Do 30 sierpnia 2009 roku w Mazowieckim Centrum Sztuki Współczesnej Elektrownia w Radomiu potrwa wystawa Bykowi chwała! 100 plakatów Franciszka Starowieyskiego. Prezentowane plakaty pochodzą z prywatnej kolekcji Janusza Pławskiego i są wyborem z blisko trzystu zrealizowanych przez artystę.
Plakat jest sferą artystycznej działalności, w której Franciszek Starowieyski (podpisywał się Jan Byk) w najbardziej wszechstronny sposób wykorzystał twórcze możliwości swojej wyobraźni. W latach 50. artysta tworzył plakaty filmowe (głównie do filmów radzieckich) w stylistyce rewolucyjnego drzeworytu. Później kilkakrotnie zmieniał styl, eksperymentował w technice malarskiej, dochodząc do własnego, rozpoznawalnego dziś języka.
Popularność zyskał w latach 60. serią plakatów teatralnych i filmowych, stając się jednym z najwybitniejszych przedstawicieli Polskiej Szkoły Plakatu. Plakaty Franciszka Starowieyskiego nigdy nie były wyłącznie ilustracją, ale za każdym razem stawały się autonomicznymi dziełami sztuki wieszanymi na ulicy, przetworzonymi przez surrealistyczną fantazję artysty. Świat realny istnieje tu obok tworów wyobraźni połączonych ze sobą na zasadzie groteski.
Zaprezentowane na wystawie plakaty ujawniają charakterystyczne cechy obecne w całej twórczości artysty: precyzję rysunku, dynamikę kompozycji, skłonność do makabry i refleksji nad śmiercią i przemijaniem, zainteresowanie anatomią, a zwłaszcza rubensowskim w kształtach ideałem kobiety. Tkwią one w tradycji XVII wieku, do której Starowieyski nawiązywał również, datując swoje prace o 300 lat wstecz.
Franciszek Starowieyski współpracował z największymi dystrybutorami filmów (m.in. ZRF, Polfilm, Film Polski), telewizją, teatrami w: Warszawie, Wrocławiu, Szczecinie, Koszalinie, Krakowie, Łodzi i Poznaniu. Plakaty tworzył również do własnych wystaw indywidualnych. Był laureatem wielu nagród, m.in. Nagród Roku w konkursie Najlepszy Plakat Warszawy (1970, 1971, 1982), Nagrody na 12. Biennale Sztuki w São Paulo (1973), nagrody za plakat filmowy na Międzynarodowym Festiwalu w Cannes (1974), srebrnego medalu na 5. Międzynarodowym Biennale Plakatu w Warszawie (1974), Złotej Plakietki na Międzynarodowym Festiwalu Filmowym w Chicago (1979).
