W swoich wspomnieniach Maria Stangret-Kantor kreśli niezwykle barwny obraz życia artystycznego (i związanego z nim życia towarzyskiego) swoich czasów. Książka Malując progi jest już w sprzedaży.
Niech moja opowieść będzie jak wypad na kilka dni za miasto, gdy po przybyciu na miejsce uświadomiliśmy sobie, że czegoś nie zabraliśmy. Niech będzie jak rozmowa ze znajomymi, po odbyciu której – gdy znajomi już wyszli – nagle konstatujemy, że nie poruszyliśmy wielu ważnych tematów. Nie wiem, czy kiedykolwiek jeszcze powrócę, by zebrać to, co zapomniałam, czy podejmę tematy, których nie poruszyłam.
Maria Stangret-Kantor
Maria Stangret-Kantor jest wybitną indywidualnością artystyczną. Chociaż najważniejszym polem jej sztuki zawsze było malarstwo, to nie sposób pominąć w jej twórczym dorobku wielkich kreacji aktorskich w Teatrze Cricot 2 czy udziału w happeningach Tadeusza Kantora.
Swojego późniejszego męża, Tadeusza Kantora, poznała w połowie lat 50., kiedy studiowała na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Była świadkiem narodzin Teatru Cricot 2 i aktywną uczestniczką życia artystycznej awangardy czasów PRL-u. Przez ponad 30 la małżeństwa Maria i Tadeusz stanowili nierozłączną parę artystów wzajemnie się inspirujących i wspierających.
Maria była nie tylko czołową aktorką w Teatrze Cricot 2, odtwórczynią wybitnych ról m.in. w Kurce wodnej, Nadobnisiach i koczkodanach, Umarłej klasie, Wielopolu-Wielopolu, ale także pierwszą powierniczką, krytyczką i współpracowniczką Kantora w czasie powstawania spektakli.
W swoich wspomnieniach Maria Stangret-Kantor kreśli niezwykle barwny obraz życia artystycznego (i związanego z nim życia towarzyskiego) swoich czasów. Relacjonuje wiele zabawnych wydarzeń i anegdot z zagranicznych tourneés Cricotu. Ujawnia dramatyczne jak i szczęśliwe chwile swego małżeństwa, zarówno te dotyczące skomplikowanych relacji artystycznych, jak i spraw związanych z trudami codziennego życia w Polsce Ludowej. Życie osobiste i kolejne etapy w rozwoju artystycznym dwójki twórców splata się z historią awangardy artystycznej w powojennej Polsce. Okiem uważnej obserwatorki widzimy m.in. reaktywację i przemiany Grupy Krakowskiej czy powstanie Galerii Foksal.
Z tych wielu wspomnieniowych wątków wyłania się życie pełne pasji, miłości, nagłych zwrotów, ale i wizerunek silnej, niezłomnej kobiety, która potrafiła połączyć swój własny temperament artystyczny, swoją własną drogę twórczą z rolą żony, partnerki i współpracowniczki Tadeusza Kantora.
Maria Stangret-Kantor opisuje powody metamorfoz swego malarstwa, od najwcześniejszych informeli i „pejzaży kontynentalnych” po cykle „hommages”. Pisze o swoich inspiracjach, artystycznych podróżach, odkryciach i spotkaniach.
Jest to pierwsza publikacja wspomnień Marii Stangret-Kantor. Tekst ilustrują liczne fotografie – zarówno reprodukcje prac artystki, jak i zdjęcia ze spektakli w których występowała, oraz zupełnie prywatne fotografie dwójki artystów i ich przyjaciół. Wiele z nich pochodzi z prywatnego archiwum artystki i nie było dotąd prezentowanych.
Maria Stangret-Kantor – malarka i aktorka, członkini II Grupy Krakowskiej, autorka powieści Pamiętnik Dziadka. Urodzona w 1929 roku w Strzelcach Wielkich koło Krakowa. Studiowała malarstwo na krakowskiej ASP. Współpracę z Teatrem Cricot 2 rozpoczęła w 1957 roku rolą w spektaklu Cyrk. Odtąd brała udział niemal we wszystkich przedstawieniach Cricotu. W 1961 roku została żoną Tadeusza Kantora. Podobnie jak on, związana była z Galerią Krzysztofory w Krakowie i Galerią Foksal w Warszawie, uczestniczyła również w wielu jego happeningach. Pierwszy publiczny pokaz obrazów Marii Stangret-Kantor odbył się w 1963 roku w Galerii Brinken w Sztokholmie. Prace artystki prezentowane były dotąd na ponad czterdziestu wystawach indywidualnych i kilkudziesięciu zbiorowych – w Polsce i za granicą. W roku 2009 Maria Stangret-Kantor została odznaczona złotym medale Gloria Artis. Mieszka i pracuje w Krakowie oraz w Hucisku koło Wieliczki.
Maria Stangret-Kantor, Malując progi. Maria Stangret-Kantor o swoim życiu i twórczości
Premiera: sierpień 2016 roku
Ośrodek Dokumentacji Sztuki Tadeusza Kantora Cricoteka w Krakowie, Fundacja im. Tadeusza Kantora
