Tadeusz Huk i Leszek Piskorz, którzy w tym sezonie obchodzą jubileusz 40-lecia pracy artystycznej, zostali odznaczeni w dniu 4 marca 2011 roku przez wojewodę małopolskiego Stanisława Kracika srebrnymi medalami Zasłużony dla Kultury Gloria Artis, przyznanymi przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego Bogdana Zdrojewskiego.
W 2010 r. Tadeusz Huk i Leszek Piskorz zostali wyróżnieni odznaczeniami: Medalami Zasłużonych Kulturze Honoris Gratia 2010, które otrzymali z rąk Prezydenta Miasta Krakowa Jacka Majchrowskiego.
Tadeusz Huk – aktor, absolwent krakowskiej PWST, pracę artystyczną rozpoczął na deskach Teatru im. J. Słowackiego 28 października 1970 roku brawurową rolą Janosika w Na szkle malowanym Brylla w reżyserii Jana Skotnickiego.
Po czterech sezonach na tej scenie, wielu znaczących rolach (m.in. Płatonow w Płatonowie Czechowa, Książe Parvis w Metafizyce dwugłowego cielęcia Witkacego, Lelum w Lili Wenedzie Słowackiego) w 1974 roku został zaproszony do zespołu Starego Teatru i pozostaje w nim do dziś.
We współpracy z Andrzejem Wajdą powstały role: Kreona – chłodnego polityka, rozdzieranego wątpliwościami człowieka, zrozpaczonego ojca (w Antygonie Sofoklesa), mistycznego Reba Szymszona w Dybuku An-skiego, Gospodarza w Weselu Wyspiańskiego (rolę tę uhonorowano główną nagrodą aktorską podczas XVIII Opolskich Konfrontacji Teatralnych, a także nagrodą Fundacji im. Włodzimierza Tetmajera) i farsowego kochanka Emila Taverniera w Słomkowym kapeluszu Labiche’a.
Znakomite role komediowe artysty powstały w przedstawieniach Tadeusza Bradeckiego: nagrodzony podczas XXVI Kaliskich Spotkań Teatralnych i XIII Opolskich Konfrontacji Teatralnych Baron Krieg – furiat i kabotyn – w Wiośnie narodów w Cichym Zakątku Nowaczyńskiego, z autoironią wyśpiewany Hrabia Szarm w Operetce Gombrowicza, przegrany Hrabia Respekt w Fantazym Słowackiego, jak kameleon przeistaczający się w cały szereg charakterystycznie narysowanych postaci (doskonale obnoszących barwne kostiumy) w Rękopisie znalezionym w Saragossie Potockiego, z kryminalnego komiksu wycięty Stary Dogsoorough w Karierze Artura Ui Brechta.
Artysta doskonale odnalazł się również we współpracy z takimi indywidualnościami reżyserskimi jak Jerzy Jarocki (Sen o bezgrzesznej, Rewizor, Mord w katedrze), Krystian Lupa (Miasto snu), Laco Adamik (Don Carlos), Rudolf Zioło (Burza).
Mikołaj Grabowski powierzając mu role Ministra Kosiubickiego w Trans-Atlantyku Gombrowicza wykorzystał autoironiczny dystans, swoiste poczucie absurdu, rodzaj wytwornej nonszalancji artysty. Rola ta została uhonorowana nagrodą aktorska na IX Międzynarodowym Festiwalu Gombrowiczowskim.
Tadeusz Huk brał udział w przedstawieniach reżyserowanych przez Kazimierza Kutza (Rotmistrz w Damach i huzarach Fredry i Pułkownik w Spaghetti i mieczu Różewicza), Jaworskiego oraz Jana Klaty: w Trylogii wg Sienkiewicza stworzył cały szereg postaci z Rochem Kowalskim na czele, zaś w Weselu Hrabiego Orgaza Jaworskiego pokazał, jak bardzo jest otwarty na nową formę, na teatralny eksperyment.
Leszek Piskorz – to aktor, reżyser i pedagog. Jest krakowianinem z urodzenia i pasji, przez wszystkie lata twórczej pracy wierny Staremu Teatrowi, debiutował w przedstawieniu Sen nocy letniej Szekspira w reżyserii Konrada Swinarskiego 22 lipca 1970 roku.
Pierwsze role stworzył w przedstawieniach legendarnych inscenizatorów Starego Teatru: Konrada Swinarskiego (Wszystko dobre, co się dobrze kończy Szekspira, Dziady Mickiewicza), Jerzego Jarockiego (Mniszki Maneta, Matka Witkacego, Proces Kafki, Sen o bezgrzesznej scen. Jarocki, Opalski) oraz Andrzeja Wajdy poczynając od Seminarzysty w Biesach Dostojewskiego, przez postać niezłomnego Waleriana Łukasińskiego w Nocy Listopadowej Wyspiańskiego, po rolę Zbyszka Dulskiego w Z biegiem lat z biegiem dni… scen Olczak-Ronikier, której nadał rys psychologiczny, zanurzył w ironii i nasycił komicznie.
Podczas VI Opolskich Konfrontacji Teatralnych artystę wyróżniono za rolę Felka w Romansie z wodewilu Krzemińskiego w reżyserii Marty Stebnickiej.
Rola w Łgarzu Goldoniego w reżyserii Giovanni Pampiglion’ego uosabiała magię teatru. Aktor skonstruował postać Arlekina perfekcyjnie posługując się formą komedii dell’arte z jej dyscypliną, co do niuansu cyzelowanym gestem, za co nagrodzono go Grand Prix podczas XXII Kaliskich Spotkań Teatralnych.
Obłąkany skryba kancelaryjny z Gogolowskiego opowiadania Pamiętnik wariata, na którym został oparty monodram Leszka Piskorza pod tym samym tytułem, w reżyserii Piotra Szczerskiego, był kwintesencją aktorskich możliwości – tragicznego odzwierciedlenia prawdy psychologicznej postaci, łączonej z komizmem i groteskową deformacją. Pamiętnik wariata wystawiono w Starym Teatrze ponad 500 razy.
Współpraca z Tadeuszem Bradeckim przyniosła dwie znakomite role: nagrodzonego podczas XXVII Kaliskich Spotkań Teatralnych Gaudentego w Wiośnie narodów w Cichym Zakątku Nowaczyńskiego i korowód barwnych postaci w Rękopisie znalezionym w Saragossie.
Wszechstronność i otwartość formalna jego aktorstwa pozwoliły mu odnaleźć się w odrębnym świecie inscenizacji Krystiana Lupy. Stworzył Miusowa we wznowionych Braciach Karamazow Dostojewskiego, a także tragikomiczne postacie Nikanora Iwanowicza Bosego i Arkadiusza Apołłonowicza Semplejarowa w Mistrzu i Małgorzacie.
Aktorski kunszt, skupienie na istocie słowa, ascetyczność w formie zademonstrował artysta w rolach: Starca w Wyzwoleniu w reżyserii Mikołaja Grabowskiego i Lekarza szkockiego w Makbecie w reżyserii Andrzeja Wajdy.
Najnowsze kreacje to role w inscenizacjach Mikołaja Grabowskiego: Chremes z Sejmu kobiet Arystofanesa, Pyckal w Trans-Atlantyku, przegrany kompozytor Fontana z Chopin kontra Szopen.
Prof. Leszek Piskorz jest od dwudziestu pięciu lat wykładowcą krakowskiej PWST. W 2001 roku otrzymał Złoty Laur za Mistzostwo w Sztuce.
