W kręgu młodej figuracji

Od 10 września do 3 października 2011 r. w Galerii Platon we Wrocławiu potrwa wystawa tematyczna W kręgu młodej figuracji.

Zaproszenie - W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora

Wystawa ta stanowi próbę uchwycenia aktualnych zjawisk artystycznych, oscylujących wokół pokrewnego klucza stylistycznego, które zbliżają się wyrazem do ekspresyjnego figuratywizmu. Stosując deformację, syntetyzm czy kontrastowe spięcia barwne grupa zaproszonych artystów z całej Polski poprzez swoje realizacje – niejednokrotnie przepełnione atmosferą lęku czy niepokoju – dowodzi, że poszukiwania zapoczątkowane w m.in. przez Teresę Pągowską są nadal żywe i kontynuowane przez młode pokolenie.

Nowa figuracja (termin ukuty przez Michela Ragona w 1961 roku) w sztuce była kierunkiem, który narodził się w połowie lat 60. XX wieku jako forma reakcji na rozwijający się wówczas abstrakcyjny ekspresjonizm. Z założenia więc działania neofiguratywne były w pewnym sensie powrotem do malarstwa figuratywnego, które jednak w sposób świadomy było poddawane różnorodnym deformacjom.

Magdalena Kwapisz-Grabowska - W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora — Magdalena Kwapisz-Grabowska – W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora

Magdalena Łazar-Massier - W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora — Magdalena Łazar-Massier – W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora

Dominika Naziębły - W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora — Dominika Naziębły – W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora

Łukasz Fruczek - W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora — Łukasz Fruczek – W kręgu nowej figuracji. Materiały udostępnione przez organizatora

Agata Czeremuszkin-Chrut, Ptaki, olej na płótnie, 150×200 cm

Polityka antyestetyczna, jaka prowadzona była przez artystów związanych z nową figuracją miała ścisły związek z egzystencjalistycznym nurtem w filozofii, w myśl którego człowiek jawił się jako jednostka ludzka uwikłana w nieustające poczucie lęku, beznadziei czy niespełnienia żyjąc wokół ludzi, a będąc jednocześnie niewymownie samotnym.

Człowiek w duchu egzystencjalizmu targany jest wewnętrznym poczuciem tragedii, zagrożenia i nieustającym lękiem przed śmiercią. Stąd też w twórczości neofiguratystów widoczne są takie elementy jak: kontrastowość, deformacja, ekspresja, atmosfera lęku i niepokoju podszyta symboliką.