26 lipca zostanie otwarta pierwsza stała ekspozycja archiwum Jerzego Ludwińskiego z Kolekcji Muzeum Współczesnego Wrocław i Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych.
Jerzy Ludwiński (1930-2000) był historykiem sztuki, krytykiem, wykładowcą akademickim. W 1955 roku ukończył historie sztuki na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W Lublinie był współzałożycielem grupy artystycznej Zamek, którą tworzyli m.in. Włodzimierz Borowski i Jan Ziemski oraz redaktorem Struktur – dodatku plastycznego dwutygodnika Kamena. W 1966 zorganizował I Sympozjum Artystów Plastyków i Naukowców Sztuka w zmieniającym się świecie na terenie Zakładów Azotowych w Puławach, które zapoczątkowało rozwój sztuki konceptualnej w Polsce. Ludwiński stał się głównym animatorem i teoretykiem tego ruchu,
Ludwiński przeniósł się do Wrocławia zaraz po zakończeniu sympozjum. To tutaj w 1966 ogłosił wizjonerski program Muzeum Sztuki Aktualnej w którym, mocno pobrzmiewała idea nowego myślenia na temat instytucjonalnego funkcjonowania sztuki. Była to potrzeba wskazania miejsca, które prowokowałoby nowe zdarzenia, płaszczyznę gry między artystą, widzem a krytykiem.
Te założenia programowe realizował jako założyciel i kurator Galerii Pod Mona Lisą we Wrocławiu. Wokół galerii powstało silne środowisko artystów konceptualnych z Wrocławia, które współtworzyli m.in. Zdzisław Jurkiewicz, Jerzy Rosołowicz, Jan Chwałczyk, Wanda Gołkowska, czy Zbigniew Makarewicz. Do ważnych wydarzeń w Galerii należała też wystawa początkującego wówczas artysty Jarosława Kozłowskiego oraz performans Włodzimierza Borowskiego Fubki Tarb. Ludwiński współpracował z miesięcznikiem Odra, zamieszczając w nim katalogi wystaw w Galerii Pod Mona Lisą. Apogeum działalności Ludwińskiego we Wrocławiu było zorganizowanie Sympozjum Plastycznego Wrocław ’70 z udziałem kilkudziesięciu twórców z całej Polski. Z okazji tego Sympozjum Tadeusz Kantor przedstawił projekt siedmiometrowego Krzesła z betonu, a Jerzy Bereś Żywy Pomnik Arena. Obydwa te projekty zostały zrealizowane we Wrocławiu w ostatnich latach (dzieło Beresia ponownie).
Po wygaśnięciu działalności Galerii Pod Mona Lisą, Ludwiński przeprowadził się do Torunia, a w 1982 roku rozpoczął pracę w poznańskiej PWSSP (obecnie Uniwersytet Artystyczny). Jego intensywna działalność i powstanie jego najważniejszych idei miały jednak miejsce we Wrocławiu. Dał początek wielkiej aktywności Wrocławia na scenie sztuki awangardowej w Polsce. Jego idee zainspirowały m.in. działalność wrocławskiej Galerii Permafo Natalii LL i Andrzeja Lachowicza w latach 70. Jerzy Ludwiński, podobnie jak Jerzy Grotowski w teatrze, należał do wielkich wizjonerów sztuki przełomu lat 60. I 70., którego spuścizna jest w ostatnich latach odkrywana przez młode pokolenie naukowców i widzów.
Kurator wystawy: Piotr Lisowski
Scenografia wystawy: Robert Rumas
Koordynatorka: Dominika Sosnicka
Archiwum Jerzego Ludwińskiego
Otwarcie: 26 lipca 2013 roku, godz. 19.00
Muzeum Współczesne Wrocław
pl. Strzegomski 2a
Wrocław
