Do 4 października w warszawskim Salonie Wystawowym Marchand DESA Unicum można oglądać wystawę Lata 60. Lata 70., której autorem jest Rajmund Ziemski.
Początek lat sześćdziesiątych to czas, w którym Rajmund Ziemski odszedł od figuratywnego obrazowania na rzecz abstrakcji w duchu dominującego wówczas nurtu – informel. Jednak od samego początku twórczości artystę niezmiennie fascynowała przyroda i to w niej odnajdywał swoją główną inspirację.
Prezentowane na wystawie prace można podzielić na dwie grupy ze względu na sposób budowania kompozycji. Pierwszą z nich stanowią nieregularne pajęczynowate formy, które tworzą skomplikowaną, poplątaną kompozycję. Linie są cienkie, rozedrgane, czasami tworzą coś na kształt rozwieszonej płachty; innym razem są kłębowiskiem drobnych plamek i przecinających się kresek. Kolorystyka tych prac jest raczej chłodna i stonowana.
Wieloznaczna płachta, zawieszona w nieokreślonej przestrzeni, straszydło – jak mówił o tych płótnach sam malarz, co przekazał publicznie Jerzy Stajuda – przekształcała się więc w kształt animalny, najpierw szeroko rozciągnięty w przestrzeni, mieniący się fakturowymi barwnymi naroślami, później, już ich pozbawiony, transformowany w formatach wertykalnych – tak o pracach Rajmunda Ziemskiego we wstępie do katalogu wystawy Lata 60. Lata 70. pisze profesor Zbigniew Taranienko.
Drugą grupę prac cechuje bardziej wyważona, spójna kompozycja budowana za pomocą zdecydowanych pociągnięć pędzla, mocnych szerokich pasów pozostających w napięciu z wąskimi pionowymi liniami w centralnych partiach. Gama barwna jest głęboka i intensywna, dominują czerwienie, odcienie różu, energetyczne żółcienie.
Ważną rolę w malarstwie Rajmunda Ziemskiego odgrywały plama barwna, którą operował z dużą swobodą, materia i kolorystyka. Ta ostatnia zmieniała się raz po raz na przestrzeni lat, począwszy od bardzo intensywnej, kontrastowej i raczej ciemnej palety barw, po jasne, surowe szarości, błękity i brązy.
Niewątpliwie ogromny wpływ na kształtowanie wrażliwości kolorystycznej w twórczość Ziemskiego miał kontakt z kapistą Nachtem-Samborskim.
Twórczość Rajmunda Ziemskiego na trwałe wpisała się do historii powojennej sztuki polskiej, jest również ceniona zarówno przez krytyków, jak i kolekcjonerów sztuki.
Ekspozycja obejmuje 39 prac na papierze powstałych w dwóch dekadach. Samej wystawie towarzyszy katalog opatrzony obszernym komentarzem profesora Zbigniewa Taranienki.
Rajmund Ziemski (ur. 1930 r. w Radomiu, zm. 2005 r. w Warszawie) – w 1955 r. ukończył studia w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni Artura Nacht-Samborskiego. Następnie przez kilkadziesiąt lat był profesorem tej uczelni. Debiutował na po-odwilżowej wystawie w Arsenale w 1955 r. Na przełomie lat 50. i 60. współpracował z Galerią Klubu Krzywego Koła. W 1979 r. otrzymał Nagrodę im. J. Cybisa. Jego obrazy znajdują się m.in. w Muzeum Narodowym w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu i Poznaniu oraz wielu kolekcjach w kraju i zagranicą.
Rajmund Ziemski
Wystawa Lata 60. Lata 70.
Od 17 września do 4 października 2014 roku
Salon Wystawowy Marchand DESA Unicum
Plac Konstytucji 2
Warszawa
