31 stycznia zmarła Nina Andrycz – polska aktorka teatralna, filmowa i telewizyjna, recytatorka oraz poetka i pisarka, nazywana wielką damą polskiego teatru.
Nina Andrycz (ur. 11 listopada 1912 r. w Brześciu Litewskim; zm. 31 stycznia 2014 r. w Warszawie) – studiowała prawo na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie i historię na Uniwersytecie Warszawskim. Absolwentka warszawskiego Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej (1934 r.).
W teatrze zadebiutowała 16 listopada 1934 r. W latach 1934–1935 pracowała w Teatrze na Pohulance w Wilnie. Była aktorką warszawskiego Teatru Polskiego (od 1935 do 2004 r. – z przerwą w latach 1939–1945).
Jako odtwórczyni głównych ról występowała w dramatach klasycznych i romantycznych, m.in. w: Lecie w Nohant (1935) jako Solange, Lukrecja Borgia w sztuce Cezar i człowiek (1937), Szimena w Cydzie Corneille’a (1948), tytułowa w Maria Stuart w dramacie Słowackiego (1958), Elżbieta w Don Carlosie Schillera (1960), Królowa Małgorzata w Ryszardzie III Shakespeare’a (1993), Stara w Krzesłach Ionesco (1995), Klara Zachanassian w spektaklu Wizyta starszej pani Dürrenmatta (1998). Jej nazwisko kojarzone jest głównie z rolami królowych lub arystokratek i heroin (Izabela Łęcka w Lalce).
Od 1947 do 1968 r. była żoną Józefa Cyrankiewicza. W okresie powojennym była uczennicą polskiego antropozofa i mistyka, Roberta Waltera z Komorowa, pod którego kierunkiem zgłębiała ezoterykę.
Wydała tomiki poezji To teatr (1983), Róża dla nikogo (1989) oraz kryptobiograficzną powieść My rozdwojeni (1992), w której opisała drastyczne początki swojej kariery.
Poświęcono jej także film dokumentalny Już nie mogę przestać być damą (1996).
W 2011 roku wystąpiła w pierwszej dotąd produkcji teatralnej realizowanej w technologii 3D, musicalu opowiadającym losy Poli Negri pod tytułem Polita, w reżyserii Janusza Józefowicza. Nina Andrycz wcieliła się w postać Sarah Bernhardt.
Nina Andrycz zmarła 31 stycznia w Warszawie.
