10 kwietnia 2011 roku po długiej chorobie, zmarł Eugeniusz Get–Stankiewicz, jeden z twórców wrocławskiego szkoły plakatu, autor niezliczonych ilustracji i mistrz graficznego żartu.
Urodził się w roku 1942 w Oszmianie koło Wilna. Studiował na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej, następnie w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych. W 1998 r. został profesorem, na macierzystej uczelni uczył technik graficznych. W latach 60-tych i 70-tych był związany z kulturą studencką. Pracował jako kierownik artystyczny Wydawnictwa Ossolineum, przez krótki czas prowadził Pracownię Grafiki Warsztatowej. Jego pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w 1964 i wystawiana była w Galerii Teatru STU w Krakowie , Galerii Sceny Plastycznej Leszka Mądzika w Lublinie, Galerii Kordegarda w Warszawie oraz Galerii Zachęta w Warszawie.
Mieszkał i tworzył w Domku Miedziorytnika przy wrocławskim Rynku Głównym. Był jednym z twórców sukcesów wrocławskiej szkoły plakatu. Wspólnie z Janem Jaromirem Aleksiunem, Jerzym Czarniawskim i Janem Sawką tworzył sławną Wrocławską Czwórkę. Specjalizował się w grafikach warsztatowych. Był autorem plakatów teatralnych i okolicznościowych, często z fragmentami autoportretu. Uprawiał także malarstwo i rysunek
Zajmował się grafiką warsztatową i użytkową, miedziorytnictwem, malarstwem, plakatem (m.in. projektował plakaty dla Solidarności. Formą sygnatury uczynił swój autoportret, który sam nazywał łbem. Umieszczał go na setkach plakatów, w tysiącach ilustracji, a nawet udostępniał w formie rzeźbionej w przestrzeni publicznej.
W przestrzeni miejskiej Wrocławia pozostawił charakterystyczne dzieła, m.in. Pomnik Ku Czci Zwierząt Rzeźnych na Jatkach, Tablicę Ku Czci Działań na Prostych Liczbach, płaskorzeźbę Zrób to sam, pozował do rzeźby Murzyna umiejscowionej na kamienicy Pod Murzynem na Placu Solnym.
