Ekspozycja Jacka Jagielskiego to wspólny projekt MCSW Elektrownia i Centrum Rzeźby Polskiej, realizowany pod jednym szyldem w obu instytucjach. Pokaz ma charakter retrospektywy i jest pewnego rodzaju podsumowaniem 33 lat działalności artysty (1984–2017).
Kierunek własnej sztuce nadał Jagielski w latach 80. Zaczął od prac, w których „doświadczał” przestrzeni wnętrz galeryjnych, analizował obecność opozycyjnych wobec siebie elementów, następnie przeszedł do budowania intrygujących, hybrydalnych obiektów, ale też interaktywnych kompozycji przestrzennych i mobili poddanych prostym regułom fizyki, wprawianych w ruch rękoma widzów, wiatrem czy podgrzanym powietrzem.
Misternie skonstruowane obiekty artysty cechuje wyrazista, oszczędna i subtelna forma oraz doskonale zbalansowana kompozycja. Jagielski korzysta z dóbr natury – kamieni, drewna, ceramiki, które łączy z przedmiotami gotowymi, wykorzystuje, m.in.: fragmenty mebli, płozy, stare mechanizmy zegarów, krzesła, laski, dywany i ptasie pióra. Za pomocą „poetyckiego języka” tworzy specyficzne konstrukcje przypominające pozbawione utylitarnej funkcji meble, dziwne upodobnione do instrumentów i metronomów przedmioty, „wizualne rebusy”.
Prace Jagielskiego mówią o człowieku, choć bez człowieka. Artysta nie pokazuje w ogóle postaci ludzkiej, a tylko przedmioty, które są formą dla ciała ludzkiego, albo którymi człowiek się posługuje. W swojej twórczości porusza dość szeroki zakres problemów, jak choćby natury egzystencjalnej, przemijania czasu, różnych rodzajów ruchu, wizualizacji dźwięków. Lapidarna „forma prac artysty może kojarzyć się z minimal artem, użycie przedmiotów gotowych z dadaizmem, poetyckie skojarzenia z surrealizmem, ruch z mobilną rzeźbą”.
Jacek Jagielski. Ulotna trwałość horyzontu. Prace z lat 1984–2017
Kurator: Anna Podsiadły
Wystawa czynna do 3 maja 2017
Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku
