8 maja 2009 roku w warszawskiej Kinotece rozpocznie się 6. PLANETE DOC REVIEW. Festiwal potrwa do 17 maja. Wiele spośród 140 dokumentów na 6. Festiwalu Filmowym PLANETE DOC REVIEW zostanie zaprezentowanych w nowych sekcjach, m.in. Soul Power o koncercie gwiazd amerykańskiego soulu w Kinszasie w 1974 roku oraz Będzie głośno o gwiazdach gitary elektrycznej w sekcji Muzyka i wolność. Pojawi się także po raz pierwszy sekcja filmów animowanych Animadoc oraz nagroda dla filmu o tematyce ekologicznej.
Najlepsze filmy dokumentalne świata podczas tegorocznego PLANETE DOC REVIEW zostaną przedstawione w następujących sekcjach: Nauki polityczne, Fetysze i kultura, Bohaterowie są wśród nas, Historie intymne, Klimat na zmiany, Art Doc, Muzyka i wolność, M(A)U(E)R – rewolucja 1989 roku w polskim i niemieckim filmie dokumentalnym, Animadoc – sekcja animowanego dokumentu, Iran gate – panorama współczesnego Iranu, Retrospektywa mistrza – Nikolaus Geyrhalter oraz DOC ALLIANCE – prezentacja 5 filmów wybranych przez 5 współpracujących festiwali (PLANETE DOC REVIEW, Visions du Reel, Doc Leipzig, Doc Jihlava i CPH DOX).
Konkursy 6. PLANETE DOC REVIEW to: konkurs główny o Nagrodę Millennium dla filmów pełnometrażowych, Nagroda Magic Hour dla filmów do 70 min. ufundowana przez PISF, Nagroda Publiczności tradycyjnie ufundowana przez kanał dokumentalny PLANETE, Nagroda Green Warsaw Award dla najlepszego filmu o ekologii, Nagroda Amnesty International oraz Nagroda Jury Dialogu Ekumenicznego. Ogłoszenie wyników festiwalu nastąpi w sobotę 16 maja.
Polską premierą w konkursie Magic Hour będzie dokument Andrzej Wajda: róbmy zdjęcie!. Film jest portretem reżysera zrealizowanym podczas zmagań na planie jego najbardziej osobistego i nominowanego do Oskara Katynia. Pokazuje ogrom filmowej maszynerii oraz charakter i osobowość najbardziej uznanego polskiego reżysera, laureata Oskara za całokształt twórczości. Tylko na planie zdjęciowym można przekonać się, jaki Andrzej Wajda jest naprawdę – niezwykły ze względu na swoją wrażliwość, pasję i poczucie misji. Film jest dziełem zespołowym młodych reżyserów skupionych w Zespole Filmowym PALADINO (Macieja Cuske’go, Thierry’ego Paladino, Marcina Sautera i Piotra Stasika).
W ramach PLANETE DOC REVIEW odbędzie się także wiele debat powiązanych tematycznie z sekcjami filmowymi. W sobotę 9 maja, po emisji Wieku głupoty, we współpracy z tygodnikiem Polityka i Krytyką Polityczną, w Kinotece oraz w 10 innych kinach w Polsce (w ramach CYFROWEGO WEEKENDU Z PLANETE DOC REVIEW) odbędzie się panel dyskusyjny na temat związków polityki i ekologii. W poniedziałek 11 maja po polskiej premierze najnowszego obrazu Bartka Konopki Królik po berlińsku rozpocznie się debata z udziałem Andrzeja Wajdy o przedstawianiu wydarzeń 1989 roku poprzez sztukę filmową. W czwartek 14 maja, po filmie W świętym ogniu rewolucji Jacek Żakowski przeprowadzi rozmowę z Garri Kasparowem na temat opozycji w Rosji. Dla zainteresowanych sytuacją w Iranie w niedzielę 17 maja przygotowano panel z filmowcami, których obrazy o Iranie będzie można zobaczyć na festiwalu. Będą to reżyserzy z Iranu i innych krajów, m.in. Petr Lom, autor Listów do prezydenta i Nahid Persson, reżyserka dokumentu Królowa i ja.
