29 listopada 2011 r. w krakowskim klubie Harris Piano Jazz Bar odbędzie się koncert poświęcony twórczości jednego z najciekawszych saksofonistów XX wieku – Erica Dolphy’ego.
Zespół przedstawi oryginalne aranżacje jego utworów, prezentując przegląd twórczości instrumentalisty nazywanego jednym z najbardziej wpływowych muzyków nowoczesnego jazzu, którego improwizacje są rozpoznawalne po kilku dźwiękach. Dolphy w każdym stylu miał coś do powiedzenia, stając się wzorem dla kolejnych pokoleń muzyków.
Zespół wystąpi w składzie:
- Maciej Obara – saksofon altowy
- Paweł Kaczmarczyk – piano
- Maciej Garbowski – kontrabas
- Krzysztof Gradziuk – perkusja
Directions in Music to cykliczna impreza, która ma na celu prezentację twórczości wybitnych kompozytorów i instrumentalistów światowego jazzu. Sekcję rytmiczną w tym projekcie tworzą muzycy z zespołu Paweł Kaczmarczyk Audiofeeling Band, natomiast goście będą tematycznie związani z twórczością prezentowanego artysty.
Eric Dolphy (ur. 20 czerwca 1928 w Los Angeles, zm. 29 czerwca 1964 w Berlinie Zachodnim) – klarnecista basowy, flecista, saksofonista. Eric Dolphy był wyśmienitym i nowatorskim improwizatorem w grze na przynajmniej trzech instrumentach: saksofonie altowym, flecie i klarnecie basowym. Po przeprowadzce do Nowego Jorku, w 1959 r.
Dolphy dołączył do Charlesa Mingusa, ale występował i nagrywał także z innymi sławnymi muzykami, jak George Russell i John Coltrane. Początek lat 60. upłynął Dolphy’emu na licznych udanych występach, trasach koncertowych i nagraniach, zarówno w kraju, jak i w Europie. Współpracował z Ornetteem Colemanem przy nagraniu przełomowej w historii jazzu płyty Free Jazz, a także z Johnem Lewisem, Ronem Carterem, Malem Waldronem, Oliverem Nelsonem, Maxem Roachem, Gilem Evansem, Andrew Hillem, Bookerem Little, Abbey Lincoln, Mingusem i Coltranem (wraz z jego kwartetem odbył słynną trasę po Europie w 1961 r.).
Nagrał też serię płyt pod własnym nazwiskiem, m.in. wartą szczególnej uwagi At The Five Spot, z rewelacyjnym młodym trębaczem Bookerem Little (w reedycji nosi tytuł The Great Concert Of Eric Dolphy) oraz pierwszą z jego płyt dla Blue Note, Out To Lunch. Ta ostatnia pozycja, z ciągle zmieniającymi się nieregularnymi schematami rytmicznymi i niezwykłym składem instrumentów, oprócz lidera i trębacza Freddiego Hubbarda pierwszą linię tworzył wibrafonista Bobby Hutcherson jest kamieniem milowym nowoczesnego jazzu, a w 1984 r. została uznana przez krytyków branżowego czasopisma Wire za najlepszą powojenną płytę jazzową.
Należał do najbardziej wpływowych muzyków nowoczesnego jazzu. Stał się wzorem dla całej armii alcistów oraz flecistów i praktycznie nie było klarnecisty basowego, który nie znalazłby się pod jego przemożnym wpływem. W każdym stylu miał do powiedzenia coś nowego i oryginalnego, obojętnie, czy była to stosunkowo ortodoksyjna muzyka Chico Hamiltona, eksperymenty freejazzowe Colemana, modalne improwizacje Johna Coltrane’a czy twórczość trzecionurtowa Gunthera Schullera.
Mimo głębokiego zintegrowania się z każdym stylem, zawsze pozostawał sobą, a jego improwizacje są rozpoznawane już po kilku dźwiękach (poprzez np. nagłe skoki interwałowe). Chociaż utożsamiany jest zwykle z nurtem freejazzowym, wniósł do niego wiele własnej refleksyjności i umiaru. Lepiej pasowałaby do niego etykieta twórcy, który poszerzył do granic możliwości tradycje bopowe.
29 listopada 2011 r., godz. 21.30
Harris Piano Jazz Bar
Rynek Główny 28
Kraków
