14 marca pod kierunkiem Profesora Claudio Zambianchi i Profesor Ilarii Schiaffini, odbędzie się uroczyste otwarcie indywidualnej wystawy Marco Angeliniego pt. Przestrzeń sacrum (Lo spazio del sacro), w Muzeum Galerii Sztuki Współczesnej przy Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie. Opiekę kuratorską i organizacyjną nad wystawą objęła Raffaella Salato, we współpracy z galerią Emmeotto.
Projekt wystawy składa się z pokaźnej serii prac, będących ze sobą w ścisłym dialogu, wyraźnym dzięki użytym przez artystę znaczących i nieprzypadkowych przedmiotów oraz materiałów jako tematu, który je ożywia. Jest to kontynuacja znaczenia istoty „sacrum”, w nawiązaniu do wcześniejszej jego wystawy w Polsce zatytułowanej „Życie i zawieszenie: przestrzeń sacrum”, prezentowanej przez Marco Angeliniego w roku 2013 w galerii XXI w Warszawie, prowadzonej przez Profesora Ryszarda Ługowskiego. Wówczas Marco Angelini wypowiedział się w kwestii transfiguracji przedmiotu.
„Czy seryjnie produkowany, będący w powszechnym użytku przedmiot, miałby być uznawany za formę sztuki?” Uważa, że „właśnie sztuce przypisać należy funkcję mówienia – przez pokazywanie – o sprzecznościach świata. Tylko sztuka – w dialogu, który nawiązuje ze swoim innym Ja, ze światem – może przywrócić widzialność i uwagę temu, co świat swoją systematyczną przemocą sidli, przed czym ucieka, czego się boi i co cenzuruje – życiu. Życiu, które w formie serca odnajduje elementarny symbol – prawdziwie święty – całej ludzkości i każdego człowieka” (Emanuelle Ciccarelli, tłumaczenie: Katarzyna Foremniak)
Wspólnym wątkiem tego projektu jest odkrywanie w powiększonych przedmiotach, przez które przenika zwykła codzienność, pierwiastka „sacrum” – niezależnie od przypisanej im funkcji religijnej, do których przynależą. Wielkość jako wymiar, na którą zazwyczaj nie zwraca się szczególnej uwagi, przekształca i zmienia nasze postrzeganie otaczającego przez nas świata.
Marco Angelini, który od zawsze pracował z przedmiotami codziennego użytku i materiałach, które są podstawą jego ekspresyjnych badań, w tym projekcie bada wykorzystanie „innych” artefaktów w powszechnym użyciu (dzwon, książka, dywan). Przedmioty te mają zniekształconą swoją pierwotną istotę, w stosunku do przypisanej im powszechnie użytkowej funkcji. Równolegle artysta kojarzy te symbole z ludzkim sercem (w jego anatomicznej formie), co oznacza głęboką więź – w istocie rzeczy – istniejącą między wymiarem ducha, a ciałem rozumianym jako immanentność życia jednostki.
Na prezentowane prace podczas wystawy składają się instalacje, rzeźby z żywicy i gipsu, mieszane techniki malowania na płótnie, wykonane w pracowni artysty w Rzymie, w okresie od 2013 do 2017 roku.
(Tekst: Raffaella Salato, tłumaczenie: Jan Kozaczuk)
Marco Angelini urodził się w Rzymie w 1971 roku. Mieszka i pracuje między Rzymem a Warszawą.
Artysta sprawia, że płaszczyzna malarska przeistacza się w miejsce spotkania form i materii, znaków i znaczeń. W poszukiwaniach środka wyrazu dominuje zatem materia, a wraz z nią różnorodne surowce, przede wszystkim te pochodzące z recyklingu: żelazo, aluminium, papier, celofan, styropian, gwoździe, śrubki, taśmy audio, klisze fotograficzne i inne. Na tę materialną warstwę srtysta nanosi pigmenty, barwniki, kleje, metale i plastik.
Marco Angelini – daleki od krytyki i ideologizowania – mocno wierzy w to, że sztuka ma do odegrania ważną rolę społeczną: ma przywrócić widzialność rzeczom, zwracać uwagę i w ten sposób tworzyć nowe możliwości współdzielenia, porozumienia i zadawania pytań. W swoim procesie twórczym poświęcił świadomie zbadanie tematu dotyczącego podwójności, który nawiązuje do pamięci i zapomnienia. Skupił się on na zgłębieniu relacji między materiałami, a elementami, którą ją zakłócają: czas, przestrzeń, konteksty miejskie, człowiek.
Marco Angelini przez dłuższy czas zajmował się „formą słów”, używanych nie tylko jako „element znaczący”, lecz przede wszystkim jako najważniejszy element wizualny i jako znak (jak obrazy, które są w stanie samodzielnie komunikować treść i przekaz niewerbalny). Teraz rozszerza swoje poszukiwania, badając formy i sens religii we współczesnym społeczeństwie.
W najnowszym projekcie – który wyznacza jednocześnie moment przejścia od dwuwymiarowej płaszczyzny do rzeźby – przedstawia religie jako autonomiczne organy ludzkie. Przybierają one postać serc pokrytych przezroczystą membraną, przez którą dostrzec można znajdujące się wewnątrz przedmioty znane z obrządków religijnych, ale o zmienionej konotacji estetycznej.
Marco Angelini utożsamia poetykę swojej twórczości z ideami Theodora L.W. Adorna, o których filozof pisze w Teorii estetycznej: natura sztuki jest paradoksalna, jednocześnie wewnętrzna i zewnętrzna wobec świata. Zgodnie z tym założeniem to właśnie sztuce przypisać należy funkcję mówienia – przez pokazywanie – o sprzecznościach świata.
Tylko sztuka – w dialogu, który nawiązuje ze swoim innym ja, ze światem – może przywrócić widzialność i uwagę temu, co świat swoją systematyczną przemocą sidli, przed czym ucieka, czego się boi i co cenzuruje – życiu. Życiu, które w formie serca odnajduje elementarny symbol – prawdziwie święty – całej ludzkości i każdego człowieka.
Przestrzeń sacrum / Lo spazio del sacro
Marco Angelini
Wernisaż: 14 marca 2018 roku o godzinie 19.00
Od 15 marca do 7 kwietnia 2018 roku
Muzeum Galeria Sztuki Współczesnej przy Uniwersytecie La Sapienza w Rzymie
