{"id":48649,"date":"2014-05-28T02:00:52","date_gmt":"2014-05-28T01:00:52","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/wydarzenia\/?p=48649"},"modified":"2014-06-30T15:54:16","modified_gmt":"2014-06-30T14:54:16","slug":"edward-ii-anna-augustynowicz-premiera-narodowy-stary-teatr-heleny-modrzejewskiej-krakow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/wydarzenia\/2014\/05\/edward-ii-anna-augustynowicz-premiera-narodowy-stary-teatr-heleny-modrzejewskiej-krakow\/","title":{"rendered":"Edward II, re\u017c. Anna Augustynowicz"},"content":{"rendered":"

Edward II w spojrzeniu Christophera Marlowe\u2019a jest w\u0142adc\u0105, dla kt\u00f3rego sposobem panowania staje si\u0119 prowokacja: szafuje maj\u0105tkiem kr\u00f3lestwa, eksponuje sw\u00f3j homoseksualizm, a m\u00f3wi\u0105c otwarcie o w\u0142asnym ateizmie, szydzi z hipokryzji dworu. Za odwag\u0119 ods\u0142oni\u0119cia prawdziwej ludzkiej twarzy Edward II zap\u0142aci \u017cyciem. Zniszczy go spo\u0142ecze\u0144stwo, po\u0142\u0105czone wi\u0119zami nienawi\u015bci i zmow\u0105 nietolerancji.<\/p>\n

\"Jan<\/a>
Jan Peszek, fot. Vero Rodowicz (\u017ar\u00f3d\u0142o: mat. prasowe)<\/figcaption><\/figure>\n

Edward II stworzy swoisty teatr, w kt\u00f3rym poddani przestaj\u0105 chcie\u0107 uczestniczy\u0107, poniewa\u017c odkrywa trudn\u0105 do przyj\u0119cia prawd\u0119 o ich kondycji, nie pomijaj\u0105c samego siebie. Marlowe przy pomocy metafory aktora-cz\u0142owieka ods\u0142ania \u015bwiat graczy, w kt\u00f3rym poziom gry wyznacza hipokryzja. Wielki prowokator nie przypadkiem zostanie bohaterem dramatu na wskro\u015b wsp\u00f3\u0142czesnego: \u015bwiadomo\u015b\u0107 tragiczna staje si\u0119 tutaj \u015bwiadomo\u015bci\u0105 egzystencji. Edward II w obliczu \u015bmierci jest got\u00f3w za\u015bwiadczy\u0107 w\u0142asnym \u017cyciem. Poprzez akt ods\u0142oni\u0119cia prawdy uwalnia cz\u0142owiecze pi\u0119kno. W grze powoduje nim nami\u0119tno\u015b\u0107, ale i pasja, kt\u00f3ra nie pozwoli si\u0119 wycofa\u0107, i pomimo \u017ce partnerzy wytr\u0105caj\u0105 mu wszystkie karty, jako jedyny uczciwie gra do ko\u0144ca. Co dla wsp\u00f3\u0142czesnego cz\u0142owieka mo\u017ce by\u0107 stawk\u0105 w tej grze? \u2013 Anna Augustynowicz.<\/p><\/blockquote>\n

Tragedia The Troublesome Reign and Lamentable Death of Edward the Second<\/em> Christophera Marlowe\u2019a przywo\u0142uje losy autentycznej postaci nieszcz\u0119snego kr\u00f3la Edwarda II, panuj\u0105cego w Anglii w latach 1307-1327. Brak zainteresowania sprawami pa\u0144stwa, nieudolno\u015b\u0107 w rz\u0105dzeniu, a tak\u017ce homoseksualizm i \u2013 co gorsza \u2013 forowanie swojego kochanka Gavestona na dworze doprowadzi\u0142y do konfliktu w\u0142adcy z lordami i klerem, a w efekcie \u2013 do jego sromotnego upadku. Prawdziwy Edward II panowa\u0142 20 lat, w sztuce Marlowe\u2019a okres jego w\u0142adzy uleg\u0142 znacznej kondensacji, co sprawi\u0142o, \u017ce akcja tragedii rozwija si\u0119 z szalon\u0105 dynamik\u0105. Wydarzenia zmieniaj\u0105 si\u0119 jak w kalejdoskopie, bohaterowie w jednej chwili wyniesieni na wy\u017cyny, niebawem doznaj\u0105 bolesnego upadku. Karuzela wypadk\u00f3w wiruje, a\u017c do krwawego ko\u0144ca: Przeznaczeniem cz\u0142owieka jest \u017cy\u0107 w rozpaczy \u2013 czytamy u Marlowe\u2019a \u2013 a Wszyscy \u017cyj\u0105, by umrze\u0107.<\/p>\n

