23 marca 2010 roku nakładem wydawnictwa Prószyński i S-ka ukaże się książka pt. Notatki o skubaniu roli – wywiad rzeka Olgi Katafiasz z Krzysztofem Globiszem. Publikacja zawiera rozdziały takie jak: Człowiek bez właściwości, Początki, Mistrzowie, Artysta i współczesność, Ludzie i filmy, Pożyczone ciało oraz Spis ról.
Czy aktor musi być człowiekiem bez właściwości? Czy tworzenie roli jest jedynie pożyczeniem ciała, czy również zaprzedaniem postaci własnej duszy? Jakie jest miejsce sztuki w świecie, który wydaje się coraz mniej prawdziwy? Na czym polega różnica miedzy aktorstwem teatralnym a filmowym? W Notatkach o skubaniu roli jeden z najwybitniejszych polskich aktorów, mówi nie tylko o pracy z wielkimi artystami, ale też dzieli się z czytelnikiem refleksją nad sensem swojego zawodu, nad szczęściem płynącym z jego wykonywania i ceną, jaką płaci się za uprawianie sztuki, nad cudem codzienności, który stara się utrwalać w kolejnych rolach i prywatnych zapiskach.
To jeden z nielicznych zawodów, które uprawia się z przyjemnością, choć nie każdy może być aktorem – niektórzy zdają sobie z tego sprawę bardzo szybko i rezygnują z zawodu. Ale prawdziwi aktorzy dokonują kompensacji, lecz nie swoich frustracji, własnej natury czy kompleksów. Nazwałbym to kompensacją myśli: ja, Krzysztof Globisz, niewiele wiem o świecie, ale gdy gram Makbeta, Hamleta, Klaudiusza, Sajetana przekazuję światu pewną wiedzę – z nią się można kłócić, nie zgadzać, dyskutować. Przynajmniej podczas tych dwóch godzin spektaklu posiadam jakąś wiedzę czy emocje – i to przynosi wielką radość. Potem mogę wrócić do domu i znów nic nie wiedzieć. Jestem głupim człowiekiem, mądrość moim zdaniem nie polega na tym, że się wie, ale że się nie wie – być może w tym sensie jestem mądry. Rola rekompensuje mi fakt mojej niewiedzy, lecz mogę również w sposób dany mi przez Boga namówić ludzi do pewnych rzeczy: przedstawić im świat, wzruszyć ich, oszukać, pouczyć – zrobić z nimi, co chcę. Moje intencje są oczywiście dobre. To jest natura aktorstwa. Czy efekt osiąga się za pomocą techniki, czy dzięki sięganiu do własnego człowieczeństwa – nie wiem, jednak myślę, że jedno i drugie jest konieczne. (fragment książki)
Krzysztof Globisz – aktor, pedagog, obecnie prorektor PWST im. Ludwika Solskiego w Krakowie. W 1976 roku rozpoczął studia w krakowskiej PWST; w 1980 roku debiutował rolą Karla Rossmana w przedstawieniu Ameryka w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Wówczas też rozpoczął pracę pedagogiczną. Od 1981 związany jest ze Starym Teatrem w Krakowie. Współpracował z największymi polskimi reżyserami: Jerzym Grzegorzewskim, Jerzym Jarockim, Andrzejem Wajdą, Krystianem Lupą. Do legendy przeszły jego role w przedstawieniach: Życie jest snem, Kaspar, Ślub, Trzeci akt, Sędziowie (w Teatrze Narodowym w Warszawie), Zaratustra. Występuje również w spektaklach reżyserów młodszego pokolenia – Mai Kleczewskiej, Jana Klaty, Petra Zelenki. Wielokrotnie nagradzany za osiągnięcia teatralne (ostatnio za role Bohdana Chmielnickiego i Andrzeja Kmicica w Trylogii), sukcesy odnosi również jako aktor filmowy. Stworzył wybitne kreacje w Krótkim filmie o zabijaniu Krzysztofa Kieślowskiego, Wszystko, co najważniejsze Roberta Glińskiego, Panu Tadeuszu Andrzeja Wajdy. Sympatię widzów przyniosły mu role anioła Giordana w filmach Anioł w Krakowie i Zakochany anioł oraz kapelmistrza Lewickiego w Długim weekendzie.
Olga Katafiasz – teatrolog i filmoznawca, wykładowca Wydziału Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST. W latach 1995-2008 pracowała w zespole redakcyjnym Gazety Teatralnej Didaskalia, gdzie nadal regularnie publikuje eseje i recenzje. Autorka szkiców poświęconych związkom literatury, teatru i filmu oraz książek: Próby wrażliwości. Szekspirowskie ekranizacje Laurence’a Oliviera i Kennetha Branagha (2005) i Słownik wiedzy o filmie (wspólnie z Joanną Wojnicką; 2005, 2009).
