27 i 29 grudnia 2009 roku w Operze Krakowskiej będą prezentowane świąteczne spektakle Pastorałki. Stworzona z myśla o całych rodzinach sztuka będzie okazją do wspólnego świętowania czasu Bożego Narodzenia. Kolejne spektakle odbędą się 2, 3, 5 i 6 stycznia 2010 roku.
- Pastorałka
Powstała w dwudziestoleciu międzywojennym Pastorałka zestawiona przez Leona Schillera i Jana Maklakiewicza z jasełkowych (biblijnych, ludowych, anonimowych) tekstów i śpiewów składa się z najpiękniejszych polskich kolęd i pastorałek. Sztuka nawiązuje do średniowiecznej tradycji misteryjnej, a także do zapominanych już form ludowego teatru jasełkowo – szopkowego. Często określana mianem cudu polskiego teatru, wystawiana jest na polskich scenach dramatycznych, lalkowych, radiowych i telewizyjnych. Wśród postaci dramatu znajdują się bohaterowie polskich szopek bożonarodzeniowych: Maria, Józef, Król Herod, Kolędnicy, Chóry Aniołów, Diabeł, Turoń, Śmierć.
Schiller zebrał ludowe, tradycyjne staropolskie teksty, niektóre bardzo stare, jak np. mający kilkaset lat wierszyk Lipka zielona i ułożył z nich klasyczną opowieść o narodzeniu Jezusa. Te teksty są w naszych genach. Nawet w moich, choć jestem Słowakiem, ale nasze narody mają prawie identyczną tradycję. Do tekstów Leon Schiller wraz z Janem Maklakiewiczem dobrał muzykę w taki sposób, że obok bardzo znanych kolęd możemy usłyszeć także utwory nieznane wręcz zapomniane. Dziś powracamy do kolędowania po to by się do tej tradycji przyznać, spędzić w teatrze miły wieczór, zabawić się i mieć także chwilę refleksji – mówi Laco Adamik, reżyser widowiska.
Leon Schiller – urodzony w końcu XIX wieku reżyser, krytyk i teoretyk teatralny austriackiego pochodzenia, zasłynął wnikliwymi interpretacjami dramatów Adama Mickiewicza. W latach 1930-1932 był kierownikiem artystycznym i reżyserem dramatu w Teatrze Wielkim. W tym okresie sięgnął do wywodzącej się jeszcze z wieków średnich bogatej polskiej tradycji misteryjnej i bożonarodzeniowej. Po długich i żmudnych poszukiwaniach w archiwach, literaturze staropolskiej, dawnych śpiewnikach i kantyczkach zebrał najpiękniejsze kolędy i pastorałki, określane przez niego jako prawdziwe klejnoty poezji ludowej. Wybitny poeta Czesław Miłosz nazwał dzieło Schillera równie sięgającym w rdzeń polszczyzny jak Pan Tadeusz.
Jan Maklakiewicz – kompozytor, pedagog, dyrygent chóralny, pasjonat polskiego folkloru. Przed II wojną światową współpracował z Teatrem Polskim w Warszawie, a już po wojnie z Teatrem im. J. Słowackiego, Teatrem Starym w Krakowie oraz Teatrem Narodowym, Teatrem Kameralnym i Teatrem Syrena w Warszawie. Po wojnie był dyrektorem krakowskiej Filharmonii, a potem również dyrektorem Filharmonii Narodowej.
Realizatorzy: Laco Adamik (reżyseria), Mikołaj Blajda, Tomasz Tokarczyk (kierownictwo muzyczne), Barbara Kędzierska (scenografia i kostiumy), Jarosław Staniek (choreografia).