Christopher Marlowe<\/strong> \u2013 jeden z g\u0142\u00f3wnych przedstawicieli teatru el\u017cbieta\u0144skiego, \u017cy\u0142 w latach 1564-1593. Uzdolniony dramaturg, z pochodzenie syn szewca z Canterbury, by\u0142 znanym awanturnikiem, podobno nawet agentem angielskiego wywiadu. Jego pomys\u0142em by\u0142o potraktowanie panowania historycznego w\u0142adcy jako kanwy dramatu. Marlowe zmar\u0142 przed trzydziestk\u0105 w niewyja\u015bnionych do ko\u0144ca okoliczno\u015bciach, zasztyletowany w b\u00f3jce w tawernie. Zagadkowo\u015b\u0107 tej \u015bmierci do dzisiaj stanowi po\u017cywk\u0119 dla teorii o sfingowaniu ca\u0142ego zdarzenia. Zwolennik\u00f3w ma nawet teoria, \u017ce po upozorowanej \u015bmierci Marlowe przedosta\u0142 si\u0119 do W\u0142och, gdzie przez lata tworzy\u0142 sztuki, kt\u00f3re swym nazwiskiem firmowa\u0142 niejaki Shakespeare\u2026 Dramatami, co do kt\u00f3rych autorstwo Marlowe\u2019a jest bardziej pewne, s\u0105 \u2013 poza Edwardem II \u2013 Tamerlan Wielki czy Tragiczne dzieje doktora Fausta. Pisa\u0142 te\u017c wiersze.<\/p>\n

Tw\u00f3rcy spektaklu:<\/p>\n

Anna Augustynowicz\u00a0<\/strong>\u2013 absolwentka teatrologii UJ oraz re\u017cyserii w PWST w Krakowie (1989). Od 1991 roku zwi\u0105zana jest ze szczeci\u0144skim Teatrem Wsp\u00f3\u0142czesnym, w kt\u00f3rym debiutowa\u0142a Kl\u0105tw\u0105<\/em> Wyspia\u0144skiego. Od wrze\u015bnia 1992 roku jest jego dyrektorem artystycznym. Do jej najwa\u017cniejszych realizacji nale\u017c\u0105 polskie prapremiery sztuk Stiga Larssona Naczelny<\/em> (1993; Teatr Telewizji \u2013 1999), Siostry, bracia<\/em> (1995), Powr\u00f3t skaza\u0144ca<\/em> (1998) czy Bez czu\u0142o\u015bci<\/em> (1995) Clare McIntyre \u2013 \u001f przygotowane na ma\u0142ej scenie teatru \u2013 Malarni, kt\u00f3r\u0105 uruchomi\u0142a w 1992 roku. Tam zrealizowa\u0142a r\u00f3wnie\u017c prapremiery dw\u00f3ch jednoakt\u00f3wek Marka Koterskiego Kocham. Nas troje<\/em> (1998) oraz Paso\u017cyt\u00f3w<\/em> Mariusa von Mayenburga (koprodukcja z Teatrem Polskim w Poznaniu, 2001). Na du\u017cej scenie wyre\u017cyserowa\u0142a m.in. takie spektakle, jak: Magnifikat<\/em> Szturca (1995), Moja w\u0105troba jest bez sensu albo zag\u0142ada ludu<\/em> Schwaba (1997), Popcorn<\/em> Eltona (1999), Polaroidy<\/em> Ravenhilla (2002 \u2013 nagroda za re\u017cyseri\u0119 na Festiwalu Rzeczywisto\u015b\u0107 przedstawiona<\/em> 2002 w Zabrzu), Komiczna si\u0142a<\/em> Ayckbourna (2003), Iwona, ksi\u0119\u017cniczka Burgunda<\/em> Gombrowicza (1996), Balladyna<\/em> S\u0142owackiego (1998), Sen nocy letniej<\/em>\u00a0Szekspira (2000), Mi\u0142o\u015b\u0107 na Krymie<\/em> Mro\u017cka (2001), Wyzwolenie<\/em> Wyspia\u0144skiego (2003), Samob\u00f3jca<\/em> Erdmana (2005), Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego (2007). W nast\u0119pnych sezonach przygotowa\u0142a m.in.: spektakl dyplomowy krakowskiej PWST \u2013 Zatopiona katedra<\/em> Jonkego (2008) oraz premiery sztuk: Rowerzy\u015bci<\/em> Schmidta (koprodukcja z Teatrem Jaracza w \u0141odzi, 2009), Migrena<\/em> Grzegorzewskiej (2010), Getsemani<\/em> Hare\u2019a (koprodukcja z Teatrem w Kaliszu, 2010), Ma\u0142y rodzinny interes<\/em> Ayckbourna (2012) czy Greta Garbo przyjecha\u0142a<\/em> McGuinnessa (2013).<\/p>\n

