Do 10 stycznia 2010 roku w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej w Słupsku można oglądać wystawę pt.: Zapomniane pokoje. Pierwsza prezentacja Zapomnianych pokoi miała miejsce w czerwcu tego roku w Poznaniu. Towarzyszyła ona 17 Biennale Sztuki dla Dziecka. Druga odsłona nie stanowi prostego, jednoznacznego przeniesienia wystawy poznańskiej. Jest to ekspozycja przygotowana z myślą o galerii w Ustce – powiększono grono artystów, a pozostali pokazują inne realizacje. Jedynie nie zmienił się nurtujący nas problem, a co więcej egzystująca w zapomnianych pokojach pamięć, znajdujące się w nich wspomnienia, otwierają kolejne ważne obszary przemyśleń i spostrzeżeń.
Tytuł wystawy podkreśla dwa istotne problemy, wokół których skoncentrowana została ekspozycję – pamięć i przestrzeń. (…) Pamięć – to, co z niej wyrzucone, wyparte, czy w chwili obecnej przysłonięte oraz miejsca – przestrzenie dla nas najważniejsze, zespolone z nami, konieczne do kształtowania i wyrażania siebie, zaznaczają pola, które nie muszą posiadać ciężkości przestrzennej. Zestawienie tych słów wskazuje na dzisiaj poprzez kontekst przeszłości. Pyta o stan obecny, do którego zabiegani w codzienności nie zawsze chętnie zaglądamy. Równocześnie dotyka czasu dzieciństwa. Czasu, w którym odbywa się intensywna komunikacja ze światem. Wiele poznajemy, uczymy się, doświadczamy. Niektóre sytuacje, wydarzenia, przedmioty szybko zostały skonsumowane i wyrzucone z pamięci, inne wspominamy z sentymentem czy rozbawieniem, jak obrazki z obejrzanych bajek, czy kolorowe zabawki, jeszcze inne zagnieździły się głęboko, schowane za murami dorosłości i tylko czasami powracają jako lęki, strachy, niezrozumiałe zakazy i ograniczenia. Dlatego wystawa może być zarówno wspomnieniem, koszmarem, chwilą teraźniejszą, a także zapowiedzią przyszłości. Dlatego również gromadzi różnorodne osobowości artystyczne, odmienne spojrzenia i wielość kontekstów. Wszystkie oscylują wokół minionego, które nieustannie pozostawia swój ślad, kreując stan obecny. Zapomniane pokoje to obszary odnajdywane teraz, w każdym, w każdej z nas. (…)
Walter Benjamin w Ulicy jednokierunkowej przyglądając się swojemu dzieciństwu z różnych perspektyw, we fragmencie zatytułowanym Powiększenie wymienia dziecko: dziecko czytające, dziecko spóźnione, dziecko łasujące, dziecko jeżdżące na karuzeli, dziecko nieporządne, dziecko ukryte; dziecko, które nieustannie jest w nim, w tak wieloraki sposób. Artyści zaproszeni do tej wystawy uzupełniają tę listę. W innym fragmencie Benjamin pisał: Tylko ten, kto potrafiłby traktować własną przeszłość jako bękarta przymusu i konieczności, byłby zdolny w całej pełni wykorzystać dla siebie jej wartość w każdej teraźniejszości. To bowiem, co człowiek przeżył, w najlepszym razie jest porównywalne do pięknej figury, której w transportach obłupano wszystkie członki i która teraz nie stanowi już nic innego jak tylko cenny blok – z niego trzeba wyrzeźbić obraz swojej przyszłości. (s. 41) Justyna Ryczek
Artyści biorący udział w wystawie: Marcin Berdyszak, Poznań; Marta Bosowska, Poznań; Jacek Jagielski, Poznań; Leszek Lewandowski, Katowice; Rafał Kotwis, Poznań; Piotr Kurka, Poznań; Ryszard Ługowski, Warszawa; Agata Michowska, Poznań; Jarosław Perszko, Białystok; Dawid Szafrański, Poznań; Sławomir Toman, Lublin; Anna Tyczyńska, Poznań; Viola Tycz, Wrocław; Twożywo, Warszawa Tadeusz Wieczorek, Poznań.
Kuratorzy wystawy: Jacek Jagielski, Justyna Ryczek
Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej
ul. Partyzantów 31a
76-200 Słupsk
