7 stycznia 2010 roku o godzinie 16.00 w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie odbędzie się wykład prof. Andrzeja Turowskiego Sen o rozkoszy w globalnej wiosce krążącego kapitału. Będzie to drugi z cyklu wykładów Politozy sztuki współczesnej.
Przedmiotem wykładu będzie miasto i przestrzeń publiczna, problem rynku i globalizacji, analizowanie znaczeń wpisywanych w przestrzeń, jak i pytanie: kto i dlaczego wpisuje znaczenia w określoną przestrzeń? (Jeff Koons w Wersalu, Damien Hirst w Stedelijk Museum, muzeum sztuki w centrum handlowym).
Wykłady prof. Andrzeja Turowskiego określone wspólnym mianem Politozy sztuki współczesnej dotyczą kilku wybranych, zasadniczych zagadnień sztuki i kultury XX wieku i dzisiejszej, skoncentrowanych wokół aktualnej problematyki prezentowanej na wielkich wystawach, poruszanej w trakcie publicznych debat, omawianej w ostatnio publikowanych tekstach. Wykłady będą również próbą radykalnej rewizji dyscypliny historii sztuki. Podczas wykładów przedmiotem szczególnego zainteresowania będzie politoza sztuki – miejsce sztuki w dzisiejszej przestrzeni publicznej.
Politoza to połączenie dwóch słów: politeia i polis. Politeia jako polityka wiąże się z polis – określoną wspólnotą zamieszkującą miasto. W tym sensie, ale w odniesieniu do współczesności Politozą nazywana będzię przestrzeń publiczna, która wypełnia życie kulturalne i polityczne zespolone ze strukturą społeczną i ekonomiczną. Przedmiotem refleksji będzie zarazem przestrzeń konkretna i symboliczna, przestrzeń rozpatrywana jako agonistyczna (przestrzeń sporu), entropiczna (przestrzeń rozproszenia), performatywna (przestrzeń spektaklu), przestrzeń przesycona politycznie – w której wszelkie relacje mają charakter władzy i wykluczenia, ale także przestrzeń rozumiana jako sfera dystrybucji miejsc, pojęć, słów i obrazów. W odniesieniu do tak rozumianej przestrzeni publicznej zadane zostaną fundamentalne pytania dotyczące miejsca i funkcji historii sztuki rozumianej jako konglomerat dyskursów i przedstawień. Historia sztuki zaprezentowana zostanie jako historia niepewności, w której niepewność traktowana jest jako poznawcza szansa wątpienia w świecie umykających znaczeń a perspektywa metodologiczna (niechronologiczność, nieterytorialność, niesystemowość) – jako radykalna praktyka krytyczna, będąca integralnym elementem praktyki życiowej (zaangażowania).
Cykl wykładów od 19 listopada 2009 roku do 28 maja 2010 roku.
