Mija 50 lat od kiedy Jerzy Jarocki rozpoczął swoją współpracę ze Starym Teatrem w Krakowie.
Jeden z największych reżyserów w historii polskiego teatru. Od debiutu w 1957 roku – Balem manekinów Brunona Jasieńskiego w Teatrze im. Wyspiańskiego w Katowicach – artysta zrealizował ponad sto przedstawień na scenach Polski i Europy. W 1962 roku rozpoczął etatową pracę w Starym Teatrze.
Najsilniejszy nurt wśród różnorodnych poszukiwań Jerzego Jarockiego stanowią inscenizacje literatury współczesnej. Niezapomniane, oryginalne interpretacje dramatów Witkacego, Gombrowicza, Mrożka i Różewicza wprowadziły tych autorów do teatralnego repertuaru. Styl Jerzego Jarockiego, oparty na głębokiej analizie tekstu literackiego, zegarmistrzowskiej precyzji pracy nad każdym detalem, żelaznej logice i perfekcyjnej kompozycji spektaklu, dopełnia niezwykła umiejętność pracy z aktorami. Profesor Jarocki (od 1966 roku wykładał w krakowskiej szkole teatralnej) uważany jest za wielkiego nauczyciela aktorskiego rzemiosła. Wychował wiele pokoleń najwybitniejszych przedstawicieli tego zawodu. Aktorzy Starego Teatru do dzisiaj uważają Go za swojego Mistrza.
W Starym Teatrze zadebiutował Zamkiem w Szwecji François Sagan. Jego legendarne inscenizacje należą do najwybitniejszych osiągnięć naszej sceny. Pamiętne, obsypane nagrodami, przedstawienia – Tango, Garbus, Portret Mrożka, Fizycy Dürrenmatta, Matka, Szewcy Witkacego, Wyszedł z domu, Moja córeczka Różewicza, Zmierzch Babla, Cymbelin Shakespeare’a, Wiśniowy sad, Trzy siostry Czechowa, Proces Kafki, Rewizor Gogola, Życie jest snem Calderóna de la Barca, Sen srebrny Salomei Słowackiego, Ślub Gombrowicza – na trwałe zapisały się w historii polskiego teatru. W trudnym czasie stanu wojennego powstał niezwykły w swej moralnej wymowie spektakl Mord w katedrze Eliota grany w Katedrze Wawelskiej. Artysta realizował też spektakle według własnych scenariuszy: Sen o Bezgrzesznej (napisany wspólnie z Józefem Opalskim) oraz Grzebanie według Witkacego. W 1997 roku we współpracy z Andreasem Wirthem przygotował monumentalną inscenizację Fausta cz. I Goethego. W 2002 roku reżyser zmierzył się ponownie, po ponad trzydziestu latach, z tekstem Szewców Witkacego, dokonując adaptacji dzieła. Spektaklem, zatytułowanym Akt III według Szewców, Jerzy Jarocki udowodnił niezwykłą przenikliwość i aktualność wizji Witkacego, zdarł patynę czasu i krytycznoliterackiego zaklasyfikowania twórcy, oddając go teraźniejszości.
Profesor Jerzy Jarocki jest laureatem licznych nagród i odznaczeń, wśród nich najważniejszych w teatralnej hierarchii nagród imienia Leona Schillera (1967) i Konrada Swinarskiego (1977), a także Wielkiej Nagrody Fundacji Kultury (2006) oraz Złotego Medalu Gloria Artis (2007). W 2012 roku redakcja tygodnika Polityka przyznając doroczne Paszporty uhonorowała twórcę nagrodą specjalną przyznaną za konsekwentne tworzenie teatru wierzącego w słowo dramatu i inteligencję widza, teatru, w którym odbijają się najważniejsze problemy naszych czasów oraz za realizację największych sztuk klasyków polskiej i światowej dramaturgii, które weszły do historii teatru.
