Teatr Powszechny w Warszawie – Międzynarodowy projekt Atlas

25 czerwca rozpocznie się Międzynarodowy projekt Atlas, na który zaprasza Teatr Powszechny im. Zygmunta Hübnera w Warszawie.

Międzynarodowy projekt Atlas – logo (źródło: materiały prasowe organizatora)

Atlas to tygodniowy cykl spektakli, koncertów i warsztatów przygotowywanych z udziałem uchodźców z całego świata. Do współpracy zaproszono grupy teatralne m.in. z Bolonii, Antwerpii i Paryża, które zaprezentują efekty swojej pracy z migrantami i seniorami. Miejscami działań artystycznych będą sceny Teatru Powszechnego w Warszawie, Stół Powszechny oraz Ogród Powszechny.

Wydarzenia teatralne i muzyczne staną się okazją do dyskusji nad kwestiami zbiorowej pamięci, wspólnoty, rasizmu, migracji i polityki integracyjnej poszczególnych krajów Europy. Wszystko ukazane zostanie przez pryzmat indywidualnych historii osób, które musiały zmierzyć się z podróżą do Europy bądź podzieliły się w spektaklach swoimi doświadczeniami z czasów niepokojów politycznych.

W programie m.in.:

Atlas uchodźcy – wprowadzenie, wykład inauguracyjny Pawła Mościckiego (Stół Powszechny). Będzie poświęcony podstawowym założeniom i inspiracjom powstającego właśnie Atlasu Uchodźczego. Poznamy kolejne motywy, które znajdą swoje miejsce w finalnej wersji atlasu.
Baran – koncert. Baran to słowo kurdyjskie. Znaczy: deszcz. Deszcz oczyszcza, odświeża, tworzy Nowe. Tak jak grupa, której kompozycje są nowymi aranżacjami utworów muzyki perskiej i kurdyjskiej. Baran tworzą artyści o różnym pochodzeniu kulturowym i doświadczeniach muzycznych.
Walking In Your Shoes (reż. Greet Vissers) – spektakl będzie spotkaniem kilkunastu osób w labiryncie małych pokoi. Nikt tu nikogo nie zna, nikt o nikim nic nie wie. Kim są? Co tu robią? Czego się boją? Czy boją się spojrzeń nieznajomych? Bicia ich serc? Boją się oddychać? Chcieliby, żeby wszystko było łatwiejsze?
Narysowałem więcej, niż tu widać (reż. Anna Borkowska) – spektakl o tym, jak działa pamięć, co pamiętamy, o czym zapominamy? Jak ze skrawków pamięci i wspomnień odtworzyć znajome miejsca, ludzi, emocje? Impulsem do stworzenia spektaklu stały się wydarzenia ostatniego roku związane z przybywaniem do Europy uchodźców i z reakcjami naszego społeczeństwa na ten fenomen.
To, co skrywamy – dziesięć młodych osób podąża śladami rodziców i dziadków, odtwarzając fragmenty ich historii oraz wspomnień, które próbują ubrać w słowa i obrazy. Wspólnie analizują odziedziczoną spuściznę. W którym momencie została przerwana? Dlaczego młodzi Francuzi o obcych korzeniach tak niewiele wiedzą o sobie samych? W jakim stopniu milczenie rodziców zaważyło na procesie integracji? Poszukiwanie własnych korzeni staje się swoistą zabawą w wymyślanie rodowodu, która łączy strzępy wspomnień z duchami kraju pochodzenia.