Galeria Wykwit we Wrocławiu zaprasza 24 marca na wystawę Marka Ruszkiewicza Całość części.
Przedmioty mogą pozostawać do siebie w stosunku całości i części albo też w stosunku równorzędnych części jednej całości. Oba te stosunki a priori ugruntowane są w idei przedmiotu. Każdy przedmiot jest rzeczywistą albo możliwą częścią, tzn. istnieją rzeczywiste albo możliwe całości, które go zawierają. Z drugiej strony na pewno nie każdy przedmiot musi mieć części – i tak oto uzyskujemy idealny podział przedmiotów na proste i złożone.
Terminy złożony i prosty zostały tu zdefiniowane przez określenia: posiadający części – nie posiadający części. Można jednak rozumieć je w innym i zapewne bardziej naturalnym sensie, zgodnie z którym złożoność (jak sugeruje etymologia tego słowa) wskazuje na wielość rozłączonych części całości; jako proste trzeba by wówczas oznaczyć to, co nie da się „rozłożyć” na wiele części, tzn. w czym nie sposób wyróżnić przynajmniej dwóch części rozłączonych. W jedności czegoś pojawiającego się zmysłowo odnajdujemy np. jako jeden z jej momentów dokładnie określone czerwone zabarwienie, a dalej znów moment rodzajowy „barwa”. Lecz barwa i określona czerwień nie są momentami rozłącznymi. Są nimi natomiast czerwone zabarwienie i pokrywana przez nie rozciągłość, oba te momenty bowiem treściowo nie mają ze sobą nic wspólnego. W najszerszym sensie możemy powiedzieć, że są one ze sobą połączone, o ile zachodzący tu ogólny stosunek podziału na części, mianowicie na części rozłączne w obrębie jednej całości, nazwiemy połączeniem. Zrazu wydaje się, że części połączone ze sobą można nazwać członami połączenia, ale przy tak szerokim ujęciu mówienia o członach całości trzeba by uznać barwę i kształt za człony połączone w jedności czegoś rozciągłego [i] barwnego. Temu sprzeciwia się zwyczaj językowy. W przypadku takich całości bowiem człony są ,,niesamodzielne” względem siebie, jawią nam się tak ściśle zjednoczone ze sobą, że wręcz będziemy tu mówić o wzajemnym „przenikaniu”. Inaczej w przypadku całości w sobie pokawałkowanych, resp. dających się pokawałkować ; tylko tutaj mówienie o członach, resp. o rozczłonkowaniu może brzmieć naturalnie. Części są tu nie tylko rozłączne, lecz także „samodzielne” względem siebie, mają charakter połączonych ze sobą „kawałków”. (E. Husserl, Badania logiczne, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2000, s.277-278)
Praca Ruszkiewicza zacznie powstawać 24 marca od godziny 18.00.
Marek Ruszkiewicz – urodzony w 1987 r. we Wrocławiu. Uzyskał dyplom na Wydziale Malarstwa i Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu w pracowni prof. Christosa Mandziosa w 2013 r. Zajmuje się rzeźbą, designem oraz malarstwem. Wytrwale poszukuje zależności między konstrukcją a dekonstrukcją. Jego prace znajdują się w zbiorach prywatnych w kraju i za granicą. Ma na swoim koncie wiele wystaw indywidualnych i zbiorowych. Obecnie uczestnik Międzywydziałowych Studiów Doktoranckich na Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu.
Marek Ruszkiewicz. Całość części
Otwarcie: 24 marca 2018 roku, godz. 18.00
Galeria Wykwit we Wrocławiu
