Do 6 września 2009 roku w Muzeum Architektury we Wrocławiu potrwa wystawa poświęcona twórczości architektonicznej Stefana Janusza Müllera – Wymurzenia, czyli Nic. Wystawa prezentuje blisko trzydzieści prac wybranych z bogatego dorobku Stefana Müllera – architekta, urbanisty, teoretyka architektury najnowszej i profesora Politechniki Wrocławskiej.
Obok projektów zrealizowanych pokazano także projekty konkursowe oraz szkice i koncepcje powstałe na przestrzeni ponad pół wieku, od połowy lat pięćdziesiątych do roku 2008.
Prace, zaprezentowane przy pomocy oryginalnych szkiców, rysunków projektowych, akwarelowych i pastelowych widoków perspektywicznych oraz fotografii zachowanych w archiwum architekta ukazują nie tylko rozwój zainteresowań twórczych Stefana Müllera, łączących architekturę ze sztukami plastycznymi oraz teorią i historią sztuki, lecz pozwalają spojrzeć na najważniejsze problemy wrocławskiej architektury ostatnich kilkudziesięciu lat.
Jednym z przewodnich wątków twórczości Stefana Müllera jest wrażliwość na otoczenie nowo wznoszonej architektury, zwłaszcza wtedy, gdy jest ona wprowadzana w zabytkową tkankę miejską. Źródeł tej postawy należy szukać w początkach jego działalności zawodowej, które wiązały się przede wszystkim z odbudową zniszczonego Wrocławia i mniejszych miejscowości Dolnego Śląska. Architekt odżegnuje się przy tym od drobiazgowych studiów archiwalnych, nie odwołuje się do kształtów zniszczonych budynków istniejących niegdyś w miejscach, w których projektuje nowe. Jego postawa wobec zabytkowego tła jest intuicyjna, wynika z wrażliwości na kształt zastanego otoczenia.
