Podczas VI edycji Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog – Wrocław pod hasłem Niecodzienni w dniach 7 – 15 października 2011 roku będzie można obejrzeć m.in. adaptacje dzieł uznanych europejskich pisarzy i dramatopisarzy dokonane przez często młodych, ale zawsze uznanych reżyserów tak polskich i jak i zachodnioeuropejskich.
- Wrocławski Teatr Współczesny, Wrocław (Polska), Stanisław Ignacy Witkiewicz, Pożegnanie jesieni, reżyseria: Piotr Sieklucki
Wrocławski Teatr Współczesny, Scena na Strychu, 9.10.2011 r., godz. 18.00
Indywidualne rewolucje dnia codziennego, którymi żyją bohaterowie Witkacego dają im chwilowe poczucie wolności, estetyczną przyjemność, intelektualne bądź seksualne spełnienie. Czy, stanowiące motto ich codziennego życia, hasło zarobić jakkolwiek bądź i użyć jest tak odległe od doświadczania współczesności?
Piotr Sieklucki (ur. 1980 r.) – aktor, reżyser. Absolwent Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Od 2006 roku dyrektor Teatru Nowego, pierwszego prywatnego teatru w Krakowie. Autor licznych projektów kulturalnych i festiwali, takich jak Re-kreacje: Rosja i Młoda Scena.
Zrealizował dotąd kilkanaście spektakli, wśród nich Griga Czechowa, Encyklopedię duszy rosyjskiej Jerofiejewa, Lęki poranne Grochowiaka, Trans- Atalntyk Gombrowicza. Jako reżyser pracował m.in. w kieleckim Teatrze im. Stefana Żeromskiego, wrocławskim Teatrze Współczesnym, krakowskim Teatrze Nowym, w Teatrze Dramatycznym w Ulianowsku w Rosji, oraz Teatrze im. Puszkina w Jakucji na Syberii.
Otrzymał Stypendium Twórcze Prezydenta Miasta Krakowa, nagrodę aktorską Festiwalu Szkół Teatralnych w Łodzi, nagrodę Ministerstwa Kultury i Instytutu Teatralnego w konkursie na wystawienie dawnych dzieł literatury europejskiej. Dwukrotny laureat Dzikiej róży za najlepszy spektakl sezonu w teatrze im. S. Żeromskiego.
- Wrocławski Teatr Współczesny, Wrocław (Polska), Tadeusz Różewicz, Białe małżeństwo, reż. Krystyna Meissner
Wrocławski Teatr Współczesny, Duża Scena, 12.10.2011 r., godz. 21.00
Białe małżeństwo to historia o terrorze języka i płci, o niemożności ucieczki od ról wyznaczanych nam przez społeczeństwo i od tych, w które wpycha nas własne ciało. Historia Bianki, która dojrzewa i za chwilę zostanie wydana za mąż, staje się niesłychanie przenikliwym, niezmiennie aktualnym obrazem kondycji erotycznej Polaków.
Krystyna Meissner (ur.1933 r.) – zwana Żelazną Damą polskiego teatru. Reżyser w teatrach dramatycznych, operowych i teatrze TV, dyrektor teatrów, twórca, organizator i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Kontakt w Toruniu (1991-1996). Pomysłodawca i dyrektor Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Dialog – Wrocław. Była członkiem Informal European Theatre Meeting. Trzykrotnie zasiadała w jury Europejskiej Nagrody Teatralnej.
W latach 1983-89 dyrektor najstarszego festiwalu teatralnego w Polsce – Festiwalu Teatrów Polski Północnej w Toruniu. Za stworzenie i prowadzenie festiwalu Kontakt i promocję polskiego teatru w świecie otrzymała Nagrodę Ministerstwa Spraw Zagranicznych RP, Nagrodę Międzynarodowego Instytutu Teatralnego oraz Paszport Polityki (1994). W 2000r. otrzymała Nagrodę Wojewody Dolnośląskiego za dokonania artystyczne.
W 2005r. za wybitne zasługi dla polskiego teatru odznaczona została Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W 2006r. otrzymała jedno z najwyższych litewskich odznaczeń państwowych – Krzyż Rycerski orderu Za zasługi dla Litwy. Laureatka holenderskiej nagrody Space to Take Place (2008r.). Udekorowana srebrnym medalem Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2009).
