16 maja na Scenie Malarnia Teatru Wybrzeże wystawiany będzie premierowy spektakl Eweliny Marciniak Ciąg, mierzący się z problemem choroby alkoholowej.
Picie jest naszym sportem narodowym! Przecież piwo to nie alkohol! Nieważne ile wypijesz, jak się wyśpisz, to bez obaw możesz wsiąść za kierownicę! Pięćdziesiątka, eee… lepiej setka dla kurażu, zawsze pomoże. Lampka wina dziennie korzystnie działa na serce. Piwo jest dobre na nerki. Kieliszek wódki z pieprzem wspomaga żołądek. Lepiej się upić raz w tygodniu, ale do nieprzytomności, niż pić mniej, ale codziennie. Że film mi się urwał? No to co, ale fajnie było! Ze mną się nie napijesz? Alkoholik to nie ja! To ten spod budki z piwem, obszczymur, on nie panuje nad swoim życiem. Rodzina powinna mnie kryć, bo nie ma się czym chwalić. Stereotypowy obraz osoby uzależnionej od alkoholu pełen jest sprzeczności. Stereotypy mnożą się i jednocześnie wykluczają. Są produkowane i powielane po równo przez tych nią dotkniętych i żyjących obok nich. Nasza wiedza, jeśli brałaby się z doświadczenia, nie mogłaby zostać ujawniona, bo przecież alkoholizm to choroba wstydliwa. A że śmiertelna…
Spektakl Ciąg jest próbą zmierzenia się ze stereotypowym obrazem choroby alkoholowej i jej szerszych niż się wydaje konsekwencji. I próbą porozmawiania o tym, o czym nie wypada.
Alkohol jako łatwe a zarazem niebezpieczne narzędzie do radzenia sobie z problemami jest wymarzonym pryzmatem, przez który można przyglądać się dramatom, niekonsekwencjom, błędom i śmieszności człowieka pozostającego w silnych relacjach z innymi. Ten rodzaj zarażania się od siebie problemami – rzadko pije się samemu – uruchamia lawiny, których potem można nie umieć już zatrzymać. Interesuje mnie rodzaj lawirowania między rzeczywistością trzeźwości i nietrzeźwości, badania, który stan jest bardziej komfortowy i dlaczego. Ucieczka w alkohol jest konsekwencją pewnego stanu emocjonalnego, dlatego nie chcę pokazywać jedynie konsekwencji picia, bo prowadzi to do zbytnich uproszczeń
Ewelina Marciniak
Ewelina Marciniak – reżyserka. Studentka V roku reżyserii krakowskiej PWST, absolwentka dramatologii i europeistyki UJ. Wyreżyserowała m.in. Zbrodnię Michała Buszewicza, za którą otrzymała nagrodę na 17. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej i 11. Festiwalu Prapremier w Bydgoszczy, oraz Nowe wyzwolenie Stanisława Ignacego Witkiewicza za które zdobyła główną nagrodę na 2. edycji Koszalińskich Konfrontacji Młodych m-teatr. Marciniak jest również laureatką Talentu Trójki w kategorii Teatr.
Michał Buszewicz – dramatopisarz, dramaturg. Student specjalizacji dramaturgicznej na Wydziale Reżyserii Dramatu krakowskiej PWST i absolwent specjalizacji dramatologicznej Wiedzy o Teatrze UJ. Współpracuje jako dramaturg z Eweliną Marciniak, z którą zrealizował Nowe wyzwolenie Stanisława Ignacego Witkiewicza w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej, Kobietę z przeszłości Rolanda Schimmelpfenniga w Bałtyckim Teatrze Dramatycznym im. J. Słowackiego w Koszalinie, Amatorki Elfriede Jelinek w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku, Skąpca na motywach komedii Moliera w Teatrze Polskim w Bydgoszczy oraz czytanie performatywne Mocarza wg Stanisława Brzozowskiego.
Katarzyna Borkowska – scenograf. Absolwentka krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Systematycznie współpracuje z Mają Kleczewską, m.in. przy takich spektaklach jak: Makbet Shakespeare’a, Woyzeck Büchnera, Fedra Eurypidesa, Opowieści lasku wiedeńskiego von Horvátha. W zeszłym roku stworzyła scenografię do Skąpca Buszewicza w reżyserii Eweliny Marciniak (Teatr Polski w Bydgoszczy). Otrzymała Nagrodę im. Teresy Roszkowskiej dla młodego scenografa, przyznawaną przez Polski Ośrodek Międzynarodowego Instytutu Teatralnego i Fundację im. Leona Schillera oraz Nagrodę im. Leona Schillera za twórcze osiągnięcia w dziedzinie scenografii.
Spektakl Ciąg
16 maja 2014 roku
Teatr Wybrzeże
Gdańsk