Poza Szczecinem wyre\u017cyserowa\u0142a m.in.: \u017bycie wewn\u0119trzne<\/em> wg Koterskiego w Kaliszu (1989, debiut), Agnes<\/em> Anne w Toruniu (prapremiera 1997; Teatr Telewizji: 2000), a tak\u017ce Powr\u00f3t na pustyni\u0119<\/em> Koltesa (2004) i Miark\u0119 za miark\u0119<\/em> Szekspira w Teatrze Powszechnym w Warszawie (2006), Nor\u0119<\/em> Ibsena w Poznaniu (2008), Pieszo<\/em> Mro\u017cka w Gda\u0144sku (2009), W ma\u0142ym dworku<\/em> Witkacego w OCH-Teatrze w Warszawie (2011), Na pocz\u0105tku by\u0142 dom<\/em> Lessing w Gda\u0144sku (2011) czy Kaligul\u0119<\/em> Camusa w \u0141odzi (2012). Wypracowa\u0142a w\u0142asny, rozpoznawalny styl inscenizacyjny oparty na wnikliwej analizie tekstu i precyzyjnej pracy z aktorem.<\/p>\n

W 1995 roku krytycy teatralni Szczecina wyr\u00f3\u017cnili j\u0105 Okiem Recenzenta<\/em> za promowanie dramaturgii wsp\u00f3\u0142czesnej, w 1996 roku dosta\u0142a nagrod\u0119 za re\u017cyseri\u0119 Iwony, ksi\u0119\u017cniczki Burgunda<\/em> na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych, a w 1998 \u2013 Paszport Polityki<\/em> za m\u0105dre i odwa\u017cne przedstawienia oraz kszta\u0142t artystyczny Teatru Wsp\u00f3\u0142czesnego w Szczecinie<\/em>. Zdoby\u0142a tak\u017ce Laur Konrada na Festiwalu Sztuki Re\u017cyserskiej Interpretacje w Katowicach za spektakl Moja w\u0105troba jest bez sensu albo zag\u0142ada ludu<\/em> (1998). W jubileuszowym 2007 roku jej Wesele<\/em> dosta\u0142o nagrod\u0119 g\u0142\u00f3wn\u0105 Konkursu na inscenizacj\u0119 utwor\u00f3w Stanis\u0142awa Wyspia\u0144skiego; a w 2008 \u2013 nagrod\u0119 specjaln\u0105 na Festiwalu Boska Komedia w Krakowie oraz nagrod\u0119 zespo\u0142ow\u0105 na Opolskich Konfrontacjach Teatralnych Klasyka polska<\/em>. W 2014 Anna Augustynowicz zosta\u0142a uhonorowana nagrod\u0105 Cz\u0142owiek Teatru<\/em> im. Zygmunta H\u00fcbnera.<\/p>\n

