Od 9 listopada w Hali Torwar w Warszawie ponownie wystawiany będzie musical Polita w reżyserii Janusza Józefowicza z muzyką Janusza Stokłosy.
Polita to widowisko muzyczne stworzone na podstawie biografii jednej z największych gwiazd kina niemego – Poli Negri.
Pola Negri, a właściwie Barbara Apolonia Chałupiec,była z pochodzenia polską aktorką.W 1917 wyjechała do Berlina, gdzie występowała u Maxa Reinhardta. Zagrała w niemieckich filmach: Oczy mumii Mia, Carmen, Madame du Barry, Sumurun i in., reżyserowanych między innymi przez Ernsta Lubitscha. Były to najbardziej wartościowe artystycznie obrazy w całej jej karierze aktorskiej.
W 1923 przybyła do Hollywood i wystąpiła w filmach: Hiszpańska tancerka, Zakazany raj, Hotel Imperial, Miłość aktorki i wielu innych. Była rywalką innej ciemnowłosej divy Glorii Swanson.
W USA została gwiazdą kina niemego i symbolem seksu, do czego przyczyniły się także głośne romanse z Charlie Chaplinem i Rudolphem Valentino (zarzucano jej, że pogrzeb Valentino wykorzystała dla autoreklamy) oraz plotki o jej uczuciu do długoletniej przyjaciółki Margaret West.
Nie odniósłszy sukcesu w filmach dźwiękowych (Z rozkazu kobiety – z powodu silnego akcentu i niskiego głosu odczuwanego jako zbyt ordynarny jak na wielką gwiazdę), powróciła do Niemiec, gdzie początkowo kontynuowała karierę. Po dojściu do władzy nazistów minister propagandy Goebbels zakazał angażowania jej do filmów z powodu rzekomo żydowskiego pochodzenia. Uwolniona od podejrzeń w wyniku osobistej interwencji Hitlera, który był jej wielbicielem, zagrała ponownie w filmach – Mazurek, 1935, Moskau-Shanghai , 1936, Madame Bovary 1937, Tango Notturno (1937), Die fromme Lüge (Pobożne kłamstwo, 1938) i Die Nacht der Entscheidung (Decydująca noc, 1938).
Przed wybuchem wojny powróciła do Ameryki. Wystąpiła jeszcze w kilku filmach, jak He Diddle Diddle i The Moonspinners. Ostatni raz pojawiła się na ekranie w 1965. Po wojnie popadła w zapomnienie, ale dzięki swojej firmie maklerskiej żyła w dostatku. Zmarła w wieku 90 lat.
Reżyserem, choreografem i głównym pomysłodawcą projektu jest Janusz Józefowicz. Jest twórcą kilkudziesięciu spektakli musicalowych, operowych i teatralnych oraz widowisk telewizyjnych. Jest reżyserem, choreografem i współscenarzystą najdłużej granego (ponad 20 lat bez przerwy) musicalu – Metro, który był nominowany do nowojorskiej Tonny Award. Został uhonorowany Złotą Maską, prestiżową rosyjską nagrodą teatralną, dla najlepszego reżysera, a rosyjska wersja musicalu Metro otrzymała tą samą nagrodę jako najlepszy musical 2000 roku. Specjalizuje się w tworzeniu widowisk multimedialnych m.in. Ca Ira Rogera Watersa (Pink Floyd), Czarownice z Eastwick (Moskwa), Polita (pierwszy na świecie musical w 3D).Od 1993 roku jest dyrektorem artystycznym teatru Studio Buffo – pierwszej prywatnej sceny muzycznej w Polsce.
W roli głównej zaprezentuję się Natasza Urbańska – aktorka teatralna i filmowa, wokalistka, tancerka.
Muzyką zajął się Janusz Stokłosa. Jest kompozytorem, pianistą, wydawcą, producentem. Jest autorem ponad 200 partytur do sztuk teatralnych i filmów. Współpracował z większością teatrów w Polsce i wieloma prestiżowymi scenami w Europie. Debiutował w krakowskim Teatrze STU muzyką do spektaklu Pacjenci wg Mistrza i Małgorzaty M. Bułhakowa. W 1979 roku skomponował muzykę do spektaklu De Blijde Intrede van Christus in Brussel wystawionego w Królewskim Teatrze Flamandzkim w Brukseli z okazji 1000-lecia miasta Brukseli.Od 1984 do 1990 roku był kierownikiem muzycznym w warszawskim Teatrze Ateneum.
W 1991 roku skomponował muzykę do swojego pierwszego musicalu Metro (scenariusz i piosenki: Agata i Maryna Miklaszewskie; adaptacja, reżyseria i choreografia: Janusz Józefowicz). Muzyka do musicalu była nominowana do broadwayowskiej Tony Award. Do tej pory wystawiono ponad 1600 spektakli musicalu Metro. Jest pionierem polskiego musicalu: Piotruś Pan, Romeo i Julia wg Shakespeare’a, Panna Tutli Putli Witkacego W 2003 r. film Nicolas Winton – The Power of Good z muzyką Jana Stokłosy, otrzymał Emmy Award. Od 1990 do 2005 roku Janusz Stokłosa komponował muzykę dla czołowych niemieckojęzycznych teatrów m.in.: Schaubühne, Volksbühne, Berliner Ensemble w Berlinie czy Burgtheater w Wiedniu. W 2010 wraz z córką Marią (choreograf i reżyser) na zamówienie Narodowego Instytutu Fryderyka Chopina, stworzyli projekt pod nazwą Let’s dance Chopin – sonatę na orkiestrę symfoniczną, kwintet jazzowy i 12 tancerzy na motywach Sonaty h-moll op. 58 F. Chopina. Premiera miała miejsce 18 maja 2010 roku w Szanghaju i inaugurowała Polski Dzień na EXPO 2010. W 1992 roku powołał Studio Buffo Sp. z o.o. i Wydawnictwa Muzyczne i Nutowe Stokłosa Editions.
Polita
9 listopada 2012 roku, godz. 17.00, 20.30
Hala Torwar w Warszawie
