Od 13 grudnia w Zachęcie Narodowej Galerii Sztuki w Warszawie będzie można oglądać wystawę brazylijskich artystów pt. Amor e ódio a Lygia Clark / Kocham i nienawidzę Lygii Clark.
![Marcelo Cidade, „Amor e ódio à Lygia Clark / Kocham i nienawidzę Lygii Clark”, 2006, mosiądz, fot. Ding Musa, dzięki uprzejmości artysty i Galeria Vermelho, São Paulo (źródło: materiały prasowe organizatora) Marcelo Cidade, „Amor e ódio à Lygia Clark / Kocham i nienawidzę Lygii Clark”, 2006, mosiądz, fot. Ding Musa, dzięki uprzejmości artysty i Galeria Vermelho, São Paulo (źródło: materiały prasowe organizatora)](https://ownetic.com/news/wp-content/uploads/2013/12/kocham-i-nienawidze-lygii-clark-2013-12-06-001-530x397.jpg)
Wystawa prezentuje brazylijskich artystów młodej generacji, którzy w swojej twórczości odnoszą się do dzieł tamtejszych klasyków sztuki współczesnej — głównie reprezentantów modernizmu — zarówno w sztukach wizualnych, jak i architekturze.
Konkretyzm i neokonkretyzm, multidyscyplinarny nurt tropikálismo, konceptualizm lat siedemdziesiątych, realizacje modernistycznych architektów stały się swoistą wizytówką Brazylii, a także cenną częścią światowego dziedzictwa kulturalnego. Znaczenie tych osiągnięć dostrzega także młode pokolenie tamtejszych twórców. W pracach wielu z nich znaleźć możemy mniej lub bardziej bezpośrednie odniesienia do dzieł Alfreda Volpiego, Lygii Clark, Hélia Oiticiki, Amílcara de Castro, Cildo Meirelesa, projektów Lúcia Costy, Oscara Niemeyera, Liny Bo Bardi, Paula Mendesa da Rochy, imponujących założeń architektonicznych Brasílii, parku Ibirapuera w São Paulo czy ikonicznych dzisiaj muzeów sztuki nowoczesnej w Rio de Janeiro i São Paulo.
Na wystawie w Zachęcie organizatorzy pokazują dużą grupę dzieł stanowiących swoisty komentarz do modernistycznego dziedzictwa, manifestujących spojrzenie na to zagadnienie z perspektywy czasu (i weryfikujących utopię) lub poprzez pryzmat ważnej dla młodych kultury ulicznej czy popularnej. Dużą grupę takich prac prezentuje w Zachęcie Marcelo Cidade, twórca rzeźby, której tytuł posłużył za tytuł wystawy.
Życie w cieniu sławy starszej generacji bywa też trudne, może budzić w młodych potrzebę odcięcia pępowiny, odrzucenia starego, by zacząć wszystko od początku i pójść swoją drogą. Stąd na wystawie grupa dzieł młodego pokolenia artystów z Brazylii (Daniel Steegmann Mangrané, Yuri Firmeza) proponujących jako alternatywę ucieczkę do natury, czy też symbolicznie zaznaczających istnienie jeszcze innych kierunków refleksji i artystycznych poszukiwań.
Leandro Nerefuh i Rafael RG zostali poproszeni o stworzenie specjalnych projektów na wystawę. Pobyt studyjny w Warszawie zaowocował pomysłami dwóch instalacji odnoszących się do kolonialnego i kulturowego dziedzictwa Brazylii oraz ukrytych aspektów modernizmu.
Artyści prezentowani na wystawie wykorzystują różne media: rzeźbę, instalację, relief, fotografię, film, tworzą też konceptualne projekty narracyjne. Wystawie towarzyszy program filmowy złożony z filmów fabularnych twórców kina brazylijskiego oraz filmów dokumentujących działalność wybranych czołowych postaci brazylijskiej nowoczesności (przede wszystkim wspomnianych już klasyków modernizmu).
Artyści: Jonathas de Andrade, Laura Belém, Cadu, Marcelo Cidade, Theo Craveiro, Detanico/Lain, Yuri Firmeza, Bina Fonyat, Daniel Murgel, Leandro Nerefuh, f. marquespenteado, Guilherme Peters, Laercio Redondo, Mauro Restiffe, Rafael RG, Fabiano Rodrigues, Luiz Roque, Beto Shwafaty, Lucas Simões, Daniel Steegmann Mangrané, Roberto Winter, Bob Wolfenson.
Kurator: Magda Kardasz
Współpraca: Magdalena Komornicka
Stażyści: Magdalena Gemra, Agata Skura, Matylda Kozera, Zuzanna Sękowska, Łukasz Radziszewski
Amor e ódio a Lygia Clark / Kocham i nienawidzę Lygii Clark
Wernisaż: 12 grudnia 2013 roku, godz. 19.00
Wystawa potrwa do 23 lutego 2014 roku
Zachęta Narodowa Galeria Sztuki
Plac Małachowskiego 3
Warszawa