Wystawa retrospektywna Ryszarda Ługowskiego w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku w 2016 roku ma przybliżyć dzieła artysty niezwykle aktywnego na wielu polach twórczości, jak również dać obraz ponad trzydziestu lat pracy.
Architektura orońskiego muzeum pozwala na takie aranżowanie ekspozycji, by prace mogły być dostępne w dwóch przenikających się porządkach, jak opowieść oparta na kolejno przywoływanych wspomnieniach i przetykanych tymi, które wyłamują się ze swojego czasu. Chronologiczne ułożenie dzieł pozwala na podążanie za zmianami w postawie artystycznej, stosowanie nowych materiałów w twórczości i odkrywanie nowych problemów. Otwarty charakter przestrzeni muzeum pozwala swobodnie wodzić wzrokiem po całej wystawie i zwrócić się ku dziełom, które nas zainteresują niezależnie od daty ich powstania. Już po przekroczeniu progu widać prawie całą ekspozycję.
Ryszard Ługowski w swoich pracach z ostatnich kilkunastu lat wykorzystywał snajperski karabin, profesjonalny sprzęt astronomiczny, sprzęt fotograficzny. Pośrednio komentując naszą rzeczywistość, nie wykorzystywał na sposób publicystyczny wydarzeń i ich dokumentacji, ale nawiązywał do emocji, które one budziły, wyobrażeń o życiu i fantazjach pozwalających uciekać od codzienności. Artysta korzysta z obiektów odnalezionych w sklepach z tandetnymi, kiczowatymi gadżetami: stoliki, koronkowe serwetki, gipsowe torsy Wenus, koniki na biegunach, fotografie twarzy wycięte z reklam usług seksualnych – odnajdziemy je na wystawie.
Od wielu lat artysta tworzy instalacje dźwiękowe, buduje konstelacje z mis tybetańskich i gongów, porusza je, głaszczę, uderza – wydobywa dźwięki sprzyjające kontemplacji i zanurzeniu się w ciszy wyobrażonego kosmosu. Można uznać, że odniesieniem do performance’u z wykorzystaniem mis tybetańskich jest instalacja Dzwony rurowe. To ostatnia praca artysty przygotowana specjalne na tę wystawę w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Instalacja ze stalowych prętów pionowo zwisających od sufitu organizuje przestrzeń prawie osiemdziesięciu metrów kwadratowych.
Na wystawie spotykamy rzeźby, obrazy, fotografie, video, instalacje, performance. Znajdziemy różne środki i sposoby, za pomocą których artysta mówi o ludzkim przemijaniu, o życiu i śmierci, o erotyce, o cierpieniu, wierze w przemianę, w możliwość porozumienia i dzielenia się wrażeniami. Ryszard Ługowski w swojej sztuce zdaje się kokietować gusty pospolite i prowadzić dialog z ludźmi dobrze zadomowionymi w świecie sztuki współczesnej. Wszystkim pracom nadaje oryginalne tytuły, które wpisują się w poetykę jego działań i stanowią ważny element artystycznej prowokacji, kiedy indziej zaś wskazują tropy interpretacji, jak to ma miejsce w przypadku instalacji Torus, Medulla czy Peregrinus.
Jeśli ze sztuką ciągle wiążemy indywidualizm i autentyzm, to właśnie w przypadku twórczości Ryszarda Ługowskiego, są one bardziej niż gdzie indziej na miejscu.
Artysta jest autorem licznych wystaw, uczestnikiem ponad stu wystaw zbiorowych, od 1984 roku pracuje w warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, od 2002 roku współpracuje z Instytutem Sztuk Pięknych Uniwersytety Jana Kochanowskiego w Kielcach. Jego prace znajdują się w kolekcjach muzealnych i prywatnych w kraju i za granicą. Mieszka i pracuje w Warszawie.
Kurator: Stefan Szydłowski
Ryszard Ługowski, Muśnięcie grawitacji. Prace z lat 1982–2016
Od 26 listopada 2016 roku do 15 stycznia 2017 roku
Wernisaż: 26 listopada 2016 roku, o godz. 14.00
Podczas wernisażu odbędzie się performance w wykonaniu Artysty
Muzeum Rzeźby Współczesnej. Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