Autorka kilkudziesięciu wybitnych przedstawień teatralnych, zrealizowanych na scenach m.in. Warszawy, Krakowa, Torunia, Zielonej Góry, Wrocławia. Wielokrotnie nagradzana na festiwalach krajowych i zagranicznych.
- Teatr Współczesny, Szczecin, Friedrich Hebbel, Judyta, reż. Klemm,
Opera Wrocławska, 11.10.2011 r., godz. 19.00, 12.10.2011 r., godz. 18.00
Słynna starotestamentowa historia pięknej wdowy Judyty, która chcąc ocalić swój kraj, udaje się do obozu wroga, rozkochuje w sobie asyryjskiego wodza i morduje go, gdy ten śpi po suto zakrapianej uczcie, w spektaklu Klemma zostaje przeniesiona w świat przyszłości, do pustynnej krainy, którą – po jakiejś kolejnej katastrofie ekologicznej – może się stać każdy zakątek Ziemi.
Klemm (ur. 1972 r.) – twórca, który czerpie z wielu estetycznych, artystycznych i kulturowych światów. Uważany jest za polsko-niemiecką hybrydę współczesnego europejskiego krajobrazu teatralnego. (S. Hofer, Theater der Zeit)
Urodzony w Warszawie, jako trzynastolatek wyjechał z rodzicami do Niemiec (po zwolnieniu jego matki z komunistycznego więzienia). Studiował aktorstwo, ale przeniósł się na wydział reżyserii w berlińskiej Hochschule für Schauspielkunst Ernst Busch Po dyplomie był asystentem Dimitera Gotscheffa, Thomasa Bischoffa i Franka Castorfa (2002–2005, w berlińskiej Volksbühne).
W sezonie teatralnym 2005/2006, jako etatowy reżyser wiedeńskiego Volkstheater, zrealizował austriackie premiery Fritza Katera (3 z 5 milionów) i Dejana Dukovskiego (Die andere Seite/Druga strona). W Izraelu, w Tel Awiwie, wystawiał teksty Armina Petrasa i Fritza Katera.
Od 2005 r. pracuje także w Polsce. W latach 2007–2009 był dyrektorem artystycznym Teatru im. C.K. Norwida w Jeleniej Górze. Reżyserował polskie prapremiery: w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku (Kronika zapowiedzi śmierci wg D. Lindemanna, G.G. Marqueza, B. Prusa), w Teatrze Powszechnym w Warszawie (Omyłka wg Prusa, Konopnickiej, Demirskiego), w Narodowym Starym Teatrze w Krakowie (Piekarnia Brechta), we Wrocławskim Teatrze Współćzesny (Cement Müllera), w Teatrze Współczesnym w Szczecinie (Judyta Hebbla).
W sezonie 2010-2011 pracował m.in. w Deutsches Theater w Getyndze i w Volksbühne w Berlinie.
- les ballets C Dela B, Gandawa (Belgia), Vanessa van Durme, Gardenia, reż. Alain Platel, Frank van Laecke
Wrocławski Teatr Współczesny, Duża Scena, 14.10.2011 r., godz. 21.00, 15.10.2011 r., godz. 20.00
Zainspirowana filmem Sonii Herman Dolz Yo soy así, w którym zamknięcie kabaretu transwestytów w Barcelonie daje wgląd w prywatne życie trupy starych artystów, aktorka Vanessa Van Durme zebrała grupę transwestytów i transseksualistów, aby wspólnie z Alainem Platelem spenetrować burzliwe losy dziewięciu osób, które tylko pozornie bez wysiłku łączą bycie mężczyzną z byciem kobietą.
Alain Platel (ur. 1956 r.) – legendarny belgijski choreograf i reżyser, tworzy trudny do sklasyfikowania teatr radykalnego tańca i performansu. W jego Wilku (Wolf, 2003) po scenie biegało czternaście psów. Z kolei słynny spektakl Lets op Bach (1998), złożony jest z pozornie przypadkowych elementów.
Platel zaczynał jako terapeuta, pracował z dziećmi. Studiował również teatr, sztukę mimu oraz taniec współczesny. W 1984 r. wraz z grupą przyjaciół stworzył zespół Les Ballets Contemporaine de la Belgique, teraz znany na całym świecie jako les ballets C de la B. Począwszy od kultowego już Bonjour Madame (1993), wraz z kolejnymi spektaklami, rosła międzynarodowa sława Platela i jego grupy. Do zespołu dołączali młodzi choreografowie i tancerze, zarówno klasyczni, jak i współcześni.
