Katarzyna Szeszycka została laureatką indywidualnego Stypendium Artystycznego Miasta Szczecina. O wsparcie o stypendium ubiegać się mogły osoby zajmujące się profesjonalnie twórczością artystyczną. W konsekwencji przyznano stypendium tylko trzem artystom, w tym Katarzynie Szeszyckiej.
Jej metarefleksyjna twórczość już na stałe wpisała się w obieg galerii i z łatwością jest rozpoznawana zarówno w Polsce, jaki i zagranicą. Ostatnia praca Katarzyny Szeszyckiej, z cyklu Pink Room, została wykorzystana w projekcie plakatu IX edycji festiwalu sztuki Forma, wzbudzając powszechne zainteresowanie kontrowersyjnym przekazem: Ta, która widzi ludzi i świat!
Katarzyna Szeszycka urodziła się w 1983 roku w Goleniowie, w 2008 roku obroniła z wyróżnieniem dyplom z edukacji artystycznej z aneksem z rysunku Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu w pracowni dr Anny Tyczyńskiej i prof. Andrzeja Leśnika. Dyplom Szeszyckiej został wytypowany z katedry interdyscyplinarnej jako najlepszy do konkursu im. Marii Dokowicz. Aktywnie bierze udział w festiwalach, spotkaniach artystycznych i wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Otrzymała wyróżnienie w konkursie na obraz roku im. F.Eibisch oraz była nominowana do nagrody dla młodych na XXII Festiwalu Malarstwa Współczesnego w Szczecinie. Miała do tej pory 9 wystaw indywidualnych oraz 26 zbiorowych. Wypowiada się głównie w wideo i malarstwie, choć nie narzuca sobie tych mediów jako ram. Wraz z Ewą Wawrów tworzy Grupę o Nazwie Słaba Grupa, a od niedawna jest związana z grupą MI SIĘ TU PODOBA z Poznania. Nowe prace Katarzyny Szeszyckiej można było zobaczyć we Wrocławiu, Poznaniu, Krakowie, Berlinie i Monachium.
W twórczości Katarzyny Szeszyckiej, szczególną rolę odgrywa fotografia – zarówno jako właściwe medium niektórych projektów, jak i element procesu twórczego – sposób notowania nowych pomysłów, rejestracji tematów, rodzaj szkicownika. Niejednokrotnie ten etap pracy można odczuć w ostatecznym kształcie realizacji Szeszyckiej – inspiracje zapisem fotograficznym bywają czytelne w rodzaju kadrowania, w uczynieniu światła głównym tworzywem obrazu. Wykorzystane zostają zarówno fotografie zrobione na wstępnych etapach pracy nad nowym obrazem, jak i gotowe, znalezione – np. w rodzinnym albumie. Efekty korzystania z mechanicznego zapisu wybranych motywów kontrastowane są przez artystkę z często stosowaną techniką non finito, swoistym nawiązaniem do niepowtarzalności i indywidualności gestu artysty. Fragmenty biało zagruntowanego płótna, forma ujawniająca fotograficzny kadr – w ten sposób obrazy stają się jednocześnie metarefleksją nad właściwościami użytych mediów.
Tematyka prac wiąże się z przyjętą metodą twórczą – Szeszycka z założenia nie stawia teorii przed działaniami, twórczym credo zarówno w twórczości indywidualnej jak w realizacjach Słabej Grupy jest improwizacja i spontaniczność. Stąd w centrum twórczości tandemu znajdują się impresje, gry zmiennych znaczeń, niecodzienne zestawienia. Jest to efekt charakterystycznego dla nich procesu twórczego: zamiast planu, obciążonego teorią przekazu – poszukiwanie, gra, zabawa.
