16 listopada w Gmachu Głównym Muzeum Narodowego w Krakowie odbędzie się seminarium Muzeum jako praktyka artystyczna. Organizatorem wydarzenia jest Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka oraz Muzeum Narodowe w Krakowie.
Co dzieje się, kiedy muzeum staje się dziełem sztuki a kolekcja samochodów zyskuje status muzealny? Jak komunikują się z nami przedmioty i czy porażka napawa lękiem, czy wzmaga pożądanie?
Celem seminarium będzie zmapowanie wizji muzealniczych a także refleksji i działań w twórczości Kantora ocierających się o praktykę wystawienniczo-kolekcjonerską w kontekście nowego programu Cricoteki jako instytucji włączającej widza, artystę, proces twórczy, samo dzieło w działania na pograniczu teatru, archiwum, muzeum. Seminarium odbędzie się w ramach projektu Muzeum Migrujące. Wprowadza on w nową misję Cricoteki, która w 2013 roku otworzy swoją siedzibę w dzielnicy Podgórze w Krakowie.
W pismach Kantora nie pojawia się definicja Muzeum jako takiego, jest ona zawsze związana z określonym celem. Rzadkie są także nawiązania do konkretnych instytucji i ich praktyk, bardziej w oparciu o inspiracje artysta konstruował program rozwoju swojej sztuki. W czasie pierwszego pobytu w Paryżu (1947), Kantor odwiedził Palais de la Découverte, określony przez niego mianem muzeum kuriozów. Interdyscyplinarna jednostka wystawiennicza fascynowała go przede wszystkim nagromadzeniem rzeczy, zagęszczeniem materii, obrazem świata jako produktu wiedzy. Ta perspektywa przełożyła się na jego definicję sztuki nierozłącznie związanej z materią. Wszystko to sprawia, że muzealna przestrzeń u Kantora wyłania się głównie w kontekście aury twórcy, aury samego dzieła i jego wartości materialnej, kolekcjonerstwa rozumianego jako zbieractwo owych unikatowych przedmiotów i pamiątek.
Ewa Tatar i Joanna Zielińska
Nie wierzę, aby historia sztuki, zwłaszcza współczesnej, była jedynie […] odbiciem procesu tworzącego opinię zbiorową. […] Historia sztuki na pewno bierze w tym decydujący i rozstrzygający udział. A […] Muzeum jest jakimś ostatnim rozdziałem i rekapitulacją tejże historii.
Tadeusz Kantor o Muzeum Sztuki w Łodzi
Cricoteka rozpoczęła swą działalność w 1980 roku w Krakowie jako Ośrodek Teatru Cricot 2. Przez następne dziesięć lat Ośrodek tworzył instytucjonalne podstawy funkcjonowania Teatru Cricot 2 gromadząc jednocześnie materiały dokumentujące twórczość teatralną i plastyczną Tadeusza Kantora. Po śmierci artysty Ośrodek Teatru Cricot 2, Cricoteka zmienił nazwę na Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka. Pod tą nazwą funkcjonuje obecnie w kilku miejscach w Krakowie, m.in. jako Galeria-Pracownia Tadeusza Kantora mieszcząca się przy ul. Siennej 7/5. Od 1995 roku udostępniana jest tam stała ekspozycja pt. Pokój Tadeusza Kantora gdzie z okazji seminarium zainstalowana zostanie dziesiąta odsłona Muzeum Tęsknoty i Porażki.
Muzeum Migrujące w niekonwencjonalny sposób wprowadza w nową misję Cricoteki, która w 2013 roku otworzy nową siedzibę w dzielnicy Podgórze w Krakowie. Multidyscyplinarny projekt, składający się z wydarzeń inspirowanych twórczością Tadeusza Kantora, ma na celu prezentację nowych kierunków w planowanej działalności instytucji. W ramach projektu Cricoteka zaproponuje między innymi odkrywanie miejsc związanych z działalnością Tadeusza Kanotora oraz spotkania z niezwykłymi postaciami ze świata sztuk wizualnych i teatru.
Seminarium Muzeum jako praktyka artystyczna
16 listopada 2012 roku, godz. 16.00
Gmach Główny Muzeum Narodowego, sala U Samurajów
al. 3 Maja 1, Kraków
