Od 14 maja do 26 lipca 2009 roku potrwa 4. edycja Praskiego Biennale. Biennale składa się z kilkunastu mniejszych wystaw przygotowanych przez kuratorów z różnych miejsc świata, instytucji, galerii, a nawet samych artystów. To co wyróżnia Praskie Biennale to różnobarwność, wielokulturowość oraz dialog, który prowadzi z publicznością. W tym roku Biennale będzie towarzyszyć 1. Biennale Fotografii w Pradze.
Giancarlo Politi i Helena Kontova, dyrektorzy Biennale, pracę nad wystawami powierzyli grupie kuratorów miedzynarodowych, tworząc tym samym przestrzeń do dyskusji na temat malarstwa w jego różnych obliczach: lokalnym, narodowym i międzynarodowym. Biennale odbywać się będzie pod hasłem Expanden Painting, które zainspirowane pracą Rosalind Kraussa Sculpture in Expanded Field zostało stworzone podczas 2. edycji Praskiego Biennale. Termin ten stał się początkiem serii różnych sekcji, których celem stała się dyskusja na temat aktualnego stanu malarstwa w Centralnej Europie oraz w kilku innych państwach jak Meksyk, Chiny, Korea, Malezja, Filipiny, we współpracy z grupą aktywnych i kreatywnych kuratorów.
Podczas tego wielkiego święta artystów i malarstwa, które nigdy wcześniej nie było prezentowane na przeglądzie międzynarodowym, prace zostaną pokazane w dwóch sekcjach Art In General i Focus Italy potwierdzając tym samym poparcie biennale dla różnorodności. Obok sekcji m.in. albańsko-kosowskiej, koreańskiej, gruzińskiej, czeskiej, chińskiej, meksykańskiej czy rumuńsko-węgierskiej znaleźć można również polską reprezentację. Polska wystawa Fancy Success. Positions in a Young Polish Paintings przygotowana została przez Beatę Nowacką-Kardzis przy wsparciu Lidii Krawczyk z krakowskiego Bunkra Sztuki. Udział w tym pokazie bierze: Agata Bogacka, Przemek Matecki, Bartek Materka, Basia Bańda, Tymek Borowski, Ewelina Chrzanowska, Lidia Krawczyk & Wojtek Kubiak i Karol Radziszewski.
Podczas 1. Biennale Fotografii w Pradze zaprezentowany zostanie przegląd nowej fotografii Czech i Słowacji potwierdzając ważną rolę w badaniach nad fotografią tych krajów. Biennale potwierdza kolejny raz naturę wydarzenia: synergię, konfrontację, pluralizm, które stają się osobliwymi składnikami Biennale.
