https://ownetic.com/news/2015/12/08/tyrmand-wedrowki-i-mysli-porucznika-stukulki-konkurs-wydawnictwo-mg/ News Tue, 28 Jun 2016 17:36:20 +0000 hourly 1 https://wordpress.org/?v=5.9.10 https://ownetic.com/news/2015/12/08/tyrmand-wedrowki-i-mysli-porucznika-stukulki-konkurs-wydawnictwo-mg/#comment-190897 Tue, 28 Jun 2016 17:36:20 +0000 https://ownetic.com/news/?p=374426#comment-190897 Dalszy ciąg opowieści o poruczniku Stukułce, napisany przez panie Dyrlicę i Klein jest nieporozumieniem i należy go czytelnikom odradzać. Tyrmand chciał wyprawić swojego bohatera do Niemiec z pytaniem, co też takiego stało się z tym narodem. Autorki ten podstawowy fakt przeoczyły. W ich narracji Niemców w ogóle nie ma, poza dwoma dezerterami i w zakończeniu komendantem obozu. Gdzieś tam są, okupują, ale to tak, jakby mówiono o kosmitach. Zupełny brak nie tylko konstrukcji, ale sensu. Bohater wyjeżdża na roboty do Rzeszy, w chwili, gdy wojska niemieckie ciągną na wschód. Trafia jednak na Białoruś, a wkrótce potem wraca do Wilna wciąż okupowanego przez Rosjan. Czyżby podróż w czasie? Na dodatek Litwinka Aldona odzywa się doń śląską gadką. Ukrywający się w piwnicy Żydzi z zapasów szynek i innych rarytasów gotują tak wspaniale obiady, że czeka ich posada u proboszcza. W obozie koncentracyjnym jego pensjonariusze piją kawki i koniaczki, a przed sutym obiadem jeżdżą do muzeum oglądać wystawę Muncha. Taki fajny dowcip.
Cala opowieść to zbiór w większości ciężkawych wiców. W blogu, na którym autorki opowiadają o swoim pomyśle napisania tej książki jedna z nich mówi do drugiej: Puknij się w czoło i spójrz na chusteczkę, czy nie wysmarkałaś mózgu. To jest najtrafniejsza autorecenzja, jaką w życiu czytałem. Przygnębiające jest niechlujstwo wydawcy. Radziecki chłopiec denuncjator Morozow nie miał na imię Pietia, tylko Pawka. O ile autor może się pomylić, to redaktor ma obowiązek takie pomyłki wychwycić.

]]>