31 sierpnia odbędzie się wernisaż wystawy 52.5200° N, 13.4050° E 52.2297° N, 21.0122° E Marceliny Wellmer, rezydentki programu Warszawa | Berlin 2016, poświęconego nowym mediom i sztuce (post) internetu, organizowanego przez Fundację Badań Przestrzeni Publicznej TU.
W instalacji wizualno-dźwiękowej 52.5200° N, 13.4050° E 52.2297° N, 21.0122° E ciało w przestrzeni miasta przetwarza i analizuje ukształtowanie i sferę akustyczną dwóch stolic: Berlina i Warszawy. Przez kilka dni aplikacja GPS zapisywała każdą przebytą przez autorkę projektu drogę, najpierw w Berlinie, później w Warszawie, nie wyłączając parkingów czy galerii handlowych i innych punktów nie zawsze uwzględnianych na zwyklej mapie. Przebyte trasy to codzienne ścieżki, zgodne z rozkładem dnia, rozpoczynające się w momencie opuszczenia domu. Raz są dłuższe i wymagają skorzystania z komunikacji miejskiej lub roweru czy samochodu, raz bliższe, przebyte pieszo.
Dzięki graficznym zapisom GPS powstały mapy „miasta osobistego”, miasta z perspektywy drogi, która została pokonana. Dzięki nim można zaobserwować jak zawikłane lub proste, geometryczne lub chaotyczne są przebyte trasy. Można zapytać: czy sygnał GPS kluczył w poszukiwaniu sygnału? Jaki jest ostateczny kształt obu „miast osobistych” – podobny, czy może zupełnie różny? Wylaserowany na 14 czarnych płytach MDF zapis GPS ilustruje codzienne, pojedyncze drogi. Całość tras w dwóch miastach przeniesiona została na ścianę galerii, a fragmenty tak powstałych map Warszawy i Berlina można zobaczyć tylko przy użyciu latarki UV – aby więc zobaczyć różne ich części, należy poruszać się po przestrzeni galerii XS (tak, jak po przestrzeni miasta). I jak to z miastem bywa – na końcu widać tylko tę drogę, która znajduje się tuż przed nami, albo za nami – reszta pozostaje niewidoczna.
Drugim elementem instalacji jest dźwięk, wydobywający się z 14 głośników, nagrywany dzień po dniu paralelnie do zapisów GPS. Z wielogodzinnych nagrań wyodrębnione zostały najczęściej występujące motywy dźwiękowe. I również tutaj można pokusić się o dostrzeżenie różnic lub podobieństw: czy w obu miastach tak samo często używa się klaksonów? Jak często śmieją się lub krzyczą ludzie na ulicach? Czy słychać ptaki i czy tramwaje piszczą na zakrętach? Dzięki takiej dźwiękowo-cielesnej analizie przestrzeni miejskiej możemy porównać „osobiste mapy akustyczne” Warszawy i Berlina. A wszystko to jest dziełem zaskakującego i nieprzewidywalnego „przypadku miejskiego”.
Marcelina Wellmer jest absolwentką wydziału wideo i rysunku Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Berlinie. Działa na polu sztuki wideo, instalacji i malarstwa. Badając symbiotyczne relacje między ludźmi i interfejsami wymiany informacji, przekracza granice między mediami cyfrowymi i analogowymi. W swojej praktyce artystycznej wykorzystuje przypadek. Interesują ją elementy, które software generuje na podstawie przypadkowych udostępnień. Używa odzyskanych plików z danymi oraz części hardware’u, odkrywając nowe możliwości przestrzenie kodowania i dekodowania tekstów i obrazów. Uczestniczyła w wystawach zbiorowych i indywidualnych w Niemczech, Polsce, Danii, Austrii, Estonii, Kanadzie, Australii, Stanach Zjednoczonych i Japonii.
Marcelina Wellmer, 52.5200° N, 13.4050° E 52.2297° N, 21.0122° E
Organizatorzy: Fundacja Badań Przestrzeni Publicznej TU, Ośrodek Sztuki XS
Od 31 sierpnia do 9 września 2016 roku
Wernisaż 31 sierpnia 2016 roku, godz. 19.00
Przestrzeń XS, ul. Narbutta 27 A w Warszawie
