3 sierpnia 2011 roku o godzinie 18.00 w klubokawiarni Cud nad Wisłą na Wybrzeżu Kościuszkowskim w Warszawie odbędzie się wernisaż wystawy Agaty Mocarskiej Internal Organs.
Organy wewnętrzne to określenie kojarzone z delikatnymi częściami organizmu, które zalane krwią i innymi płynami ustrojowymi spoczywają w środku naszego ciała. Mają rozmaite funkcje i przyprawiają nas o szereg radości i smutków. Istniejemy dzięki organom wewnętrznym. Jeśli któregoś brakuje, to jest to poważny defekt.
Nauka poświęciła stulecia na badanie organów wewnętrznych. O niektórych wiadomo bardzo wiele, ale jednak nadal nie wszystko. Inaczej bylibyśmy organizmami, które żyją w sposób przewidywalny, jak maszyny, które nie umierają. Wiele z organów wewnętrznych to skomplikowane aparatury, bardzo wrażliwe na ingerencje zewnętrzne. Na przykład mózg – delikatna zmiana jego struktury powoduje poważne dysfunkcje, zarówno w sferze fizycznej jak i umysłowej.
Ciało jest samoregulującym i samookreślającym się organizmem. Z plamek na oku możemy wyczytać, co dolega któremuś z naszych organów wewnętrznych. Również z linii na dłoni (podobno) można wyczytać nasze teraźniejsze lub przyszłe dolegliwości, a nawet coś więcej, nasz los, nasz charakter.
Psychika jest również częścią naszego organizmu. Z psychika wiążą się symbole, a organy wewnętrzne są nimi przesycone. Wiadomo, że symbolem miłości jest serce, symbolem śmierci – czaszka. Jednak czaszka to także symbol życia. Jej obecność dowodzi, że jakiś organizm istniał, cieszył się życiem, jadł, rozmnażał się. Zatem wiadomo, że niektóre organy wewnętrzne przetrwają nawet po naszej śmierci, dadzą świadectwo naszego istnienia. Do tej pory znajdujemy kości istot żyjących kilka tysięcy lat temu, badamy je i próbujemy wyobrazić sobie ich życie, zrozumieć, co się zdarzyło i czego możemy się od nich nauczyć.
Organy wewnętrzne Agaty Mocarskiej są wtopione w betonowe bloki wielkości człowieka. Artystka tytułuje je mianem znalezisk, które przywodzą na myśl owady wtopione w bursztyn. Są to dowody istnienia życia przed tysiącami lat. Jednak te Organy wewnętrzne są zatopione w betonie – symbolu nas samych we współczesnych polskich betonowych miastach, które jednak są dla artystki zjawiskiem pozytywnym. Forma betonowych bloków przywodzi na myśl eksponaty w muzeach historii naturalnej: pomierzone, sklasyfikowane, oznaczone i wyeksponowane w estetyczny sposób. Organy wewnętrzne stają się hipotetycznymi znaleziskami, które być może odnajdzie człowiek przyszłości za 1000 lat.
Agata Mocarska (1974) mierzy się z różnymi formami sztuki. Malarka, autorka rzeźb i instalacji oraz kostiumów. Niektóre ze swoich rzeźb zamienia w przedmioty użytkowe, np. w lampy i żyrandole.
Wystawia w Polsce, Niemczech i Hiszpanii. Jest członkinią OHP Kultura. Współtworzy magazyn Pleasure Poster Magazine, który jest wystawiany w różnych miastach Europy w formie plakatów (Bazylea, Barcelona, Kraków, Warszawa, Wrocław). W czerwcu 2011 brała udział w projekcie Saska Expo prezentując instalacje Mokosz o starosłowiańskiej bogini urodzaju.
Występowała na deskach berlińskiego teatru Brotfabrik, w sztuce austriackiego reżysera Carla Andersona Lick an apple like a pussy. Realizuje się również w filmach długo i krótkometrażowych autorstwa Maksyma Matuszewskiego: Melankoliks, Lola, Lola, Gertruda oraz Małgi Kubiak np.: Game Girl, który wiosną 2008 można było oglądać na przeglądzie w warszawskim kinie Muranów. W tym roku zagrała główną rolę w filmowym projekcie Malgi Kubiak poświęconym szwajcarskiej pisarce Anne Marie Schwarzenbach.
Wernisaż: 3 sierpnia 2011 roku o godzinie 18.00.
Instalację można oglądać do wakacji 2012 roku.
Cud nad Wisłą
Wybrzeże Kościuszkowskie
Warszawa
