7 października 2011 r. w Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie otwarta zostanie wystawa Krzysztof Wodiczko Sztuka domeny publicznej.
Krzysztof Wodiczko, który począwszy od 1980 roku zrealizował przeszło 80 projekcji publicznych, w przestrzeniach miast różnych krajów i kontynentów, w swoich wystąpieniach podkreśla, że miasto jest sceną i stawką demokracji. Sceną, która wymaga wnikliwych studiów i nieustannych eksperymentów dotyczących tego, jak mówić w zakrzyczanej przestrzeni miasta.
W sztuce rozumianej jako praktykowanie demokracji nie chodzi o to, żeby sytuować sztukę w publicznej, czyli ogólnodostępnej przestrzeni, ale by za jej pomocą działać na rzecz publicznej domeny, która ma szersze, polityczne i filozoficzne znaczenie. Domena publiczna, powtarzając za autorami książki In Search of New Public Domain, to miejsce wymiany, miejsce spotkania z innym, miejsce zaskoczenia i refleksji, ewaluacji własnych poglądów w konfrontacji z opiniami innych.
Domena publiczna to nie neutralna przestrzeń spotkań i godzenia różnorodności (wielkiej fraternizacji), ale doświadczenie wyłaniające się w napięciu i konfrontacji z nieznanym, doświadczenie inności, widzenia rzeczy inaczej, z innych perspektyw; w domenie publicznej jest się prowokowanym, by odnieść się do innych.
Wystawa zatytułowana Sztuka domeny publicznej prezentuje dokumentację fotograficzną i filmową z projekcji Krzysztofa Wodiczko, będących artystyczną odpowiedzią na stawiane przez niego pytanie: co możemy uczynić, by przestrzeń publiczna rzeczywiście stała się publiczna? Seria zdjęć w przeważającej większości wykonanych przez samego artystę pokazuje kilkadziesiąt projekcji, począwszy od realizowanych w latach 80 przy użyciu slajdów, dla których architektura była ekranem krytycznych interwencji w przestrzeni miasta.
Fotografie przypominają kolejne działania artysty dotyczące znanych, często ikonicznych budowli i pomników, krytycznej lektury ich historii, demontażu ideologicznych narracji i sposobu oddziaływania na przestrzeń publiczną. Dokumentacja fotograficzna i filmowa obejmuje wszystkie, monumentalne projekcje zewnętrzne, w których od drugiej połowy lat 90. artysta używa techniki wideo, ożywiając publiczne budowle i pomniki obrazami lub głosami bezdomnych, imigrantów, ofiar przemocy, weteranów wojennych, mniejszości spychanych na margines życia publicznego.
Wystawa pokazuje kolejne projekcje, w których artysta stwarza innym możliwość pojawiania się w sferze publicznej, wyposażając ich w urządzenia służące im do komunikacji, do bycia słyszanymi i widzianymi. Działania, w których znajdują zastosowanie technologie protestu, niezgody, krytycznej i agonistycznej pamięci – instrumenty demokracji mające służyć użytkowaniu przestrzeni publicznej.
Wystawie towarzyszy obszerny katalog zawierający dokumentacje projekcji realizowanych od 1980 do 2010 roku w otwartych przestrzeniach miejskich, tekst wprowadzający Bożeny Czubak oraz teksty Krzysztofa Wodiczko.
Państwowa Galeria Sztuki
Plac Zdrojowy 2
Sopot
