Krytyka Polityczna staje się czymś na kształt ruchu. Dynamiczny rozwój kolejnych klubów, inicjatyw wydawniczych itp. skłaniają do zadania pytania „co dalej?” Czy KP przekształci się w partię, przejmie SLD, będzie realną Nowa Lewicą?
Wydaje się, że nadzieje [i apetyty?] są coraz większe, zauważalny jest efekt kuli śniegowej – trudno znaleźć „inteligenta”, który w jakiś sposób nie jest związany/nie sympatyzuje/nie odnosi się do KP. A może to wszystko nie ma większego znaczenia i KP skończy jako elitarne towarzystwo wzajemnej adoracji, zaczytujące się w książkach francuskich intelektualistów i pozostające bez wpływu na rzeczywistość?
To bardzo interesujący moment. Komuna Otwock chce tę „magiczną chwilę” wykorzystać dla kolejnej [mamy nadzieję – ważnej] rozmowy – o tym, co z lewicą, z lewicowością w Polsce – jak ją rozwijać, jak pobudzać ludzi do myślenia, aktywności, jak przejąć władzę…
Jak zwykle w cyklu co-2-tygodnie-show Komuna Otwock podchodzi do tematu niestandardowo. W czasie spotkania Sierakowski będzie aktorem akcji teatralnej przygotowanej wspólnie z KO. Widzowie zobaczą wyniki sondy ulicznej i wypowiedzi „VIP-ów”.W poważnej dyskusji o lewicy „dziś-jutro” wezmą udział: Kinga Dunin [Krytyka Polityczna] i Magda Mosiewicz [Zieloni 2004]. Pokażemy też film „Mary koszmary” izraelskiej artystki Yael Bartany z udziałem Sławomira Sierakowskiego [dzięki uprzejmości Fundacji Galerii Foksal].
Mary koszmary
reż. Yael Bartana; tekst Kinga Dunin, Sławomir Sierakowski; wykonanie Sławomir Sierakowski; realizacja Naama Pyritz; zdjęcia Itai Neeman; montaż: Yael Bartana, Anat Solomon, Daniel Meir; dźwięk: Daniel Meir; produkcja – Hermes, Paris & Fundacja Galerii Foksal, Warszawa
“Żydzi! Rodacy! Ludzie!” – krzyczy ze środka Stadionu Dziesięciolecia redaktor naczelny “Krytyki Politycznej” Sławomir Sierakowski. (…) Przebrany jest za młodego komunistę, mógłby zagrać w filmie “Dreszcze” Wojciecha Marczewskiego: czerwony krawat, skórzany płaszcz, rogowe okulary. Otaczają go zarośnięte trawą trybuny. Pustka jak na Forum Romanum. (…)
Sprzecznością jest sam pomysł filmu, bo w końcu czyjej wypowiedzi słuchamy? Sierakowskiego, który napisał tekst tego przemówienia razem z Kingą Dunin, czy Yael Bartany – artystki z Izraela, która nakręciła i wyreżyserowała film? I czy mam go odbierać jako “dzieło sztuki”, bo przecież Bartana to artystka sztuk wizualnych, czy jako manifest skierowany do izraelskich Żydów od redaktora ważnego lewicowego pisma w Polsce? Nawet gdybym umiała na te pytania odpowiedzieć, nie przybliżyłabym ani sobie, ani innym treści tego filmu. Bo jego sens zawiera się właśnie w sprzecznościach. Jakość tego filmu polega na zawieszeniu między ironią a powagą, zmyśleniem a faktem, prawdą a kłamstwem.
Dorota Jarecka, Gazeta Wyborcza
06.04.2008r., godz. 18.00
Komuna Otwock
ul. Lubelska 30/32
Warszawa