\"\u201eEdward<\/a>
\u201eEdward II", projekt - Joanna Howa\u0144ska (\u017ar\u00f3d\u0142o: mat. prasowe)<\/figcaption><\/figure>\n

Micha\u0142 Buszewicz<\/strong> \u2013 dramaturg; absolwent Wiedzy o Teatrze UJ, student specjalizacji dramaturgicznej na Wydziale Re\u017cyserii Dramatu krakowskiej PWST. Jest autorem tekst\u00f3w: Zbrodnia<\/em> realizowanego w teatrze w Bielsku-Bia\u0142ej (nagroda zespo\u0142owa dla najlepszego spektaklu XVIII Og\u00f3lnopolskiego Konkursu na Wystawienie Polskiej Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej); Proces Berentyzacji<\/em>, zaprezentowanego w formie spektaklu w ramach XII Dni Dramaturgii w Teatrze Dramatycznym w Wa\u0142brzychu; Bohaterki<\/em>, wystawionego w 2013 w tym samym teatrze; Misja (wojny od kt\u00f3rych uciek\u0142em)<\/em>, kt\u00f3ry znalaz\u0142 si\u0119 w p\u00f3\u0142finale Gdy\u0144skiej Nagrody Dramaturgicznej 2012, a nast\u0119pnie by\u0142 prezentowany w Moskwie w ramach czyta\u0144 polskich dramat\u00f3w w Centrum im. Meyerholda, wreszcie wystawiony w Teatrze \u017beromskiego w Kielcach; Piotru\u015b Pan<\/em> na motywach powie\u015bci Jamesa Barrie\u2019go (premiera w Teatrze Wsp\u00f3\u0142czesnym w Szczecinie, 2014) oraz Ci\u0105g<\/em>.<\/p>\n

Wsp\u00f3\u0142realizowa\u0142 program Instytutu Teatralnego Lato w teatrze w 2011 oraz 2012 roku w podkrakowskich Piekarach. Wsp\u00f3\u0142pracuje jako dramaturg z Ewelin\u0105 Marciniak, z kt\u00f3r\u0105 zrealizowa\u0142 opr\u00f3cz powy\u017cszych r\u00f3wnie\u017c spektakle: Nowe Wyzwolenie<\/em> Witkacego w Teatrze Polskim w Bielsku-Bia\u0142ej, Kobiet\u0119 z przesz\u0142o\u015bci<\/em> Rolanda Schimmelpfenniga w Teatrze Dramatycznym w Koszalinie, Amatorki<\/em> wg Elfriede Jelinek w Teatrze Wybrze\u017ce w Gda\u0144sku i Sk\u0105pca<\/em> na motywach komedii Moliera w Teatrze Polskim w Bydgoszczy. Re\u017cyserowa\u0142 tak\u017ce kr\u00f3tkometra\u017cowy film na podstawie fragmentu powie\u015bci Jamesa Joyce\u2019a Finnegan\u00f3w Tren<\/em>.<\/p>\n

Marek Braun<\/strong>\u00a0\u2013 scenograf, absolwent Wydzia\u0142u Architektury Wn\u0119trz i Scenografii w ASP w Krakowie, gdzie obecnie prowadzi zaj\u0119cia. Wsp\u00f3\u0142pracuje z teatrami w Krakowie, Toruniu, Tarnowie, Kaliszu, Poznaniu, Gda\u0144sku i Szczecinie. Autor oprawy scenograficznej spektakli takich re\u017cyser\u00f3w, jak: Krzysztof Babicki (Pu\u0142apka<\/em> T. R\u00f3\u017cewicza \u2013 dwukrotnie, Biesy<\/em> i Idiota<\/em> Dostojewskiego, Intryga i mi\u0142o\u015b\u0107<\/em> Schillera, Wyzwolenie<\/em> i Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego, Romeo i Julia<\/em> Szekspira), J\u00f3zef Opalski (Cosi fan tutte<\/em> Mozarta, …jak Piaf<\/em> Opalskiego), Zbigniew Zapasiewicz (33 omdlenia<\/em> wg Czechowa), Krzysztof Jasi\u0144ski (Rozmowy przy wycinaniu lasu<\/em> Tyma), Bogdan Tosza (Antygona w Nowym Jorku<\/em> G\u0142owackiego, Wr\u00f3\u017cby kumaka<\/em> Grassa, Blackbird<\/em> Harrowera, Gruba \u015bwinia<\/em> LaBute\u2019a), Anna Augustynowicz (Paso\u017cyty<\/em> von Mayenburga, M\u0105\u017c i \u017cona<\/em> oraz Zemsta<\/em> Fredry, Polaroidy<\/em> Ravenhilla, Wyzwolenie<\/em> i Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego, Miarka za miark\u0119<\/em> Szekspira, Baal<\/em> Brechta), Piotr Kruszczy\u0144ski (Demony<\/em> Nor\u00e9na).<\/p>\n

