W Muzeum Historii Fotografii 11 stycznia otwarto wystawę fotografii Eugeniusza Hanemana.
Eugeniusz Haneman ur. w 1917 r. w Warszawie. Od najmłodszych lat fascynował się fotografią. W 1934 r. debiutował na wystawie fotografii sportowej zorganizowanej przez LOPP. W 1940 roku uzyskał dyplom fotografa i rozpoczął prace zawodową, początkowo w zakładzie “Portret przy Kawie”, a następnie w ekskluzywnym atelier “Van Dyck” przy Al. Jerozolimskich w Warszawie.
Kiedy wybuchło Powstanie Warszawskie, Haneman zmienił swoją studyjną kamerę na małoobrazkową i jako fotoreporter Delegatury Rządu na Kraj dokumentował (w duecie z Sylwestrem Braunem) powstańcze wydarzenia, głównie w Śródmieściu i na Powiślu. Spośród kilkuset wykonanych wówczas zdjęć ocalało 150.
Po II wojnie kilkakrotnie zmieniał profesję. Za namową Antoniego Bohdziewicza został operatorem filmowym. Pracował najpierw w Krakowie, gdzie był operatorem Polskiej Kroniki Filmowej oraz prowadził zajęcia z fotografii w Instytucie Filmowym, a potem w Łodzi, gdzie od 1953 r. wykładał fotografię w Szkole Filmowej.
Na wystawie pokazywane są prace artysty z lat 30., 40. i 50., m. in. malownicze przedwojenne widoki polskich gór, jezior i Bałtyku, portrety, głównie kobiet, wykonane na zamówienie klientów warszawskiego zakładu fotograficznego “Van Dyck”, reporterskie zdjęcia z Powstania Warszawskiego i odgruzowywania stolicy. Odrębnie trzeba wymienić serię zdjęć z Włoch, które powstały podczas pierwszej zbiorowej wycieczki członków ZPAF za granicę w 1957 roku.
Ekspozycja ma charakter jubileuszowo-historyczny oraz artystyczny i jest próbą spojrzenia na najbardziej istotną fotografię Eugeniusza Hanemana z lat 1934 -1962.
Wystawa zostanie zamknięta 2 lutego.
