Królikarnia – oddział Muzeum Rzeźby im. Xawerego Dunikowskiego w Warszawie prezentuje od 11 października do 6 listopada wystawę André Kertésza pt. „Intymna przyjemność czytania”, która została zorganizowana we współpracy z Instytutem Francuskim w Warszawie.
Pokazywane na wystawie w Królikarni prace pochodzą z kolekcji Galerie Jeu de paume w Paryżu.
Cykl “Intymność czytania” Kertész tworzył przez ponad 60 lat – pierwsze ze zdjęć powstało w 1912 roku, ostatnie – w 1981. Część z tych prac została opublikowana w książce “On reading”, wydanej w 1971 roku.
W Królikarni można zobaczyć 60 fotografii. Jest wśród nich portret słynnej kolekcjonerki Peggy Guggenheim i autoportret artysty, jednak zdecydowana większość prac przedstawia przypadkowych ludzi. Artysta fotografował zawsze za zgodą osób “pozujących”, ale jednocześnie tak, aby im nie przeszkadzać. Ułatwiał mu to dyskretny małoobrazkowy aparat Leica.
André Kertész to wyjątkowa postać w historii fotografii. Z jednej strony – pionier awangardy, z drugiej – artysta pozostający wierny tradycyjnym wartościom humanistycznym. Urodził się w 1894 r. w Budapeszcie. W 1912 r. powstają jego pierwsze zdjęcia. Uwiecznia na nich to, co jest mu bliskie: przyjaciół, rodzinę i zakątki Węgier. W 1925 r. osiada w Paryżu stając się kronikarzem życia codziennego jego mieszkańców. Portretuje przyjaciół i artystów (wśród nich byli Mondrian, Chagall, Zadkine, Foujita czy Colette), wnętrza i przedmioty. Jego prace ukazują się w prasie francuskiej i niemieckiej. W 1927 roku ma miejsce pierwsza indywidualna wystawa artysty. Najlepszy okres w twórczości Kertésza przypada na lata 30. W 1933 r. przygotowuje słynną serię „Distorsions” (Zniekształcenia), a w 1936 r. podpisuje umowę z agencją Keystone i wyjeżdża do Nowego Jorku. W 1949 r. zaczyna pracę dla wydawnictwa Condé Nast, współpracuje z magazynami „Look”, „Vogue” i „Harper’s Bazar”. Przełomową dla „amerykańskiego” okresu twórczości Kertésza jest jego indywidualna wystawa w Museum of Modern Art w 1964 roku. Pod koniec życia artysta coraz więcej czasu spędza we Francji. W 1984 r. jego negatywy stają się częścią państwowych zbiorów dokumentacji fotograficznej Francji. Umiera w 1985 r. w Nowym Jorku.
Ekspozycja została sprowadzona do Polski przez Centrum Kultury Zamek w Poznaniu.
