Jak uprawiana jest polska polityka pamięci zbiorowej, zwłaszcza w przypadku Powstania Warszawskiego? Obszerną odpowiedź na to pytanie zajdziemy w Powstaniu umarłych – książce Marcina Napiórkowskiego, która trafi do księgarń już 29 lipca.
Powstanie warszawskie istnieje dziś w przestrzeni publicznej w postaci niezliczonych, zróżnicowanych nośników, tworzących chmurę rzeczy, zdarzeń i wyobrażeń. To tatuaże, koszulki, nalepki na zderzakach, gry planszowe i muzeum, które przyciąga turystów, zapewnia edukację i rozrywkę.
Powstanie to również zjawisko łączące w sobie sprzeczne, wydawałoby się, cechy: dumę i poczucie zagrożenia, tworzenie wspólnoty politycznej i niechęć wobec polityków, lokalny wymiar rodzinny i spoiwo narodowej pamięci.
Czy powstanie nas łączy, czy dzieli? Czy pozwala myśleć o przyszłości, czy utrzymuje w przywiązaniu do nieprzepracowanych traum wojennej przeszłości? Czy naprawdę pochowaliśmy umarłych w powstaniu? Autor zastanawia się nad tymi kwestiami w Powstaniu umarłych.
Marcin Napiórkowski (1985) – semiotyk kultury; zajmuje się mitologią współczesną, pamięcią zbiorową i kulturą popularną. Autor książek Mitologia współczesna (2013) i Władza wyobraźni (2014). W latach 2013 i 2014 stypendysta programu START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej, w latach 2014–2016 laureat stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego dla wybitnych młodych naukowców. Autor bloga Mitologia Współczesna poświęconego semiotycznej analizie zjawisk kultury pełniących dziś funkcję mitów.
Marcin Napiórkowski, Powstanie umarłych. Historia pamięci 1944–2014
Od 29 lipca 2016 roku
Wydawnictwo Krytyki Politycznej
