9 maja 2010 roku odbędzie się prapremiera polska sztuki Getsemani Davida Hare’a w reżyserii Anny Augustynowicz przygotowana w koprodukcji Teatru Współczesnego w Szczecinie i Teatru im. Wojciecha Bogusławskiego. Wydarzenia będzie miało miejsce podczas 50. Kaliskich Spotkań Teatralnych. Szczecińska publiczność zobaczy spektakl 14 maja 2010 roku.
Nie ulega wątpliwości, że David Hare to jedna z najważniejszych postaci teatru brytyjskiego. Ma bowiem wyjątkową umiejętność, którą dzieli z Balzakiem jako pisarzem dokumentującym życie społeczne swoich czasów: trafnie ujmuje ducha epoki. (…) Nie zajmuje się on satyrycznym i dosłownym atakowaniem konkretnych ludzi, ale koncentruje się na kronikarskim zapisie czasów, których cechą charakterystyczną jest to, że nie bardzo wiadomo, jak należy postępować. I tak, choć niemal wszyscy bohaterowie dramatu do idealiści, żadnemu nie udaje się zachować właściwie. (Aleks Sierz, Blair i po Blairze. Nowy dramat brytyjski, Dialog 2009, nr 12.)
Anna Augustynowicz o przedstawieniu:
Getsemani Davida Hare’a dotyczy podstawowej sprzeczności między zachowaniem przez człowieka jego wolności osobistej i koniecznością zaakceptowannia reguł systemu organizującego wspólnotę, w której żyje.
Autor dramatu konstruuje przestrzeń między powołanymi do życia postaciami w sposób uniwersalny. Piętrzy sytuacje, wikłając swoich bohaterów między ich osobistymi uczuciami i próbą racjonalnego spojrzenia na to, co społeczne. Przeprowadza odbiorcę utworu przez “moment zwątpienia”, pokazując, jak stwarzany przez ludzi system może się stać pułapką dla nich samych. Napina wektor między etyką i moralnością, gdzie od aktu ludzkiej woli zdaje się zależeć kierunek tego wektora – porządek świata.
Hare nie ułatwia rozstrzygnięć swojemu odbiorcy. Zostawia pusty margines dla indywidualnych rozstrzygnięć, ocen czy osądów. Wrzuca swoich bohaterów w modułowe schematy wpisane w system demokracji i z ironią zdaje się przyglądać swoim hipokrytom: aktorom, którym zaczyna dolegac własna gra.
To moje kolejne po Miarce… Szkspira i Samobójcy Erdmana dotknięcie kondycji dramatu człowieka w systemie społecznym, który lokuje tę kondycję między etyka i polityką. David Hare do tego dramatu wnosi obciążenie obywateli merytokratycznego społeczeństwa świadomością, poprzez którą jednostkę czyni odpowiedzialną za siebie i za siebie nawzajem w przestrzeni wspólnoty. Ta odpowiedzialność staje się nie do zniesienia: autor każe swoim bohaterom publicznie się spowiadać,nieustannie zwierzać. Pokazuje ich w przezroczystym świecie, powszechnej samotności, która determinuje rozegranie tylko kolejnej partii w grze, żeby choć przez chwilę nie czuć się samotnym.
Getsemani Hare’a to także próba idei bycia dla drugiego człowieka wobec nieposkromionej potrzeby oliwienia mechanizmu własnego ego i jego pospolitych interesów. Autor z poczuciem humoru Brytyjczyka patrzy na bohatera ludzkiej komedii, w której człowiek zajął miejsce boga, ale wymiar jego cierpienia jest banalnie ludzki.
David Hare Getsemani
przekład: Małgorzata Semil
reżyseria: Anna Augustynowicz
scenografia: Marek Braun
kostiumy: Wanda Kowalska
opracowanie muzyczne: Jacek Wierzchowski
reżyseria światła: Krzysztof Sendke
obsada:
Lori Drysdale – Małgorzata Klara
Mike Drysdale – Adam Kuzycz-Berezowski
Frank Pegg – Maciej Litkowski
Otto Fallon – Maciej Grzybowski
Meredith Guest – Anna Januszewska
Suzette Guest – Barbara Biel
Monique Toussaint – Dominika Kimaty
Geoff Benzine – Tomasz Radawiec
Alec Beasley – Konrad Pawicki
