17 grudnia 2010 roku o godzinie 19.00 w Galerii Lipowej 13 w Lublinie odbędzie się otwarcie wystawy Kamila Stańczaka, noszącej tytuł Stado.
Kamil Stańczak jest artystą swobodnie operującym różnymi mediami, łączącym w swych realizacjach tradycyjnie pojęte malarstwo z obiektami i instalacjami. Debiutował w Galerii Białej w 2005 r. podczas wystawy zbiorowej Nova Biała.
Malarstwo było także tematem jego pierwszej wystawy indywidualnej – Następny proszę, która odbyła się rok później, także w Białej. Wziął udział w wystawie Malarstwo Polskie XXI wieku organizowanej w warszawskiej Zachęcie w 2007 roku, będącej próbą zbadania kondycji malarstwa, a przede wszystkim zanegowaniem wszelkich teorii wieszczących koniec jednej z najdawniejszych dziedzin sztuki. Zaprezentował obiekt, przedziwną machinę do malowania, przypominającą machiny leonardowskie.
Kamil Stańczak eksperymentuje, wychodząc od malarstwa i przechodząc w obszar innych działań np. tworząc obiekty malarskie. Obiekty pojawiające się na obrazach podczas wystawy w 2008 roku w Puławskiej Galerii Sztuki, rok później stały się trójwymiarowymi modelami wtopionymi w ściany Galerii Białej. Pokryte farbą, uniezależniły się od obrazowego modela, wyzwoliły z malarskiej zależności wyłaniając się ze ściany, jako tradycyjnego tła prezentacji dzieła malarskiego. Przestrzenna, kapiąca, zastygła plama farby to wciąż dowód proweniencji, ale jednocześnie samodzielności i niezależności istnienia obiektu.
Na obecnej wystawie artysta ponownie łączy malarskie kompozycje z obiektami. Tym razem obraz malarski jest tłem, częścią aranżacji. Miękkość podobrazia pozornie oswaja przedstawione obiekty, jednak poprzez kontrast, dochodzi do jeszcze silniejszej alienacji, wyobcowania. Sposób malowania przywodzi na myśl kadry z filmu dla dzieci – infantylizm, senna kraina medialnych obrazów zapełniających dziecięcy świat wprowadzona jest w sferę opowieści bez logicznej narracji. Pomieszanie i entropia decydują o układzie elementów, które mogą być samoistnymi historiami.
Częścią główną wystawy są obiekty przestrzenne, zepsute zabawki, niedoskonałe formy bazujące na doskonałych formach geometrycznych. To świat przedmiotów zdegradowanych przez brak, przy czym jest on tutaj wartością kwestionującą idealność sztuki, jako rekompensaty w ujęciu Lacana, według którego sztuka przedstawia obecność rzeczy, jako jej nieobecność i pomaga uporać się z pustką.
Forma świadomie wybrakowana jest częścią strategii artysty, wprowadza ją pomiędzy obrazy dopełniając całość i aranżując przestrzeń galerii. Z pozoru bajkowo-idylliczna sceneria posiada wiele rys i pęknięć. Niedoskonałość form, sztuczność i wyobcowanie będące zaprzeczeniem odczucia bajkowej poprawności i pozytywności urzeczowionych bohaterów, to wszystko staje się negatywną kliszą, odwróceniem podstawowych wartości.
17 grudnia 2010, godz. 19.00.
Galeria Lipowa 13
ul. Lipowa 13, Lublin