Przygotowywa\u0142 scenografie spektakli Teatru Telewizji \u2013 m.in.: Arkadia<\/em> Stopparda (re\u017c. Krzysztof Babicki), Teatr niekonsekwencji<\/em> R\u00f3\u017cewicza (re\u017c. Tadeusz Malak), Toksyny<\/em> Bizio (re\u017c. Anna Augustynowicz). Laureat wielu nagr\u00f3d i wyr\u00f3\u017cnie\u0144, m.in. Nagrody Ministra Kultury i Sztuki za scenografi\u0119 do spektaklu Magnifikat<\/em> Szturca w Og\u00f3lnopolskim Konkursie Na Wystawienie Polskiej Sztuki Wsp\u00f3\u0142czesnej (1995). Jego ostatnie realizacje scenograficzne to Ma\u0142y rodzinny interes<\/em> Ayckbourna i Greta Garbo przyjecha\u0142a<\/em> McGuinnessa (re\u017c. Anna Augustynowicz, 2013) oraz Id\u0105c rakiem<\/em> Grassa i Zb\u00f3jcy<\/em> Schillera (re\u017c. Krzysztof Babicki, 2013).<\/p>\n

Wanda Kowalska<\/strong>\u00a0\u2013 kostiumograf teatralny i filmowy. Absolwentka wydzia\u0142u Tkaniny i Ubioru ASP w \u0141odzi. Wielokrotnie wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a z Ann\u0105 Augustynowicz projektuj\u0105c kostiumy do jej spektakli, takich jak: Mi\u0142o\u015b\u0107 na Krymie<\/em> i Pieszo<\/em> Mro\u017cka, Komiczna si\u0142a<\/em> Ayckbourna, Wyzwolenie<\/em>, S\u0119dziowie<\/em> oraz Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego, Powr\u00f3t na pustyni\u0119<\/em> Kolt\u00e8sa, Samob\u00f3jca<\/em> Erdmana, Napis<\/em> Sibleyrasa, Miarka za miark\u0119<\/em> Szekspira, Baal<\/em> Brechta, Zemsta<\/em> Fredry, Nora<\/em> Ibsena, Rowerzy\u015bci<\/em> Schmidta, Migrena<\/em> Grzegorzewskiej, Getsemani<\/em> Hare\u2019a, Barbelo, o psach i dzieciach<\/em> Srbljanovi\u0107, W ma\u0142ym dworku<\/em> Witkacego. Jej kostiumy mo\u017cna by\u0142o ogl\u0105da\u0107 r\u00f3wnie\u017c w przedstawieniach m.in. Agnieszki Gli\u0144skiej, Krystyny Jandy, Bogdana Hussakowskiego, Marka Pasiecznego, Krzysztofa Stelmaszczyka czy Wiktora Rubina.<\/p>\n

Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142a r\u00f3wnie\u017c przy tworzeniu kostium\u00f3w do film\u00f3w fabularnych: Historia kina w Popielawach, Daleko od okna<\/em> i Pornografia<\/em> Jana Jakuba Kolskiego, Ogniem i mieczem<\/em> i Bitwa Warszawska 1920<\/em> Jerzego Hoffmana, Wrota Europy<\/em> Jerzego W\u00f3jcika, Zakochani<\/em> Piotra Were\u015bniaka, Chopin. Pragnienie mi\u0142o\u015bci<\/em> Jerzego Antczaka, Wesele<\/em> Wojciecha Smarzowskiego, Janosik. Prawdziwa historia<\/em> Katarzyny Adamik i Agnieszki Holland oraz \u017bywie Bie\u0142aru\u015b<\/em>! Krzysztofa \u0141ukaszewicza.<\/p>\n

