W piątek 16 grudnia o godz. 17.30 w krakowskim Bunkrze Sztuki odbędzie się sesja poświęcona osobie zmarłej w grudniu 2001 roku, Joanny Salamon – jednej z najbardziej kontrowersyjnych badaczek literatury, odrzucanej przez akademicki establishment ze względu na upór, z jakim śledziła ezoteryczne "ukryte nurty literatury polskiej", stosując metodologie nie akceptowane przez środowisko humanistyczne.
Joanna Salamon stworzyła od podstaw oryginalną, i przez to kontrowersyjną, narrację o literaturze polskiej, zakładającą istnienie "ukrytego nurtu" łączącego dzieła klasyków (Kochanowskiego, Mickiewicza, Słowackiego, Gombrowicza, Herberta, Miłosza).
W sesji wezmą udział m.in. Marcin Czerwiński, Paweł Kozioł, Włodzimierz Karol Pessel, Ewa Sonnenberg, Michał Tabaczyński, Łukasz Mańczyk, Piotr Marecki.
Joanna Salamon (1932-2001) – z wykształcenia i zawodu pulmonolog, eseistka, poetka, tłumaczka, była jedną z najbardziej kontrowersyjnych badaczek literatury polskiej. W latach 80. przebywała na emigracji w Holandii, gdzie pracowała jako sprzątaczka (wówczas powstało sporo jej ważnych tekstów). Znana przede wszystkim jako tłumaczka z języka rosyjskiego (głównie Mariny Cwietajewej), opublikowała również 9 książek poetyckich oraz eseje: "Latarka Gombrowicza" (1991), "Cztery godziny albo Zegar "Dziadów" (1999), "Czas Herberta albo Na Dom w Czarnolesie" (2001, 2002). W 2003 roku ukazał się wywiad-rzeka "O ukrytych nurtach w polskiej literaturze. Ostatnia rozmowa z Joanną Salamon". W 2006 roku nakładem Korporacji Ha!art ukaże się II część jej najgłośniejszej książki "Latarki Gombrowicza" (dotychczas niepublikowana).