Platel pracuje metodą wolnej improwizacji i gry skojarzeń. Miesiącami improwizuje z artystami, którzy poruszają się, śpiewają, recytują teksty. Spektakle powstają z tego materiału. Metoda Platela wywarła silny wpływ na wiele zespołów na całym świecie. Oprócz już wymienionych, do jego najsłynniejszych realizacji należą: Nine Finger, VRPRS Show and Tell, Out of Context – for Pina, czy Gardenia, która jest jego dwudziestym piątym spektaklem. W 2001 r. do swoich wielu laurów dołączył Europejską Nagrodę Teatralną Nowe Rzeczywistości Teatralne.
- Teatr Vidy-Lausanne, Lozanna (Szwajcaria), Poczekalnia, na motywach powieści Larsa Noréna Krąg personalny 3.1, reż. Krystian Lupa
Studio Telewizyjne, 14.10.2011 r., godz. 16.00, 15.10.2011 r., godz. 16.00.
Zanim powstała powieść Personenkreis 3.1 Lars Norén przez wiele lat obserwował sztokholmskich alkoholików, narkomanów, psychopatów, bezdomnych, bezrobotnych bez prawa do zasiłku. Ci nieprzystosowani współczesnego świata każdego dnia pili, marzyli, ćpali, pieprzyli się, a czasem nawet zabijali się na jego oczach. Krystian Lupa przepisując Noréna na scenę, stworzył spektakl biorący w obronę jednostkę i przysługujące jej prawo do walki o zachowanie własnej godności.
Teatr stawia opór myśli, pozostaje w ciele – w jego ciężarze
Krystian Lupa
Krystian Lupa (ur.1943 r.) – światowej sławy polski reżyser teatralny, a także scenograf, grafik, adaptator, tłumacz, pedagog, pisarz. Wybitna osobowość twórcza, stworzył własny, niepowtarzalny język teatralny. Po ukończeniu Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie na Wydziale Grafiki, studiował reżyserię filmową, a następnie reżyserię teatralną (PWST w Krakowie).
Swoje poszukiwania nowych form rozpoczął z grupą młodych aktorów w Jeleniej Górze, gdzie stworzył szereg przedstawień, nazwanych przez niego Teatrem Ujawnienia. Traktowały one teatr jako jedną ze ścieżek poznania i przekroczenia granic ludzkiej osobowości.
Następne premiery, powstałe już w Starym Teatrze w Krakowie, podejmowały problemy etyczne, zgłębiały sytuację duchową człowieka w okresie wielkiej kulturowej przemiany (należą do nich m.in. słynne spektakle: Marzyciele (1988) Roberta Musila – nagroda im. Konrada Swinarskiego; Bracia Karamazow (1990) wg Fiedora Dostojewskiego, czy Kalkwerk (1992) wg Thomasa Bernharda).
Syntezą refleksji na temat duchowych przemian stała się wystawiona również w krakowskim Starym Teatrze adaptacja III tomu Lunatyków Brocha – spektakl Lunatycy. Huguenau, czyli rzeczowość (Grand Prix za najlepszy spektakl zagraniczny we Francji w sezonie 1998/99). W adaptacji powieści-testamentu Thomasa Bernharda Auslöschung – Wymazywanie (Teatr Dramatyczny w Warszawie, 2001), Lupa podjął radykalną próbę penetracji i obnażenia kulturowych zafałszowań.
Po wielkim sukcesie projektu Faktory 2 (2007) – studium fenomenu Andy Warhola i jego Silver Factory, Lupa rozpoczął pracę nad tryptykiem Persona.Tryptyk. Pierwsza część: Persona.Marilyn (2009) poświęcona została Marilyn Monroe, druga: Persona.Ciało Simone – Simone Weil (2010).
W lutym 2001 roku Krystian Lupa odznaczony został austriackim Krzyżem Honorowym I klasy za działalność w dziedzinie nauki i sztuki. W roku 2009 otrzymał prestiżową Europejską Nagrodę Teatralną.
7 – 15 października 2011 roku
Wrocławski Teatr Współczesny im. Edmunda Wiercińskiego
ul. Rzeźnicza 12,
50-132 Wrocław