Krzysztof Sendke<\/strong> \u2013 re\u017cyser \u015bwiat\u0142a; od 35 lat zwi\u0105zany z\u00a0Teatrem Jaracza w\u00a0\u0141odzi. Wsp\u00f3\u0142pracuje z\u00a0teatrami w ca\u0142ej Polsce, m.in.: Wsp\u00f3\u0142czesnym i\u00a0Polskim w\u00a0Szczecinie, OCH-Teatrem i\u00a0Powszechnym w\u00a0Warszawie, Bogus\u0142awskiego w\u00a0Kaliszu, Wybrze\u017ce w\u00a0Gda\u0144sku czy Bagatela w\u00a0Krakowie. Do\u00a0jego wa\u017cniejszych realizacji nale\u017c\u0105, m.in.: Czekaj\u0105c na\u00a0Godota<\/em> Becketta i Dziady<\/em> Mickiewicza (re\u017c. Maciej Prus), Mechaniczna pomara\u0144cza<\/em> Burgessa (re\u017c. Feliks Falk), D\u017cuma<\/em> Camusa (re\u017c. Marek Fiedor), Iwanow<\/em> Czechowa (re\u017c. Pawe\u0142 \u0141ysak), Pan Poduszka<\/em> McDonagha (re\u017c. Piotr Ratajczak), Kr\u00f3lowa \u015aniegu<\/em> Andersena (re\u017c. Marcin Wierzchowski), a\u00a0tak\u017ce spektakle Anny Augustynowicz: Zagraj to jeszcze raz, Sam<\/em> Allena, Napis<\/em> Sibleyrasa, Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego. Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 te\u017c m.in. z\u00a0Bogdanem Hussakowskim (Ferdydurke<\/em> Gombrowicza, Wesele<\/em> Wyspia\u0144skiego), Krzysztofem Babickim (Arkadia<\/em> Stopparda, Kto m\u00f3wi o\u00a0czekaniu<\/em> Huelle), Paw\u0142em Mi\u015bkiewiczem (Taniec \u015bmierci<\/em> Strindberga), Remigiuszem Brzykiem (Kr\u00f3l Edyp<\/em> Sofoklesa, Czarownice z\u00a0Salem<\/em> Millera), Waldemarem Zawodzi\u0144skim (Niebezpieczne zwi\u0105zki<\/em> Hamptona, Romeo i\u00a0Julia<\/em> Szekspira, Intryga i\u00a0mi\u0142o\u015b\u0107<\/em> Schillera, \u015alub<\/em> Gombrowicza).<\/p>\n

Ostatnio wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 spektakle: Kaligula<\/em> Camusa i Greta Garbo przyjecha\u0142a<\/em> McGuinnessa (re\u017c. Anna Augustynowicz, Teatr Wsp\u00f3\u0142czesny w Szczecinie, 2013) oraz Wdowy<\/em> Mro\u017cka i Jaki\u015b i Pupcze<\/em> Levina (re\u017c. Piotr Szczerski, Teatr \u017beromskiego Kielce, 2013). Jest laureatem XI Opolskich Konfrontacji Teatralnych \u2013 za\u00a0re\u017cyseri\u0119 \u015bwiat\u0142a w Dziadach<\/em> Mickiewicza oraz I Festiwalu Klasyki Europejskiej w \u0141odzi \u2013 za Romeo i\u00a0Juli\u0119<\/em> Szekspira. W\u00a02009 roku otrzyma\u0142 odznaczenie Zas\u0142u\u017cony dla\u00a0Kultury Polskiej, a\u00a0w 2010 roku Br\u0105zowy Medal Zas\u0142u\u017cony Kulturze \u2013 Gloria Artis.<\/p>\n