26 sierpnia 2011 roku odbędzie się kinowa premiera filmu Nawet deszcz. Reżyserem filmu jest Icíar Bollaín.
Sebastian (Gael García Bernal) – reżyser idealista – i Costa, jego producent (Luis Tosar) realizują w Boliwii film o przybyciu Kolumba do Ameryki. Pragną ukazać wielkiego odkrywcę w sposób daleki od wyidealizowanej wersji szkolnych podręczników – żądni złota Kolumb i jego świta brutalnie rozprawiają się z rdzennymi mieszkańcami Ameryki. Z powodów finansowych kosztowna produkcja powstaje w Boliwii, najbardziej indiańskim – i najtańszym z krajów latynoskich.
Realizacja filmu idzie wyśmienicie do momentu gdy w regionie wybucha tzw. wojna o wodę (faktycznie miała miejsce w 2000 roku): zamieszki i strajki wywołane oddaniem miejskich wodociągów amerykańskiej korporacji, która wprowadza horrendalne ceny za korzystanie z wody pitnej. Rozpoczyna się podwójna walka rdzennych mieszkańców Boliwii z najeźdźcami z Zachodu – w filmie i w rzeczywistości, a Costa i Sebastian będą musieli skonfrontować dotychczasowe przekonania ze swoimi aspiracjami/ambicjami/dążeniami.
Uznawany przez niektórych za najlepszy hiszpański film zeszłego roku, Nawet deszzcz to realizowana w boliwijskiej dżungli superprodukcja z gwiazdorską obsadą, ponad 4 tysiącami statystów, scenariuszem Paula Laverty’ego – współautora filmów Kena Loacha, oraz z muzyką dwukrotnie nominowanego do Oscara Alberto Iglesiasa, na stałe współpracującego z Pedro Almodovarem. A wszystko to w rękach jednej kobiety – hiszpańskiej reżyserki Icíar Bollaín. Do tej pory zajmująca się głównie problematyką kobiet i ich emancypacji, tym razem artystka wzięła na warsztat temat polityczny, traktując go z należnym rozmachem.
Bollaín w emocjonujący sposób pokazuje, że sytuacja rdzennych mieszkańców Boliwii zasadniczo nie zmieniła się od 500 lat. Kiedyś wyzyskiwani przez bezwzględnych konkwistadorów, dziś stają się ofiarami chciwych polityków oraz międzynarodowych korporacji. Symptomatyczne jest jednak to, że przed wiekami Indianom rabowano złoto, a dziś pozbawia się ich wody – najbardziej podstawowego środka do życia (zakazane zostało nawet zbieranie deszczówki de czego nawiązuje tytuł Nawet deszcz).
Hiszpańska Akademia Filmowa uznała Nawet deszcz za najlepszą hiszpańską produkcję 2010 roku i wybrała kandydatem do Oscara. W trakcie procesu selekcji film doszedł do ostatniej dziewiątki tytułów typowanych przez Amerykańską Akademię Filmową w kategorii najlepszy film nieanglojęzyczny. Dzieło Bollaín otrzymało też 13 nominacji do nagród Goya, w tym 3 statuetki: za najlepszy scenariusz oryginalny, dla najlepszego aktora drugoplanowego (Karry Elejande stworzył ciekawy psychologiczny obraz szczerego do bólu aktora alkoholika grającego rolę filmowego Kolumba) oraz za najlepszą muzykę. Autorem ścieżki dźwiękowej do filmu jest wybitny hiszpański kompozytor Alberto Iglesias na stałe współpracujący z Pedro Almodovarem. Na swoim koncie ma już dwie nominacje do Oscara za filmy Wierny ogrodnik Fernando Meirellesa i Chłopiec z latawcem Marca Forstera, oraz wiele innych prestiżowych nagród branży filmowej, w tym Europejskie Nagrody Filmowe za muzykę do Volver (2006) oraz Przerwane objęcia (2009).
Icíar Bollaín (ur. 1967), reżyserka, aktorka, scenarzystka i producentka filmowa; członkini Hiszpańskiej Akademii Filmowej. W wieku zaledwie piętnastu lat zadebiutowała aktorsko w filmie POŁUDNIE Victora Erice. Do tej pory zagrała w ponad 20 produkcjach, w tym w słynnym Ziemia i wolność Kena Loacha. W 1991 razem z przyjaciółmi założyła firmę producencką Producciones La Iguana, która współprodukowała jej debiut fabularny Hola ¿Estas sola?, kasowy hit hiszpańskich kin w 1996 roku. Za swój drugi film, Kwiaty z innego świata, do którego scenariusz napisała wspólnie z pisarzem Julio Llamazaresem, otrzymała nagrodę Tygodnia Krytyki MFF Cannes 1999 dla najlepszego filmu. Zrealizowany w 2003 roku obraz Moimi oczami dostał 7 nagród Goya, w tym dla najlepszego filmu i za najlepszy scenariusz, a główni aktorzy zostali uhonorowani Srebrnymi Muszlami na MFF San Sebastian. Tę oraz kolejną produkcję Bollaín, Mataharis, mieli okazję zobaczyć widzowie Tygodnia Kina Hiszpańskiego.
Icíar Bollaín pisze krótkie opowiadania oraz scenariusze do większości swoich filmów. W 1995 roku towarzyszyła Kenowi Loachowi na planie filmu Pieśń Carli – z jej obserwacji znanego reżysera powstała książka KEN LOACH. UN OBSERVADOR SILENCIOSO (Ken Loach, cichy obserwator), wydana w 1996 roku.
W prywatnym życiu partnerka scenarzysty Paula Laverty’ego, z którym ma trójkę dzieci.
Filmografia:
- 1995 – Hola ¿Estas sola?
- 1999 – Kwiaty z innego świata
- 2003 – Moimi oczami
- 2007 – Mataharis
- 2010 – Nawet deszcz
Nawet deszcz (También la lluvia)
Dystrybucja w Polsce
AP Mañana
reżyseria: Icíar Bollaín
scenariusz: Paul Laverty
zdjęcia: Alex Catalán
muzyka: Alberto Iglesias
obsada: Gael García Bernal, Luis Tosar, Juan Carlos Aduviri, Karra Elejalde, Carlos Santos, Raúl Arévalo
produkcja: Morena Films
kraj produkcji: Hiszpania
wersja językowa: hiszpańska, keczua
czas trwania: 103 minuty
nagrody i festiwale: 3 nagrody Goya 2011, w tym za najlepszy scenariusz oryginalny
Nagroda Publiczności – MFF Berlin 2011 – sekcja Panorama
Hiszpański kandydat do Oskara
