17 kwietnia 2009 o godzinie 18.00 roku na korytarzu Pracovni Off w Centrum Kultury w Lublinie odbędzie się wernisaż wystawy malarstwa Katarzyny Rymarz Jeśli tym nie zdradzasz, a ja ciebie nie?
Na wystawie prezentowane są prace z trzech cykli. Seria prac nawiązująca do estetyki komiksu jest próbą przedstawienia wycinków rzeczywistości z perspektywy narzucanej przez współczesne media i trendy niesione przez kulturę masową. Z tej perspektywy każda czynność może stać się czymś groteskowym. Jeden z obrazów z tego cyklu O dupie Maryni nie rozmawiam nawiązuje do malarstwa klasycznego, konkretnie do Szkoły Ateńskiej Rafaela, powstałej w XVI wieku. Rafael przedstawił tam wszystkich wielkich filozofów starożytności, w centrum pokazał Platona wskazującego gestem niebo i Arystotelesa wskazującego ziemię. W obrazie O dupie Maryni… układ postaci nawiązuje do Platona i Arystotelesa, jednak wyglądają jak przypadkowi przechodnie mimowolnie pokazujący jak Platon i Arystoteles niebo i ziemię. Przypadkowość jest cechą naszych czasów.
Drugi cykl, seria portretów o otwartej kompozycji funkcjonuje jak fragmenty jednej płaszczyzny, na której powstały różnorodne portrety. Widz może ustawiać te obrazy w dowolnym ciągu, różnie je komponować i kreować dowolnie relację między przedstawionymi postaciami. Elementy wzorowane na napisach z miejskich murów mają stanowić głównie motyw plastyczny, ale również dopełniać portrety treściowo. Elementy te pojawiają się też w trzecim cyklu, pt. Piramida ludzka, który jest najbardziej osobisty i ukazuje wizję społeczeństwa jako plastycznego układu figuratywnego, na obrazach mieszczą się fragmenty tego układu.
Katarzyna M. Rymarz urodziła się w 1980 roku. Jest absolwentką Wydziału Sztuki Politechniki Radomskiej im. K. Pułaskiego (2003-2008), dyplom w pracowni działań multimedialnych prof. Aleksandra Olszewskiego. Malarstwem zajmuje się z przerwami od roku 1995. Chęć kontynuowania poszukiwań malarskich zawdzięcza prof. Andrzejowi Gieradze i dr hab. Małgorzacie Strzelec. Działa na pograniczu rysunku i malarstwa, stosując najchętniej techniki mieszane, np. farby olejne i tusz. Poszukuje formy lekkiej, przyjaznej dla odbiorcy i nieco ironicznej, by poruszać tematy związane z funkcjonowaniem człowieka w społeczeństwie, poczucia wewnętrznej niezależności w zderzeniu z ograniczeniami narzuconymi przez daną rolę społeczną. Inspiracje dla obrazów stanowią zarówno sztuka ulicy jak i malarstwo klasyczne. Uczestniczyła w dwóch wystawach międzynarodowych.
Centrum Kultury w Lublinie
ul. Peowiaków 12
