Późną jesienią w księgarniach nakładem wydawnictwa 40 000 malarzy pojawią się dwie książki poświęcone architekturze i urbanistyce polskiego postmodernizmu.
Architektura postmodernistyczna w Polsce pozostaje jednym z najbardziej zaniedbanych przez badaczy współczesności zagadnieniem. Powstałe w latach 80. i 90. budynki przełamujące powściągliwość modernizmu, wciąż utożsamiane są głównie z niezbornością wczesnego kapitalizmu.
Celem książki P1. Postmodernizm polski. Architektura i urbanistyka – antologia tekstów pod redakcją Lidii Klein jest zaznaczenie podstawowych problemów badawczych związanych z postmodernizmem w Polsce oraz zarysowanie jego konsekwencji zarówno dla architektury, jak i myślenia o mieście i przestrzeni. Kluczowe są także jego związki z przemianami polityczno-społecznymi, jakie przynosi szeroko rozumiana transformacja. Kolejne teksty architektów, historyków sztuki oraz kulturoznawców pozwalają dostrzec, że postmodernizmu nie daje sprowadzić się do przebrzmiałej estetycznej konwencji – importowanego z zachodu stylu, który następnie został przez polskich architektów zbanalizowany. Analiza tego zjawiska nie ma jednak jedynie wartości historycznej – zmiany, które przyniósł postmodernizm, widoczne są w architekturze i urbanistyce do dziś. Z tytułowym tematem wiąże się też wiele z ważnych obecnie dyskusji, zarówno dotyczących generalnych kwestii (losy wielkopłytowego budownictwa), jak i poszczególnych projektów (zagospodarowanie warszawskiego Placu Defilad). Badanie postmodernizmu jest więc próbą zrozumienia przestrzeni otaczającej nas współcześnie.
Książka P2. Postmodernizm polski. Architektura i urbanistyka jest zapisem rozmów z sześcioma architektami, którzy w swojej praktyce projektowej na różne sposoby odnosili się do zagadnienia postmodernizmu. Zestawienie wypowiedzi Czesława Bieleckiego, Marka Budzyńskiego, Jerzego Gurawskiego, Wojciecha Jarząbka, Romualda Loeglera i Jakuba Wujka pokazuje w jaki sposób kształtowały się doświadczenia związane z tym nurtem w Polsce. Wspomnienia architektów pozwalają zaobserwować jak powstałe na Zachodzie teorie i rozwiązania formalne konfrontowano z technologiami dostępnymi w okresie schyłkowego komunizmu i transformacji ustrojowej oraz państwowymi normatywami budownictwa. Zebrane wywiady stanowią punkt wyjścia do rozważań nad sposobem obecności postmodernistycznych postulatów w pejzażu polskiej architektury lat 80. i 90. Tom uzupełnia antologia tekstów pod tym samym tytułem.
Alicja Gzowska (ur.1986) – zajmuje się architekturą inżynieryjną lat 50. i 60. XX wieku w Polsce. Autorka monografii Szesnaście żelbetowych kwiatów. Dworzec kolejowy w Katowicach. Współpracuje przy międzynarodowym projekcie dotyczącym eksportu polskiej myśli architektonicznej i urbanistycznej na Bilski Wschód i do krajów Trzeciego Świata w okresie PRL. Doktoryzuje się i wykłada w Instytucie Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego.
Lidia Klein (ur.1983) – zajmuje się architekturą współczesną. W 2013 roku obroniła doktorat na Uniwersytecie Warszawskim. Stypendystka Fundacji Fulbrighta i Fundacji Nauki Polskiej. Od 2013 roku kontynuuję naukę na Duke University. Wykładała na Uniwersytecie Warszawskim, Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie i School of Form.
Postmodernizm polski. Architektura i urbanistyka
P1 – antologia tekstów pod redakcją Lidii Klein
P2 – z architektami rozmawiają Alicja Gzowska i Lidia Klein
Wydawnictwo 40 000 malarzy
Premiera: listopad 2013 r.
