Do 24 października 2009 roku w Salonie Wystawowym Marchand można oglądać wystawę prac Franciszka Starowieyskiego pt.: Autoportret. Ja jako Satrurn. Jest to pierwsza w Warszawie wystawa monograficzna organizowana po śmierci artysty. Wystawa została zorganizowana we współpracy z wdową po artyście, Panią Teresą Starowieyską i jest hołdem dla niego i jego twórczości. Całość powstała jako wspomnienie mistrza – wszystkie dzieła są prezentowane w klimacie kolekcjonerskiego wnętrza, wśród mebli, tkanin i przedmiotów jakimi lubił otaczać się Starowieyski. Największą atrakcją monograficznej wystawy Franciszka Starowieyskiego jest ostatni, niedokończony pastel jego autorstwa, który po raz pierwszy został zaprezentowany publicznie.
Miłośnicy twórczości artysty z pewnością chętnie zobaczą sztalugę, na której najczęściej malował, ulubiony fotel do pracy oraz jego przybory malarskie. Oprócz tego na wystawie można zobaczyć kilkanaście wielkoformatowych obrazów, kilkadziesiąt rysunków artysty i grafiki.
Dodatkową ciekawostką dla zwiedzających jest film wyświetlany na telebimie w oknie galerii (od strony ul. Marszałkowskiej). Można obejrzeć widoki wystaw artysty we Włoszech w latach 90 oraz fragmenty ze spektakli Teatru Rysowania.
Franciszek Andrzej Bobola Biberstein-Starowieyski pseud. Jan Byk (ur. 8 lipca 1930 w Bratkówce koło Krosna, zm. 23 lutego 2009 w Warszawie) – grafik, malarz, rysownik i scenograf; jeden z największych kolekcjonerów dzieł sztuki w Polsce. Podczas wojny, wraz z rodziną, przeprowadził się do Krakowa. Studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie w pracowni Wojciecha Weissa i Adama Marczyńskiego (1949-52), a następnie w ASP w Warszawie w pracowni Michała Byliny, gdzie uzyskał dyplom w 1955 roku. Znany jest również pod pseudonimem Jan Byk. Posługiwał się bogatą ornamentacją, posiadał indywidualny system znaków, w którym nierzadko na plan pierwszy wysuwał motyw przemijania. Jeden z kultowych polskich artystów współczesnych. Autor licznych plakatów teatralnych i filmowych, np. Idy marcowe J. Kilty`ego (1968), Życie rodzinne (1971) i Iluminacja (1973) Krzysztofa Zanussiego, , do Białego małżeństwa T. Różewicza, Portretu Doriana Graya J. Osborne`a, oraz grafiki książkowej, m.in. ilustracji do Karnawału Stanisława Dygata (1968), projekty scenograficzne dla teatrów i telewizji; grafika artystyczna, malarstwo olejne i ścienne.
Stworzył oryginalny surrealistyczno-groteskowy styl wypowiedzi plastycznej; jego twórczość cechuje ogromna fantazja, rozmach, zmysłowość, fascynacja ciałem człowieka i śmiercią oraz precyzyjny warsztat. Jest wykładowcą w Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie. Na stałe był związany z galeriami w Nowym Jorku, Rzymie i w Paryżu. Od 1970 r. antydatował wszystkie prace o 300 lat wstecz. Malarz, rysownik, grafik, twórca plakatów, barokowej kaligrafii, scenografii teatralnej i telewizyjnej. Pomysłodawca i realizator spektakli Teatru Rysowania w czasie których na oczach publiczności powstają wielkoformatowe kompozycje. Znawca i kolekcjoner sztuki, głównie XVII wiecznej.
Przez szereg lat tworzył na przemian w pracowniach w Warszawie i w Paryżu. Zrealizował ponad 300 plakatów i uważany jest za jednego z najwybitniejszych przedstawicieli polskiej szkoły plakatu. Artysta jest bohaterem filmu Andrzeja Papuzińskiego Bykowi chwała. Grał również jako aktor w filmach; Andrzeja Wajdy Danton i Krzysztofa Zanussiego Struktura kryształu. Uczestniczył w ponad 200 wystawach w kraju i za granicą, m. innymi w: Austrii, Belgii, Francji, Holandii, Kanadzie, Niemczech, Szwajcarii, USA, we Włoszech. Był pierwszym Polakiem, który miał indywidualną wystawę w Museum of Modern Art w Nowym Jorku (1985). Wystawę prac Franciszka Starowieyskiego można oglądać do 24 października 2009 roku, Salon Wystawowy Marchand, pl. Konstytucji 2, Warszawa
