Projekt Późna polskość jest poświęcony formom, jakie przybiera współczesna polska tożsamość. Główną przestrzenią rozważań jest wystawa, na którą składa się ponad setka prac i projektów kilkudziesięciu współczesnych twórców sztuk wizualnych, kina i teatru.
Centrum Nauki Kopernik zaprasza na wykład o tym, co działo się ze sztuką przez ostatnie 100 lat i dlaczego tak trudno odróżnić ją od innych nieartystycznych obszarów ludzkiej aktywności.
Pozostałości Mateusza Kuli to przede wszystkim nośniki prywatnych historii i znaczeń, które z jakiegoś powodu przestały być istotne lub nikogo nie stać już na to, by je magazynować i dbać o ich kondycję.
Obiekty, fotografie i działanie łączą się na wystawie Branasa w ciasnym uścisku. Jakby ktoś poprzetykał strony erotycznego pisemka kartkami z podręcznika do antropologii i wyrywkami z codziennej prasy. Składają się one w kronikę rozkoszy i podskórnych obaw.
W twórczości Stanisława Baja widok rzeki Bug z rodzinnych stron artysty pojawia się wielokrotnie. Malowane od ponad roku krajobrazy prezentują rzekę o zmierzchu, przez co charakteryzuje je wygaszona i ciemnoszara kolorystyka.
Przeciąg to prezentacja rejestracji działań w procesie, których wspólnym mianownikiem jest przezroczysta taśma klejąca traktowana jako analogowy rejestrator mikroświata oraz metafizyczna miara rzeczywistości, punkt i linia w rękach artystki.
Stanisław Ruksza – dyrektor CSW Kronika w Bytomiu, poinformował, że 31 marca kończy swoją pracę w Kronice, a od kwietnia poprowadzi Trafostację Sztuki w Szczecinie. Kto zajmie jego miejsce?
Wystawa Ciała powszednie prezentuje prace odnoszące się do problemu haptyczności. Inspiracją dla kuratorów stała się publikacja skandynawskiego myśliciela i architekta Juhani'a Pallasmy Oczy skóry.
Biennale „Rybie Oko” jest jednym z najstarszych w Polsce przeglądów konkursowych młodej sztuki i jedynym, który – dzięki swojej otwartej formule programowej – oferuje publiczności prezentację dzieł artystycznych wykonanych we wszystkich mediach.
Tytułowe obiekty Kaniowskiego to trójwymiarowe kompozycje, wykonane w technice asamblażu, w których tradycyjna warstwa malarska ustępuje miejsca codziennym przedmiotom i narzędziom,.