{"id":580,"date":"2009-01-15T00:38:56","date_gmt":"2009-01-14T23:38:56","guid":{"rendered":"https:\/\/ownetic.com\/wydarzenia\/?p=580"},"modified":"2013-02-16T15:01:54","modified_gmt":"2013-02-16T14:01:54","slug":"it-hurts-me-too","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/ownetic.com\/wydarzenia\/2009\/01\/it-hurts-me-too\/","title":{"rendered":"It hurts me too"},"content":{"rendered":"

Tematem nowej wystawy Laury Paweli jest kryzys zar\u00f3wno tw\u00f3rczy, emocjonalny jak i moralny. Na wystaw\u0119 sk\u0142adaj\u0105 si\u0119 lu\u017ano powi\u0105zane prace, kt\u00f3re autorka niech\u0119tnie \u0142\u0105czy w jednej ekspozycyjnej narracji. Jednak na pr\u00f3\u017cno od\u017cegnuje si\u0119 od \u017cywio\u0142u opowie\u015bci, bo niejedn\u0105 z nich sama wprowadza w przestrze\u0144 wystawy. Niekt\u00f3re trwaj\u0105 od dawna, tak jak w\u0119dr\u00f3wka mistycznych i romantycznych motyw\u00f3w, inne dopiero od pewnego czasu, jak degradacja bezkresnych przemys\u0142owych sektor\u00f3w G\u00f3rnego \u015al\u0105ska, z kt\u00f3rego pochodzi urodzona w Rybniku Pawela. Autobiografia i fikcja, obrazy wirtualne i dokumentalne, wszystko \u0142\u0105czy si\u0119 i przenika we wszechogarniaj\u0105cej, zatapiaj\u0105cej ca\u0142o\u015b\u0107 melancholii, s\u0142odkim smutku.<\/p>\n

\""Hotel",
"Hotel", fotografia, 2007r.<\/figcaption><\/figure>\n

Przewodnikami i poprzednikami artystki po pustkowiu wsp\u00f3\u0142czesnego \u015bwiata s\u0105 klasycy melancholijnego usposobienia: Caspar David Friedrich, S\u00f6ren Kierkegaard i Emil Cioran. Cytaty z ich dzie\u0142 wybrzmiewaj\u0105 na kopalnianej ha\u0142dzie, w ksi\u0105\u017cce czytanej przez matk\u0119 w przydomowym ogr\u00f3dku, w ustach umorusanej i zaczadzonej dymem Paweli. Sytuacja kryzysu nie jest jednak interpretowana przez artystk\u0119 w kategoriach depresji, jest stanem napi\u0119cia zmys\u0142\u00f3w i poznawczego niepokoju. To co pogr\u0105\u017cone w niemocy, spleenie i frustracji, pozornie skazane na nieistnienie, przybiera kszta\u0142ty. Narasta w przestrzeni i wyostrza czujno\u015b\u0107.<\/p>\n

\u015al\u0105sk, pejza\u017c wr\u0119cz surrealny, nosz\u0105cy \u015blady demiurgicznego wysi\u0142ku cz\u0142owieka, kt\u00f3ry przez ponad stulecie wyciska\u0142 tu spod ziemi w\u0119giel i kruszce w s\u0142u\u017cbie cywilizacyjnego przyspieszenia – staje si\u0119 na powr\u00f3t krain\u0105 mistyczn\u0105. Z obrazami ulatuj\u0105cego sk\u0105d\u015b dymu, s\u0105siaduj\u0105 na wystawie obiekty nawi\u0105zuj\u0105ce do kszta\u0142tu kropel krwi sp\u0142ywaj\u0105cej z ran Zbawiciela na \u015bredniowiecznych krucyfiksach. W\u0119giel (pierwiastek buduj\u0105cy substancje organiczne) u\u017cyty przez Pawel\u0119 jako tworzywo rze\u017abiarskie uzyskuje niespodziewan\u0105 wymowno\u015b\u0107, jakby wbrew formie napisu, w kt\u00f3r\u0105 zosta\u0142 wt\u0142oczony: No, I don’t<\/em>. Mimo witaj\u0105cego zwiedzaj\u0105cych neonu Gorole raus<\/em> (napis zaczerpni\u0119ty ze \u015bl\u0105skiego muru, gorole to etnocentryczne okre\u015blenie os\u00f3b spoza \u015al\u0105ska) wystawa nie dotyczy jedynie problem\u00f3w i do\u015bwiadcze\u0144 artystki zwi\u0105zanych z tym regionem. Podobnie jak w pracach, w kt\u00f3rych w osobisty spos\u00f3b wykorzystywa\u0142a interfejs system\u00f3w telekomunikacyjnych i komputerowych teraz pos\u0142uguje si\u0119 teraz footage’ami zaczerpni\u0119tymi z historii kina. Obrazy melancholii, b\u00f3lu i agresji, kt\u00f3ra cz\u0119sto jest autoagresj\u0105, Laura Pawela czerpie, podobnie jak w swoich wcze\u015bniejszych projektach, z medialnego przekazu, koduj\u0105cego najsilniej chyba wsp\u00f3\u0142czesn\u0105 wizualno\u015b\u0107.<\/p>\n