W Galerii Polskiego Domu Aukcyjnego “Sztuka” w Warszawie otwarto wystawę Jerzego Tchórzewskiego pt. “Rysunki i gwasze”.
Tchórzewski (1923 -1999) debiutował w r. 1948 na I Wystawie Sztuki Nowoczesnej w Krakowie. Był wówczas jeszcze studentem krakowskiej ASP. W r. 1955 brał udział w Ogólnopolskiej Wystawie Młodej Plastyki w warszawskim Arsenale. W r. 1957 współtworzył Grupę Krakowską. W latach pięćdziesiątych Tchórzewski podjął pracę na ASP w Warszawie, gdzie w r. 1987 uzyskał profesurę.
Był laureatem wielu nagród, m.in. Nagrody im. C.K. Norwida (1980), “Solidarności” (1986), Nagrody im. J. Cybisa (1987).
André Breton włączył Tchórzewskiego w nurt surrealizmu, sam autor także czuł powinowactwo z kierunkiem, który – jak mówił – “obudził pragnienie wolności”.
Po okresie młodzieńczych eksperymentów formalnych, zaczął tworzyć obrazy, w których odwoływał się do nieskrępowanej gry poetyckiej wyobraźni. Kreował pełne zaskakujących sytuacji, baśniowe przestrzenie. Z czasem świat czarującego, zmysłowego snu ustąpił miejsca brutalnej jawie. Malarstwo powinno ujmować “wieloprzestrzeń współczesnego życia”, ta zaś jawiła się twórcy jako podszyta chaosem i pełna niepokoju. W katastroficznych, wizyjnych płótnach dominację zdobyły formy gwałtowne, brutalne, ostre. Wedle słów Tchórzewskiego, sztuka ta penetruje “obszar między piekłem a niebem, przez który wiedzie każde ludzkie życie”.
Na wystawie zgromadzono 40 rysunków i gwaszy reprezentujących wszystkie okresy twórczości Jerzego Tchórzewskiego, począwszy od prac studenckich, powstałych w r. 1947.
Wystawa będzie do 30.IV.2003.