Podczas festiwalu, poza konkursami, odbędą się także pokazy specjalne wybitnych filmów:
Będzie głośno (It might get loud), USA, 2008 – twórcom kina rzadko udaje się przeniknąć przez pełną splendoru otoczkę życia legend rocka. Zdobywca Oscara Davis Guggenheim (Niewygodna prawda) prezentuje osobiste relacje przedstawicieli trzech pokoleń wirtuozów gitary elektronicznej: The Edge’a (U2), Jimmy’ego Page’a (Led Zeppelin) i Jacka White’a (The White Stripes). Podstawą akcji filmu jest jeden dzień, gdy wszyscy trzej po raz pierwszy spotkali się, żeby rozmawiać, wzajemnie się uczyć i grać. Będzie głośno pozwala zobaczyć, jak każdy z nich wypracował swoje unikalne brzmienie i styl gry na ulubionych instrumentach, czyli najprzeróżniejszych gitarach. Film skupia się na muzycznym buncie artystów, ukazując ważne dla nich miejsca oraz niecodzienne dyskusje na temat sposobów i powodów komponowania, a widzowie stają się świadkami intymnych chwil i mają okazję usłyszeć nowe utwory bohaterów.
Uchwycić rzeczywistość (Capturing reality), Kanada, 2008 – Prawdziwe życie jest ciekawsze od czegokolwiek, co jesteśmy w stanie wymyśleć – twierdzi Kevin Macdonald, autor głośnego Czekając na Joe. Kino w pełni autorskie to najbardziej wyzwolona forma ekspresji. Daje całe spektrum możliwości. Tak naprawdę to sposób patrzenia na rzeczywistość – tłumaczy Errol Morris, inny z reżyserów zaproszonych do udziału w filmie Pepity Ferrari Uchwycić rzeczywistość.
Pepita Ferrari zaprosiła grupę najbardziej cenionych filmowców. Są wśród nich: Werner Herzog, Hubert Sauper, Kavin Macdonald, Nick Broomfield, Scott Hicks i Peter Wintonick. Poprosiła ich o odpowiedź na pytanie, dlaczego robią dokumenty, skąd biorą pomysły, czy film może uchwycić rzeczywistość i jakie kwestie etyczne pojawiają się, gdy nagrywa się czyjeś prawdziwe życie? Reżyserzy opowiadają o pracy nad konkretnymi tytułami i dochodzą do punktu, w którym każdy z nich może wyłożyć swe artystyczne credo. Dzięki temu film przypomina jedyną w swoim rodzaju lekcję mistrzowską.
Polański – ścigany i pożądany (Polanski – Wanted and Desired), USA, 2008 – Marina Zenovich poświęciła 5 lat swojego życia na rozjaśnienie mroków bezprecedensowego procesu. Powstał film fascynujący, wyciągający na światło dzienne nieznane wcześniej fakty. Pojawiają się w nim ludzie, którzy nigdy dotąd nie wypowiadali się w tej sprawie. Dla części z nich jest to okazja, by zadośćuczynić Polańskiemu – po latach wydaje się, że historia była wielkim błędem amerykańskiego sądownictwa, a proces skandaliczną mieszanką uprzedzeń, niepohamowanych ambicji i chęci zaspokojenia społecznej żądzy odwetu na przybyszu znikąd, który w kilka lat podbił Fabrykę Snów. Reżyserka, umiejętnie wplatając w narrację fragmenty filmów Polańskiego, udowadnia, że ci, którzy go sądzili, brali fikcję za rzeczywistość. W ich oczach to on był diabłem gwałcącym Mię Farrow w Dziecku Rosemary. Jeden z nich zauważa, że w każdym z jego filmów występuje kąpiąca się kobieta i dybiący na nią mężczyzna. W realnym świecie nie było inaczej, wszak oskarżony dopadł swoją ofiarę w jaccuzi…
Yes-meni naprawiają świat (Yes men fix the World), Francja, 2009 – Czy można naprawić dzisiejszy świat?– proste, wręcz naiwne pytanie stało się kołem zamachowym działań dwóch alterglobalistów: Andy’ego Bichlbauma i Kurta Engfehra. Duet wygłasza prowokacyjne przemówienie na konferencji firm naftowych oferując nowy produkt – paliwo z ludzkiego mięsa. Udając przedstawicieli rządu USA Yes-meni obiecują naciągniętym przez deweloperów mieszkańcom Nowego Orleanu uczciwe inwestycje. Zdemaskowani wykorzystują zainteresowanie mediów. Dokąd chciwość zaprowadzi ludzi? – pytają. Po części documentary, po części mocumentary w stylu Michaela Moore’a, film Bichlbauma i Engfehra błyszczy humorem i zachwyca prostotą przekazu. Autorzy dotykają w nim najbardziej palących problemów współczesności: ekologii niesprawiedliwości socjalnej i globalnego kryzysu.
