Na tegorocznej wystawie w polskim pawilonie na Biennale Architektury w Wenecji będzie można zobaczyć projekt Katarzyny Krakowiak- artystki zajmującej się architekturą i rzeźbą przy wykorzystaniu wielu mediów komunikacyjnych, przede wszystkim dźwięku. Wystawa będzie trwać od 29 sierpnia do 25 listopada.
Wystawa o tytule Making the walls quake as if they were dilating with the secret knowledge of great powers (Iżby ściany drżały, pęczniejąc skrywaną wiedzą o wielkiej mocy, tłum. M.Libera) to instalacja dźwiękowa, za pomocą której artystka chce pokazać, że dźwięk jest trwałą częścią architektury, a każdy budowla architektoniczny jest rzeźbą akustyczną.
Każda architektura jest zjawiskiem dźwiękowym- stanowi środowisko rozprzestrzeniania się dźwięku, wzmacnia pewne jego właściwości kosztem innych, ale także pochłania dźwięk, filtruje go i przekazuje dalej. W dyskretny i niewidzialny sposób organizuje tym samym nasze życie społeczne. Perspektywa dźwiękowa pozwala mówić o tym procesie inaczej niż w kategoriach oddzielania i wydzielania przestrzeni społecznych. Ściany, podłogi, systemy wentylacji, ocieplania czy kanalizacji wszystkie one stanowią raczej systemy łączenia i przekształcania relacji międzyludzkich niż ich separowania. Ciągle słyszymy innych i jesteśmy dla nich słyszalni- często pomimo, a czasem także wbrew własnej woli. Z punktu widzenia teorii architektury obietnica zagwarantowania przestrzeni intymnej jest więc w rzeczywistości ambiwalentnym uczestnictwem w intymności, które odnajdujemy w takich praktykach jak nasłuchiwanie, podsłuchiwanie czy inne procedury słuchania przez architekturę.
Tym właśnie praktykom, a zatem i funkcji architektury w wyznaczaniu tytułowego wspólnego gruntu na poziomie dźwiękowym, poświęcony jest projekt Katarzyny Krakowiak. Przygotowana przez nią rzeźba dźwiękowa przedstawi architekturę jako pierwotny system słuchania (za) nas- wytwarzający, przenoszący i zniekształcający dźwięki. We współpracy z sąsiadującymi pawilonami (Egipt, Serbia, Wenecja, Rumunia) wzmocnione zostaną dźwięki docierające stamtąd do Pawilonu Polonia. Na podstawie szczegółowych pomiarów powstanie instalacja podkreślająca właściwości akustyczne polskiego pawilonu. Dźwięk będzie wykorzystany do zmapowania błędów akustycznych budynku, a także spotęgowania wrażeń psychoakustycznych towarzyszących jego zwiedzaniu. Wreszcie, zbadane oraz nagłośnione zostaną wibracje wytwarzane przez budynek. W Pawilonie Polonia będzie więc słyszalne drżenie całego budynku i jego instalacji wentylacyjnych, a także odgłosy codziennych czynności wykonywanych przez naszych sąsiadów. Poprzez mikrointerwencje architektoniczne ukazane zostaną konsekwencje decyzji architektów dla doświadczania przestrzeni w wymiarze zarówno fizycznym, jak i społecznym.
Projekt Katarzyny Krakowiak wpisuje się w trwający od kilkunastu lat renesans zainteresowania dźwiękiem. Dzięki swej ulotności, niewidzialności i nieuchwytności, a także za sprawą swego intymnego i fizycznego charakteru staje się on doskonałą metaforą współczesności – przepełnionej lękiem i jednocześnie kompulsywną potrzebą kontaktu z innymi ludźmi. Projekt Making the walls quake as if they were dilating with the secret knowledge of great powers jest próbą ukazania znaczenia architektury w definiowaniu tak rozumianego wspólnego gruntu.
Katarzyna Krakowiak
Making the walls quake as if they were dilating with the secret knowledge of great powers
13. Międzynarodowe Biennale Architektury w Wenecji
od 29 sierpnia do 25 listopada 2012
kurator wystawy: Michał Libera
