich Reminiscencji Teatralnych. W ramach osobnego cyklu publiczności zaprezentuje się Teatr Nowy. Obok głośnego Versusa pokaże też swoje dwie nowe produkcje. W ramach festiwalu Komuna Otwock zaprezentuje swe nieznane dotąd w Krakowie, społeczno-dyskusyjne oblicze. Nie zabraknie jednej z najbardziej kontrowersyjnych inscenizacji bieżącego sezonu – Sztuki dla dziecka z jeleniogórskiego Teatru im. C. K. Norwida.
W ramach cyklu Teatr Nowy: prezentacje widzowie 34. KRT będą mogli zobaczyć wyreżyserowany przez Radka Rychcika Versus, adaptację właściwie nieznanej w Polsce sztuki Bertolda Brechta W gęstwinie miast. Przełożona na cielesność aktorów lewicująca myśl niemieckiego dramatopisarza okazała się niezwykle trafnym kluczem do rzeczywistości nam współczesnej.
Cykl obejmuje również Filozofię w buduarze Bogdana Hussakowskiego, inscenizację tekstu opartego na pismach de Sade’a. Filozofia… to połączenie erotyki i filozofii zamknięte w klasycznym dialogu filozoficznym, spektakl stanowi propozycję tyleż kontrowersyjną, co apetyczną. Cykl zamknięty zostanie prezentacją prapremierowego pokazu najnowszej sztuki Dei Loher Całopalenie, wyreżyserowanego przez Igę Gańczarczyk tekstu skupionego wokół analizy relacji międzyludzkich, zmieniających się w wyniku tragicznego wypadku.
Performatywno-muzyczno-dyskusyjne przedsięwzięcie Komuny Otwock Co-2-tygodnie-show jest regularnie realizowane w siedzibie grupy. Wersja wyjazdowa poświęcona zostanie tematowi Teatr jako dom kultury, związanemu z mocno obecną podczas tegorocznej edycji KRT interdyscyplinarnością. Goście wezmą w posiadanie budynek Rotundy, jako kuratorzy i producenci wydarzenia. Połączenie w ramach jednego zdarzenia specjalnie przygotowanej akcji teatralnej, panelu dyskusyjnego z zaproszonymi gośćmi z TR Warszawa, Teatru Polskiego w Bydgoszczy i Teatru Kana oraz koncertu sekcji muzycznej Komuny Otwock i ich gości zapowiada niezwykły, inspirujący i – właśnie – interdyscyplinarny wieczór.
Monika Strzępka i Paweł Demirski swą ostatnią realizacją, Sztuka dla dziecka, wzburzyli mieszkańców i radnych Jeleniej Góry, pośrednio też doprowadzili do zmiany na stanowisku dyrektora jeleniogórskiego teatru. Czy rzeczywiście ci, którzy poczuli się obrażeni spektaklem trendsetterskiej pary artystów, mieli rację i w Sztuce dla dziecka poza mazaniem się ekskrementami z czekolady nie ma wiele treści, a całość jest formalna i obliczona na wywołanie szoku i protestów?
Czy może to zwolennicy spektaklu mają rację i ich interpretacja przedstawienia jako widowiska z drugim dnem, ukrytym pod fabułą jest poprawniejsza? Warto wyrobić sobie własne zdanie na ten temat. Nic nie działa bardziej ożywczo na działalność artystyczną niż skandal – warto więc zmierzyć się z jeleniogórskim skandalem i wyrobić sobie własne zdanie na jego temat. Celując w fikcyjną czasoprzestrzeń Europy po nazistowskim zwycięstwie podczas II wojny światowej, naznaczoną kategorią braku, traumą, dobrowolnie przyjmowanym cierpieniem, Strzępka&Demirski proponują radykalną i niekomfortową wizję rzeczywistości. Czy chodzi im jedynie o rzeczywistość nieistniejącą? A co tak naprawdę istnieje?
